Vanavond ben ik naar Kino gefietst, die bioscoop. Mijn tweede huiskamer. Er draait daar een heel mooie film. Daar zal ik verderop wat over schrijven.
Ik ben dus op de fiets en iedereen zal het kunnen beamen: ik ben niet de enige fietser in Rotterdam zeker met dit zomerse weer is het aantal fietsers enorm.
Bij bioscoop Kino staat een aantal fietsrekken, waaraan fietsen dubbel op slot gezet kunnen worden. Daarvan zijn er bij lange na niet voldoende. Veel fietsers zetten hun fiets dan maar op de standaard naast de fietsrekken; dus niet dubbel op slot. Irritant is allereerst dat de Gemeente Rotteram niet naar behoren een overvloed aan fietsrekken plaatst voor dit miljeuvriendelijke voertuig.
Des duivels ben ik over het stallingsgedrag van ik noem het hier maar even de asociale fietsstaller. Deze fietser arrivereert bij een straat overvol geparkeerde fietsen. Vervolgens zoekt die persoon tussen die reeds geparkeerde fietsen een gaatje en schuift daar zijn fiets tussen. Het gevolg daarvan is dat de twee fietsen die naast zijn fiets staan slechts met grote moeite weggehaald kunnen worden. Hoe de groep aso-stallers er uitziet weet ik niet precies maar ik vermoed dat het tieners, twintigers, dertigers zijn, evenveel mannen als vrouwen, veel studenten ook.
Vaavond ben ik het slachtoffer. Dit merk ik na afloop van de film. Mijn fiets was omgeflikkerd door de eigenaar van een naast mij geparkeerde fiets. Ik moest behoorlijk moeilijk doen om die aso geparkeerde fiets van zijn plek te sjouwen voordat ik mijn eigen fietsje van het slot kon halen.
Voordat ik op huis aan ging heb ik die aso-gestalde fiets een flink eind verderop gezet, niet zo gemakkelijk terug te vinden. Daar had ik dan wel weer even lol in.
Die film die ik vanavond in Kino zag: 'Des preuves d'amour', (Bewijzen van liefde).
De aanleiding voor mij om deze film te gaan zien was de globale overeenkomst met het filmgebeuren van hoe mijn zus en haar vriendin hun dochter ruim veertig jaar geleden inmiddels, met een zaaddonor hebben kunnen verwekken.
Hoe veel moeilijker is het, althans in Frankrijk, om als gehuwde vrouwen samen een kind te mogen krijgen.
De film:
Céline verheugt zich op de komst van haar eerste kind. Alleen is ze zelf niet zwanger; haar vrouw Nadia zal over drie maanden bevallen van hun dochter.
Maar om wettelijk als moeder erkend te worden, moet Céline haar kind adopteren en bewijzen dat zij een plek verdient in het leven van haar eigen dochter. Ze moet vijftien verklaringen verzamelen die bevestigen dat zij een goede moeder zal zijn. Onder toeziend oog van vrienden, familie en de wet zoekt ze naar haar plek als ouder.
'Bewijzen van liefde' ('Des preuves d'amour') is een ontroerend, maar ook humorvol portret van lesbisch ouderschap en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan. De film, gebaseerd op de ervaringen van de regisseur, vertelt het verhaal door de ogen van de niet-zwangere partner, Celine, in de laatste fase van de zwangerschap.
Een aanrader deze film.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
