PANNENKOEKEN.

‘Wat mensen raar aan mij vinden, is dat ik niet 24/7 onderuitgezakt op de bank voor de treurbuis zit. Nu eens een talkshow, dan eens een serie, af en toe een uitzwaaiwedstrijd, talentenjachten, met bekende Nederlanders, zo nu en dan (heel vaak) een kookprogramma. Het wordt van groot belang geacht dat er over ‘meegepraat' kan worden bij de koffieautomaat of in ‘de gezellige kamer van  het verzorgingshuis.

Ik ga er liever op uit, dan me te laten plezieren door zo’n kudde bekende Nederlanders. Ik heb er ook geen enkele behoefte aan om me door talkshows suf te laten lullen. Dan ga ik nog liever dood.

Maakt mij niet uit, al is het ‘s avonds elf uur. Ik ga gerust nog een eindje wandelen door ons Kralingse Bos.  Zooo Heeerlijk Rustig Dan!

Vanmiddag ga ik pannenkoeken eten. Eigenlijk was ik van plan om vandaag helemaal niks te eten. Te vasten dus. Want ik krijg een buikje. Dat wil ik niet. Maar vandaag zit er niks anders op: 11 juni 13.30 uur  Pannenkoeken eten.  Beneden in het Praathuis. Op zich niks speciaals. Maar ik weet dat  daar mensen ‘aan den pannenkoek’ zitten die mijn bloed wel kunnen drinken. Ik hun bloed ook trouwens. Dat maakt het nu juist zo speciaal. Een normaal mens zou tegen zichzelf zeggen: ’Wat heeft dat nou voor zin voor jou. Je hebt daar niks te zoeken. Lees een mooi boek, luister naar een prettig stukje muziek, doe een rielekst dutje, kijk een half uurtje tv, ga een eindje wandelen of fietsen of doe eens gek en trek je in alle rust lekker af! 

Als je zo nodig leuk een lekker pannenkoekje wilt eten, kan je ook gewoon eens met een paar gezellige buren naar de Nachtegaal in ons aller Kralingse Bos gaan?!’

‘Neen’, zeg ik daarop, ‘ik ga vandaag juist naar beneden om gezellig pannenkoeken te eten met alle buren, die daar ook trek in hebben. of we elkaar nu wel of niet aardig vinden. Voor de broodnodige verbinding. Baat het niet dan schaadt het niet.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

OUWE HIPPIE.

Ik zit in de Franse les groep met acht vrouwen. Dat heb ik nou altijd. Het is altijd: 20% mannen en 80% vrouwen: bij het zingen, wandelen, zwemmen, kaarten, toneel spelen en kijken, schrijven, bloemschikken en dans. Dit keer is er zowaar, behalve ik, nog een man: Pieter. 

Die minderheid ten opzichte van vrouwen vind ik overigens geen enkel probleem! De vrouwen ook niet, omdat ik een gezellige man ben, al zeg ik het zelf.  Pieter is heel anders dan ik. Pieter is een ongezellige treiterkop. Hij bemoeit zich nauwelijks met de dames. Onophoudelijk is hij naar mij toe, irritant dominant en zogenaamd grappig. Altijd maar grapjes maken ten koste van anderen. Bij de vrouwen kan en durft hij helemaal niks en bij gebrek aan een andere man probeert hij mij voor lul te zetten.

Vanmorgen vroeg al, de groep is nog niet begonnen. Het is een beetje koud. Pieter kijkt  naar mijn korte broek en zegt dan :’Ben je vergeten je korte broek uit te trekken vannacht’.. Gisteren was het immers een extreem warme dag, vandaar.

 Pieter is de enige die lacht om zijn eigen grap, iets wat hij graag en veelvuldig doet. Maakt niet uit. Hij zijkt gewoon graag af. Vraagt hij zo maar opeens aan mij: ‘Hoe heet je ook al weer?’

‘Jos’, zeg ik .’O’, zegt Pieter ‘dan schrijf ik dat op: ‘Jos’ en dan zet ik daar gelijk ‘Ouwe hippie achter’, dan vergeet ik dat tenminste niet’. 

Hier overschrijdt Pieter mijn grens. Ik vraag hem, met een ijzige blik, waarom hij achter mijn naam ‘Ouwe hippie’ moet zetten … Ik wacht niet eens op zijn antwoord maar zeg onmiddellijk dat ik daar niet van gediend ben … streep dat ‘Ouwe Hippie’ maar weg achter mijn naam!!' 

Hij begint nog wat te sputteren. Ik draai me van hem weg en loop naar de toilet. Als hij, als ik uitgeplast ben, nog steeds zit te zijken, zeg ik koel: ’Streep jij nou maar dat ‘Ouwe hippie’ door, Pieter!! Uiteindelijk doet hij precies wat ik wil.

Sindsdien heeft Pieter zijn dominante pesterige gedrag naar mij ‘over boord’ gegooid. Er ontwikkelt zich nu tussen ons een vriendschap op basis van gelijkwaardigheid. Dat voelt prima. 

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

DE WARMING UP.

 Ik wist dat ik droomde en toch voelde alles puur natuur. In de spiegel van een onbekende voetbalkleedkamer zag ik mijn getransformeerde gezicht. Het zat vol koffiekleurige vlekken en etterende, bloedende wondjes. Bloed sijpelde van mijn schedel in mijn ogen en kriebelde in mijn nek. Mijn neus was dieppaars en de weinige tanden die ik nog had, waren zwart als roet.

De aanwezige mannen droegen een blauw-groen clubtenue. Ik droeg een trainingsbroek van de rommelmarkt en een door mijn vrouw gebreide trui met een grote, gele smile-cirkel. Aan mijn voeten prijkten splinternieuwe, veterloze roze Umbro-voetbalschoenen.

Plotseling keken de ongeveer tien mannen mijn kant op. Ze wezen naar me en lachten me intens gemeen uit. Ze begonnen hun voetbalschoenen naar me te gooien. Enkele raakten mijn gekwetste achterhoofd. Een schoen verbrijzelde de spiegel, waarna ik naar mijn gebarsten spiegelbeeld bleef staren. Twee mannen kwamen naar me toe en reegden veters in mijn schoenen. Een ander knipte met een grote schaar de smile-cirkel uit mijn trui.

Toen iedereen klaar was, trok een lange man met een dikke sigaar me lachend handschoenen aan. Hij gaf me een vriendschappelijke beuk en de rest duwde me het voetbalveld op. Ik werd in het doel gezet. Als warming-up liep ik met supergrote passen over de doellijn, van paal tot paal.

Op de penaltystip bleef ik stokstijf staan. Een scheidsrechter in het zwart huppelde fluitend op me af en bekeek mijn gezicht. Naast hem stonden twee verzorgers met waterzakken en sponzen. Op een signaal veegden ze hardvochtig het bloed van mijn hoofd. De koffiebruine vlekken vervelden direct, als derdegraads brandwonden. Een van hen trok onverwacht een bivakmuts uit zijn zak, die de scheidsrechter opgewekt over mijn hoofd trok. Alleen mijn ogen en lippen waren nog zichtbaar.

De wedstrijd begon. Hoe ik ook sprong of dook, ik hield geen bal tegen. Tien razende teamgenoten vloekten en tierden tegen me. Godzijdank werd ik daar wakker van. Mijn kussen zat onder het donkerrode bloed en gelig pus; ik had de wondjes op mijn voorhoofd in mijn slaap opengekrabbeld.

(Uit mijn rijke Rotterdamse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BIJ VOOR- EN TEGENSPOED.

Negentig procent van de Nederlandse mannen van 8 tot 88 loopt zich er  momenteel gek over te maken. Wat gaan onze voetbalmiljonairs doen na de verloren uitzwaaiwedstrijd?

 Er wordt in het wilde weg gepoold en gegokt. Op  mogelijke topscorers en uitslagen. De verwachtingen zijn niet hoog. Of ik nou wil of niet: herhaaldelijk hoor ik: 0-0, 1-0, 1-1, 2-1, 1-2 en …  en heel soms 8-1 of 1-9. Slechts een enkele wedstrijd levert dus een korfbaluitslag op. In vele families, gezinnen, bedrijven en instellingen voor de jeugd- en ouderenzorg wordt uitsluitend nog digitaal geconverseerd.

Ik vul zelf één pool in:

Wordt het voetbal in het WK in  2026 in de Verenigde Staten, Mexico en Canada nog een beetje verder verziekt onder leiding van de stampvoetende verwende rijkelui’s kinderen Infantino en Trump. De mannetjes  met de dollartekens in hun ogen?

Daarop is mijn antwoord: JA!!.

In 1974 heb ik met volle teugen genoten van het WK-toernooi in Duisland. Nederland had, met Cruijff, het beste team maar verloor de finale van West-Duisland. Alle spelers van dat elftal noem ik moeiteloos  nog op. Allemaal sterren! Zestien landen deden er mee aan dat toernooi. Meer dan genoeg.

Maar nú: een monsterlijk toernooi met 89 landen waaronder een paar landen die voor ‘zoete koek’ meedoen. Ik gruw er van. De rechtse clown Trump gaat een slaatje slaan uit dat toernooi waar de tickets, circa 1.000 dollar per stuk, alleen betaalbaar zijn voor bankdirecteuren en  criminelen.

In 2022 vond ik het al zó gruwelijk dat honderden arbeidsmigranten, onbetaald, onderbetaald  en onverzekerd zijn bezweken aan het opbouwen van het WK-toernooi  in Qatar. Ik heb van dat toernooi geen  bal willen zien.

Het zal al duidelijk zijn dat ik ook van  WK 2026  niks wil weten. Het interesseert me echt geen reet wie er geselecteerd zijn. Het zal mij worst wezen. Hoewel …  eerlijk gezegd hoop ik dat Nederland, de eerste wedstrijden verliest en snel weer naar huis moet,  zodat  de rust hier te lande ook zal weerkeren en de gok- en poolwaanzin weer wat zal luwen.

Ik hoop alleen dat in geval van een snelle uitschakeling die hooligans van  DEFEND HOLLAND niet van pure onsportieve nijd,  rotzooi gaat lopen trappen. D’r zitten immers nogal wat miljonairs in de Oranje-selectie met een migratie-achtergrond en daar heeft DEFEND HOLLAND het ook niet zo op, dacht ik.

Het gaat straks nog veel erger worden. In 2034 gaan ‘we’ naar  Saudië Arabië. Zou dan de voetbalwereld zeggen ‘ Neen, dit gaat te ver?’. Die regio heeft zo weinig met voetbal op, daar gaan we niet spelen’

Met Qatar 2022 zakte voor mij het hele internationale voetbal al in de stront.

Sindsdien vermaak ik me uitstekend op een ander niveau. Op het Kasteel. Bij Sparta.

Bij neerlaag of victorie.

Bij voor-en zelfs bij tegenspoed!

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

FRATSEN.

Fratsen is een theaterbureautje voor getalenteerde muzikanten, zangers, zangeressen. De organisatie richt zich op plekken met mensen die zoiets hebben van ‘Cultuur zal mij worst wezen’.

Desalniettemin slaagt dit Fratsen er momenteel in gemiddeld zo’n vijfentwintig tot vijftig geïnteresseerden per optreden op de been te brengen.  

 Fratsen biedt een middagprogramma van in totaal: tweeëneenhalf uur. Licht klassieke muziek, verzorgd door  twee musici.  Vervolgens kan er met een zanger(es)mee gezongen worden en Fratsen eindigt met een lekkere hap. Het mooie is dat zowel muziek, zang als eten uit één en dezelfde cultuur worden gekozen

Hier treden Fratsers op, in  wat grotere gebouwen, alwaar veelal mensen wonen, verzorgd worden of hun vertier zoeken. Maar óók de  buitenstaander is welkom.

Zo maakte ik ook kennis met Fratsen. Als buitenstaander werd ik (via een affiche en een flyer) attent gemaakt op het optreden van de Fratsers Isadora Higaria (violiste) en Dominuco Vierra Lloza (cellist), beiden afkomstig uit Chili en leerling van het Codarts de beroepsopleiding voor musici in Rotterdam.

Het publiek bestond deze zaterdagmiddag uit mij,  een andere  man, genaamd Piet (hij stelde zich aan mij voor) en nog vijftien 70-plus dames, waarvan vijf met een rollator en heel verassend .... drie met een décolleté

Het uiterlijk van de musici en hun gebaartjes, voor, tussen en na de muziekstukken maakten een enigszins debiele indruk. Zowel de cellist als violiste maakten met  hun immer hemelse glimlach een uiterst hoge Down indruk.  Mijn vooroordeel, dat zij representanten waren van de Josti Band werd echter simpel door hen ontkracht. Ze speelden  de sterren van de hemel. Onder andere deze drie stukken:

    Tang,o Op 165                  Isaac Albéniz

-        Musica Nocturna             Luigi Boccerini

-        Siete Cansiona                 Manuel e Falla.

Het tweede Fratsendeel was de zangles van Frats:  Isabella..  De zanggroep bestond uit zeven vrouwen en ik. De anderen waren afgehaakt (Piet ook). We zongen 'Vader Jacob' (cánon).

En we componeerden als groep seen tweeregelig liedje:

 ’Wat is het een mooie dag.

 Fijn dat ik hier zingen mag.

Lalalalala.

 

 En dat dan twee-stemmig.

Frats: Isabella wilde  ons, Fratsenpubliek, nog een kadootje meegeven:

 Ze zong circa 20 keer achter elkaar:

‘I love him. Jezus was his name and I love him'.

Héél, héél hartelijk dank Frats Isabella..’

 

Tot slot werd voor wat restte van het publiek een overheerlijke ‘Chili con fratsen’ geserveerd.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

WILD THING.

 

‘Wild Thing vind ik een weergaloos nummer. Het is van de Engelse rockgroep The Troggs.’ Een tophit halverwege de sixties. Een song met een ‘allejezushoog’  slijpgehalte.

De muziek van The Troggs associeer ik onmiddellijk met Elsje Fransen op wie ik korte tijd (in het geniep) bloedgeil was. Elsje moet nu drieënzeventig zijn als ze nog in leven is. Zoals ik al opmerkte, vond ik haar leuk … en onbereikbaar  Ik was in haar ogen niet veel soeps.  Ze deed ook geen enkele moeite om mij het gevoel te geven, dat ik ooit door haar geselecteerd zou worden. 

Wie schetst mijn verbazing (en schrik) als Elsje mij  op de eerste soosavond van het schooljaar ten dans vraagt. De band zet ‘Wild Thing’in. Het is nooit in mij opgekomen om haar ten dans te vragen. Ik vermoed dat ze me niet ten dans vroeg omdat ze me zo’n leuke jongen vond maar omdat ze daartoe was uitgedaagd door haar vriendinnen: ‘Die lelijke puistenkop met die ziekenfondsbril en die iets te korte spijkerbroek, (dat was ik dus), die durf je vast niet ten dans te vragen, Els!’.

Dat durfde Els dus wel. Vol gêne zie ik me nú nòg die houterige bewegingen maken die voor dansen moesten doorgaan. 

Ik bracht haar  na die soosavond, achter op mijn ‘schaambrommer’(het was geen Puch …  dus).thuis. Elsje zei daar dat ik mijn tong wel in haar mond mocht steken. Dat had ik nog niet eerder gedaan, bij niemand niet. Ik vond het op zich wel een lekker iets dat met die tongen maar Elsje had er snel genoeg van.

Heel eerlijk vertelde ze me toen dat ze eigenlijk verliefd was op Adri, een jongen, die ook bij ons op school zat. Ik zat in klas 3A, Adri in 2A. Hij was een jaar jonger dan ik. Ik zal heel eerlijk zijn:, die Adri was gewoon een lul … zo gluiperig als hij, grinnikend op het schoolplein, achter een stel macho-klasgenoten liep aan te kleffen. Bah!! Ondertussen roofden die macho’s Adri’s pakkie’s shag leeg. Hij durfde er toch niks van te zeggen. De lul! 

Maar hoe’n lul hij ook was, hij was knapper dan ik. Daar was toentertijd helemaal niet zo veel voor nodig.

Zoek op Spottify of YouTube

'Wild Thing' van The Troggs eens op en beluister.

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HONDSDRAF.

Heerlijk hier op de tuin. Ik ben een rund, want ik heb mijn kale kop weer niet ingesmeerd met zonnebrandcrème. Ik zit hier te schrijven met een roodverbrande kop. Godzijdank heb ik nog wel wat aftersun in huis.

 Omdat ik de laatste weken hardnekkig de stop heb, ben ik vanmiddag in de tuin op zoek gegaan naar jonge brandnetelscheuten. Een aantal jaren geleden had ik ook zo’n last van constipatie. Een vriendin raadde me toen aan  thee te maken of een lekker soepje van de topjes van jonge brandnetelscheuten. Het klinkt bijna sexy: topjes van jonge brandnetelscheutjes. Prille brandnetelplantjes bij de vleet in mijn tuin. Voldoende voor zeker één maand thee en  een rijk gevulde groente-maaltijdsoep voor 2 weken.

Ik zit nu niet alleen met  een verbrand hoofd, ook mijn vingers hebben het nog zwaar te verduren ten gevolge van de branderige ‘touch’ met  de brandnetelscheutjes. Ik had ook handschoenen aan moeten doen bij het plukken, want die plantjes zijn walgelijk agressief. 

In de nacht die daarop volgde geschiedde het wonder. Om vier uur werd ik wakker, met  vreemde onderbuikgevoelens. Er diende zich een stevige scheet aan. Een natte nog wel. Godzijdank verdween er niet zo erg veel ontlasting in mijn pyjamabroek. Na mijn spurt richting wc,  gooide ik alle remmen los. Het was een geknetter en gespetter van jewelste, waarmee mijn darminhoud van zeker drie dagen, zich een weg naar de vrije wereld baande. Wat een opluchting!!

Het is een teringplant, die brandnetel, dat wel, maar toen heeft hij mij heel goed geholpen. Nou, daar hoop ik dus deze week weer op.

Om te beginnen neem ik straks voor het slapen gaan nog zo'n kopje schijtthee.

 

(Uit mijn rijke Rotterdamse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com