Pageviews van de afgelopen week

Posts tonen met het label vervelens. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vervelens. Alle posts tonen

zondag 2 augustus 2026

GEEN HOND.

 I

Ik weet  niet precies waarom ik hierover begin. Ik hoor tot vervelens toe: 'Joh, je bent alleen! Waarom neem je geen hond? Dat is gezellig!

IMaar ik néém géén hond! Ik ben juist zo blij dat ik geen hond heb. Geen geblaf na elke druk op mijn deurbel. Geen gegrom als ik een andere hond tegen kom. Geen hond die ik vier keer per dag uit moet laten. Geen poep, die ik met mijn hand in een plastic zakje van de straat of uit het gras moet grabbelen. Geen hond omdat hij met het grootste genot door de stront van anderen gaat liggen rollen en in de goorste slootjes verkoeling zoekt. Geen hond want ik wil niet die benauwende hondengeur, waar mijn hele appartement naar gaat ruiken. Geen hond die lichtjes jankend naast mijn eettafelstoel in de bedelhouding zit, in afwaching van iets lekkers. Geen hond, die, als ik even niet thuis ben op mijn canapé gaat liggen stinken en maffen, terwijl hij wéét dat ie dat niet mag, omdat zijn haren daarop achterblijven ... dat laatste weet hij niet, daar is hij weer niet slim genoeg voor. 

Geen hond met staart waardoor mijn spullen van de salontafel worden gezwiept.Geen hond die elke vrouw die mij bezoekt aan haar kruis moet ruiken. Geen hond omdat eens per jaar zijn anusklieren moeten worden uitgeknepen, wat een pus geeft met een hemeltergende stank. Geen hond, want die bestudeert hoe hij de ijskast moet open maken, waarin hij stukken rauw hart heeft zien verdwijnen. Geen hond, want die heeft, als ik een half uurtje te laat thuis kom, mijn boeltje ondergepiest of -gescheten. Geen hond omdat je eigenlijk altijd aan huis gebonden bent met zo'n beest, zeker als alleenstaande. Als je met iemand samenwoont of een LAT-relatie hebt, kan je nog wel eens afpreken wat, wanneer, waar en wie voor de hond zorgt.   

Wat ik ontzettend leuk vind van het hebben van een hond is, dat ik een balletje of een stuk hout kan weggooien en zeggen 'Pak! Bello!' Dat die hond, Bello dus, hard naar die bal of naar dat stuk hout gaat rennen en die bal of die tak tenslotte vlak voor mijn voeten neerlegt.

Maar om daar nou alleen een hond voor te nemen vind ik ook weer overdreven.

  

zondag 23 februari 2025

AFSPRAAK.

Leo, een van m’n buren heeft me uitgenodigd om eens bij hem langs te komen. Zolang als ik hier woon, tien jaar inmiddels, kom ik Leo (en zijn vrouw, Frieda) hier in de buurt tegen. De laatste twee jaar zie ik ze ook in het zwembad.  Net als ik stuntelt Leo ook een beetje in het warme, ondiepe doelgroepenbad. Ik ben daar bezig als gevolg van een ongeneeslijke schouderkwetsuur. Waarom Leo daar zwemt weet ik niet precies, dat hoor ik nog wel eens.

Zijn vrouw is actief in de wandelclub, waar ik ook in zat. Leo liep daar ook wel eens mee. Zo hebben we elkaar een beetje leren kennen. Het meest eigenlijk in het zwembad.

Ik hoefde niet lang na te denken toen hij me vroeg om eens bij hem langs te komen. Ik vind hem sympathiek. Net als ik is hij ook geïnteresseerd in muziek en voetbal. Jazz en Ajax Daar houd ik weer niet zo van. Van allebei niet. Toch zei ik meteen ‘ja’.

Stom! Ik vergeet Leo te vragen naar zijn achternaam, zijn huis- of telefoonnummer om een afspraak met hem te maken.

Er wonen hier in dit buurtje een paar honderd mensen, sommigen zie je tot vervelens toe, enkelen regelmatig, anderen zo af en toe en een enkeling eens per jaar of nooit. Ik had Leo al veertien dagen niet gezien tot ik hem gisteren tegen het lijf liep.

‘Ik had al drie keer bij je op bezoek kunnen zitten, Leo, maar ik wist geen adres dus …’

‘Zeg maar wanneer je wil komen’.

‘Dat kan ik nu niet zeggen. Ik heb geen agenda bij me. Geef me je huisnummer maar dan kom ik bij je langs. Spreken we wat af’.

Deze middag bel ik bij hem aan. Frieda doet glimlachend de deur open. Ik zeg, een beetje verlegen, zoals ik nu eenmaal ben,  dat ik voor Leo kom ... om een afspraak te maken. Ze weet er al iets vanaf, merk ik. Leo komt relaxed uit de keuken de woonkamer ingelopen.

‘Hallo Jos’, zegt Leo monter, ‘hoe is het?’

‘Goed, Leo, anders was ik niet naar je toe gekomen’.

Nu pas, onder dit opvallend lage plafond van hun woonkamer valt me op hoe groot hij is. Hij ik zeker vijf centimeter langer dan ik, schat ik. Wel zijn we even slank.

Al snel hebben we afspraak gemaakt. Over een paar dagen gaan we elkaar weer zien.