Het stortregent voor een week tegelijk als ik dit zit te tikken. Mijn plan voor deze zaterdagavond was helder: op de fiets naar een kunstzinnig festival op het Eiland van Brienenoord, een uurtje trappen bij mij vandaan. Maar 'Meteored', mijn digitale weerstation, voorspelde een zondvloed. Om nu volkomen doorweekt onder de doffe klanken van de Brienenoordbrug vegetarisch te gaan zitten kleumen; daarvoor heb ik mijn gezondheid te lief. Ik bleef thuis.
Het is een rare dag. Een dag met een dwingende opdracht: het loslaten van mijn obsessie. Mijn *obsession with love*.
Mijn geliefde is—of was—Miss X. Zij gijzelt mijn brein. Zag ik in mijn ooghoek een vrouw met haar slanke postuur en haar donkere, halflange haar, dan dacht ik direct: dat is X. Zelden was ze het. Bijna nooit. Fietste of liep ik langs haar huis, dan hoopte ik dat ze precies op dat moment naar buiten zou komen.
Ik fietste trouwens nooit toevàllig langs haar huis. Er zijn genoeg andere wegen, maar op die routes is de kans om X. te zien nihil. Heel af en toe kwamen we elkaar tegen. Meestal durfde ik niets te zeggen, waarna ik dagenlang met mezelf worstelde. Een enkele keer zei ik: "Ha Miss X." Dan klonk er een koel: "Dahag." Het resultaat? Slapeloze nachten.
Ik heb nu een knoop doorgehakt. Ik zeg geen gedag meer. Als we elkaar kruisen, krijgt ze een onverschillig knikje. Maar mijn brein is hardnekkig, want er ontstaat direct weer een achterbaks sprankje hoop. Hoop dat Miss X. mij juist aantrekkelijker gaat vinden wanneer ik haar nonchalant bejegen. Ziekelijk, nietwaar?
De afspraak met mezelf staat: het komende jaar mijd ik haar straat. Vandaag zou de vuurdoop worden van mijn nieuwe routes. X. woont ten westen van mij, dus ik pakte de metro in noordoostelijke richting, naar CuliNESSE in Nesselande. Uitverkocht. Mijn avondplan richting Zuid waaide ook over: plenzen.
Om definitief los te komen, heb ik vanavond rigoureus alle columns waarin Miss X. figureert én al haar foto's uit mijn telefoon gewist. Daarna heb ik in een schriftje met de hand opgeschreven wat hier staat. De beschreven pagina’s heb ik eigenhandig in de fik gestoken en door de wc gespoeld.
"Die man is helemaal de weg kwijt!" Tsja, lieve lezer, het zij u vergeven als die gedachte nu bij u opkomt.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
