HOEPLA

 Ik houd er niet van om avond aan avond voor de treurbuis  te zitten. ‘Treurbuis’ is een woord en ook een begrip, dat bedacht is door de vorige week overleden geniale kunstenaar Wim T. Schippers. Wat hij deed leek nergens op. Het was volslagen uniek. En hij heeft veel gedaan. Zijn werk was provocerend en ontregelend. Hij had geen hogere doelen. Hij was geen wereldverbeteraar. Plezier in wat hij deed daar deed hij het voor. Hij had zowel de pest aan socialistische strijdliederen als aan de christelijke kerkliedjes uit zijn jeugd. Het leven was volgens Schippers niets meer dan een aaneenschakeling van onbenulligheden.

 Hij gebruikte de media voor het scheppen van een uitbundige anarchie. Zijn shows, begin jaren 70, rond Fred Haché, Barend Servet en Sjefke van Oekel, waren een aaneenschakeling van omvallende decors, opzettelijke technisch storingen en blote danseressen.

 

Tot Wim T. kwam was Hilversum deftig en conventioneel. Plots was daar het podium voor plat pratende acteurs uit de b-categorie, een dik aangezette houterigheid. Barend Servet als de mislukte reporter, Fred Haché de falende showmaster en Sjefke van Oekel als de kotsmde poppresentator.

 Schippers zette met zijn shows veel kwaad bloed. Vooral bi de gevestigde burgerij. Wat ook wel weer geestig was want de Haché acteurs verbeeldden met verve burgerlijke voorliefdes als pakken met dassen en zuurkool met vette jus. Maar tegelijk prikten ze feilloos door het dunne laagje burgerlijke beschaving heen door dubbelzinnige vragen te stellen aan Miss België. Die provocatie bracht menig tv-kijker boven zijn theewater.

 Ook in Schippers vroegste werk zie je dat ontregelende. Het programma ‘Hoepla’ is onmogelijk in te delen. Is het een jeugdprogramma, een muziekmagazine of een actualiteitenrubriek? Ja, Hoepla was Phil Bloom. Ze las in haar blootje voor uit de krant. Het volk sloeg massaal op tilt, SGP stelde Kamer vragen. Hoepla was ook jodelzangeres Olga Lowina en Mick Jagger achter elkaar gemonteerd. Voorafgegaan door een item over gezagsgetrouw KNIL-militairen.

Je zou kunnen zeggen: het leek nergens op. En inderdaad, ook in Hoepla deed Schippers weer precies wat ’ie zelf leuk vond, zonder zich te bekommeren om conventies. Of kijkersgunst. Zijn werk was volstrekt origineel en leunde nooit op iets wat er al was. Satire verafschuwde Schippers, juist vanwege dat voortborduren op het bestaande.

Zat er dan niets méér achter? Tja… Toen een tv-reporter hem begin jaren zestig bijna wanhopig vroeg wat hij als beeldend kunstenaar toch bedoelde met die a-dynamische kunstwerken als een vloer van zout of van glasscherven, was Schippers’ mystificerende antwoord: ‘Niets. Er is bijzonder weinig over te vertellen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com