POEPBRUIN

Een groot luchtbed heb ik gekocht. Daarmee ga ik op mijn balkon liggen zonnen. Elf jaar woon ik nu in dit appartement en nog nooit heb ik zoiets raars gedaan. Ik bedoel met zo'n luchtbed op het balkon. Vorig jaar had ik ook al, iets dergelijks. Ik wou toen coute que coute (koste wat het kost) bruine benen kweken. Toen deed ik, ook al was het eigenlijk te koud, vanaf maart al, een korte broek aan. Mijn bovenlijf hoefde toen niet zo nodig want ik ging op vakantie naar Edinburgh, Schotland en daar heeft toch iedereen een gevoelige kwetsbare, blanke huid (en rood peenhaar). Dan val ik dus niet uit de toon. Dit jaar is anders. Ik ga naar Franrijk.  Daar is iedereen altijd al gebruind in de maand april. Dus ik ga daar straks in juli niet voor lul lopen met mijn melkwitte torso. 

In april ben ik begonnen met een paar keer zonnebanken. Toen de zon hier meer zo hoog aan de blauwe hemel stond ben ik op mijn splinternieuwe luchtbed op mijn balkon gaan liggen. Nooit te lang en óók nooit zonder crème, want verbranden wil ik natuurlijk helemaal niet.

Toen ik een klein ventje was van zeg maar 8 jaar was ik met mijn jongere zusjes naar het strandbadje van de Kralingse Plas gestuurd. Het was een knetter hete dag. Zoals afgelopen dinsdag. Ik heb mijn zusjes helemaal ingesmeerd maar toen was de zonnebrandcrème op. Er werd toen nog geen gratis zonnebrandcrème verspreid langs de Plas. 

Maar, o, o, wat verbrandden die arme schoudertjes van mij. Rooier dan toen zouden ze nooit meer worden.  Lichtelijk traumatisch was, dat ik aan het einde van die dag het tramgeld kwijt was en ik met twee jengelende kleine zusjes zeker anderhalf uur in die hitte terug naar huis moest lopen. Toen ik thuiskwam vond ik het tramgeld, in een opgevouwen papiertje in de binnenzak van mijn overhemdje. Dat had onze moeder gezegd. Maar ik was het vergeten. Zeker omdat ik zo verbrand was. Mijn moeder had ook geen After Sun, dat bestond toen, 1958,  nog helemaal niet. Dus depte ze mijn rooie schouders en rug met een koud (nou ja) washandje.

Verbranden wil ik natuurlijk helemaal niet. Vandaar dat ik nu niet meer dan een kwartiertje in de zon lig. Dat is echt genoeg. Want, als ik in de spiegel kijk, dat zie ik iemand, die met dat poepbruine lichaam best in Frankrijk voor de dag kan komen. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BOTTLE OF MILK.

 Elk jaar kost het me weer enorm veel moeite en overredingskracht om de lange broek te vervangen door de korte broek. Vandaag is het echt weer zo’n dag. Kortebroekenweer . En genoeg tijd om buiten te spelen. Ik ga het doen.

Jaren geleden deed ik het anders: voor wat bruin moest worden, kocht ik dan bij Kruidvat enkele tubes bruinsmeersel. Ik smeerde , nee … zij  (mijn toenmalige echtgenote) smeerde er mijn gehele melkwitte lichaam mee in. Ze deed het niet graag maar ik hoefde haar niet te dwingen. Het resultaat was steevast abominabel: vieze oranje-bruine vegen  over mijn ‘bottle of milk’. Geen porum.

Vanmorgen was ik voor het eerst met een sportbroekje in de gym. Vorig jaar werd ik nog geziekt om mijn witte benen. Sinds ik die pester bij zijn strot heb gepakt, houdt hij zich gedeisd.

De zon moet nu zijn werk gaan doen. Henny, een vriendin, deed alleen moeilijk. Net als ik, wilde ze naar de bieb en het Stedelijk Museum in Schiedam. Een leuk museum. Nu is daar ‘Vrouwen van Schiedam’ te zien.  Henny en ik gingen fietsen. De afspraak was één uur bij mij voor de deur.

Ze stond al startklaar. Haar helm op. Ik stapte uit de berging.

‘Nee, hè?! Je gaat toch zeker niet zo, hè?’ Ze keek met een vernietigende,  afkeurende blik in de richting van mijn korte broek. Althans dat dacht ik. Het bleek haar dus niet zozeer om mijn broekje te gaan maar om de benen die daar onder  uitstaken. Twee lijkwitte, dicht met zwarte haren begroeide benen. 'Melkflessen’.

‘Ja, zeer zeker wel! Zó ga ik! Ik wil nu eindelijk wel eens een keertje bruine benen hebben.’

‘Nou, dan spijt het me feestelijk voor jou, Jos. Dan blijft ik mooi thuis! Ik gaat echnie voor Jan Met De Korte Achternaam naast jou fietsen’.

‘Jammer, Henny, dat je je ongemakkelijk voelt om mij. Je kàn natuurlijk een stukje achter me gaan rijden ... ongezellig, dat wel. Denk je nou echt dat iemand jou zal uitlachen, om mijn witte benen?’ Ik werd echter toegelachen en aangemoedigd door tegemoet komende fietsers: ’Hé, lekker  bruine benen kweken!!’

Ze zei niks maar opeens reed ze toch naast me.