Ik kan het haast niet geloven. Verdwaald in Schiedam. Mijn geboortestad. De stad waar ik de eerste drie jaar van mijn leven woonde. Mijn opa en oma woonden daar. Ja, die pedofiele opa! Die heb ik nog een paar jaar mee moeten maken. Die oma was schattig, die kon er waarschijnlijk niks aan doen.
Jarenlang bezocht ik in Schiedam mijn jarige tantes, ooms, neven en nichten, waarvan er sommigen vreselijke vervelia’s waren. Met name de toen al, in de vijftiger jaren van de vorige eeuw, ultrarechtse grensoverschrijdende, vrouwonvriendelijke, billeknijpende, treinconducteur en VVD-raadslid ome Cor met z’n gore moppentrommel.
In de geweldige pop-zaal van Martin Green, aan de Lange
Haven, danste ik met ‘lekkere Schiedamse wijven’ op muziek van uitstekende
popbands. Ja! Bij Martin Green kwam de top van de Nederlandse pop spelen.
Zelfs de eerste vijf jaar van mijn arbeidzame leven werkte
ik in Schiedam: van 1970 tot 1975. In het vormingscentrum aldaar.
Na die vijf jaar, na 1975, was Schiedam vaak de rustplaats tijdens mijn fietstochten. Ik fietste volop. Vooral met mooi weer natuurlijk. Ik
genoot met volle teugen van lekker koel bier op één van de gezellige terrassen op het Broersvest.
Vijfentwintig jaar Schiedam-ervaring en dan nog verdwalen. Het was al laat. Donker natuurlijk ook. Ik stond te midden van oude fabriekspanden, waarvan de ramen met houten platen waren dichtgetimmerd. Ik had een bezoek gebracht aan het jenevermuseum en had daar een liter van het huismerk gescoord en betaald natuurlijk. Ik neem nog een slok. Geen al te grote slokken. Anders ben ik er aldoor heen voor ik thuis ben. De fles was half vol of half leeg … wat maakt het uit.
Ik liep over ‘kinderhofies’ … aaaach .Voeten goed optillen.
Niet vallen. Die oude panden stonden allebei aan het water. Op de overkant van het
pand links van mij werden waterskiërs gevraagd. Tijd voor een slok. Niks voor mij waterskiën.. Water wel. Skiën
niet. Maar … als hier ski-water is, dan is
de tram niet ver, denk ik, dat kan niet anders. Ski-water en tram-water kunnen nooit ver uit elkaar liggen,
volgens mij. Nu ik een stukje minder verdwaald ben hier kan er
wel een lekker slokje in, toch?
Giechelende dames (oude lekkere wijven, zo te zien) iets verder op de hoek van het gammele pand links. Daar brandt rood licht. De dames komen giechelend om me heen cirkelen. Ik wil ze best wel betalen. Als ze me wijzen waar de tram stopt. Maar weten zij veel?! Ik mag bij hun één nachtje blijven slapen. Als ik echt wil mag ik ze wel betalen.
’t Is voor die kamer waar ik één nacht mag slapen. Een giechelende dame pakt mijn fles af, giet die leeg op de ‘kinderhofies’ .
Lekker voor die 'kinderhofies'.
Helemaal lam in Schiedam.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
