SCHIEDAM

Ik kan het haast niet geloven. Verdwaald in Schiedam. Mijn geboortestad. De stad waar ik de eerste drie jaar van mijn leven woonde. Mijn opa en oma woonden daar. Ja, die pedofiele opa! Die heb ik nog een paar jaar mee moeten maken. Die oma was schattig, die kon er waarschijnlijk niks aan doen. 

Jarenlang bezocht ik in Schiedam mijn jarige tantes, ooms, neven en nichten, waarvan er sommigen vreselijke vervelia’s waren. Met name de toen al, in de vijftiger jaren van de vorige eeuw, ultrarechtse grensoverschrijdende, vrouwonvriendelijke, billeknijpende, treinconducteur en VVD-raadslid ome Cor met z’n gore moppentrommel.

In de geweldige pop-zaal van Martin Green, aan de Lange Haven, danste ik met ‘lekkere Schiedamse wijven’ op muziek van uitstekende popbands. Ja! Bij Martin Green kwam de top van de Nederlandse pop spelen.

Zelfs de eerste vijf jaar van mijn arbeidzame leven werkte ik in Schiedam: van 1970 tot 1975. In het vormingscentrum aldaar.

Na die vijf jaar, na 1975, was Schiedam vaak de rustplaats tijdens mijn fietstochten. Ik fietste volop. Vooral met mooi weer natuurlijk. Ik genoot met volle teugen van lekker koel bier op één van de gezellige terrassen op het Broersvest.

Vijfentwintig jaar Schiedam-ervaring en dan nog verdwalen. Het was al laat. Donker natuurlijk ook. Ik stond te midden van oude fabriekspanden, waarvan de ramen met houten platen waren dichtgetimmerd. Ik had een bezoek gebracht aan het jenevermuseum en had daar een liter van het huismerk gescoord en betaald natuurlijk. Ik neem nog een slok. Geen al te grote slokken. Anders ben ik er aldoor heen voor ik thuis ben. De fles was half vol of half leeg … wat maakt het uit.

Ik liep over ‘kinderhofies’ … aaaach .Voeten goed optillen. Niet vallen. Die oude panden stonden allebei aan het water. Op de overkant van het pand links van mij werden waterskiërs gevraagd. Tijd voor een slok.  Niks voor mij waterskiën.. Water wel. Skiën niet. Maar … als hier ski-water is, dan is  de tram niet ver, denk ik, dat kan niet anders. Ski-water en tram-water kunnen nooit ver uit elkaar liggen, volgens mij.  Nu ik een stukje minder verdwaald ben hier kan er wel een lekker slokje in, toch?

Giechelende dames (oude lekkere wijven, zo te zien) iets verder op de hoek van het gammele pand links. Daar brandt rood licht. De dames komen giechelend om me heen cirkelen. Ik wil ze best wel betalen. Als ze me wijzen waar de tram stopt. Maar weten zij veel?! Ik mag bij hun één nachtje blijven slapen. Als ik echt wil mag ik ze wel betalen. 

’t Is voor die kamer waar ik één nacht mag slapen. Een giechelende dame pakt mijn fles af, giet die leeg op de ‘kinderhofies’ . 

Lekker voor die 'kinderhofies'. 

Helemaal lam in Schiedam.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN KLEIN POTJE.

Twee vrouwen hebben een kinderwens. Marloes wordt de draagmoeder. Angelique de hulpmoeder. Vijf jaar wonen ze al samen … zijn gek op elkaar. Dat zie je zo. Hoe ze naar elkaar kijken, met elkaar omgaan. Altijd vrolijk. Altijd samen. Ze kùnnen gewoon niet zonder elkaar.

Nu hebben ze  Teun gevraagd om zaaddonor te worden. Waarom Teun? Hij is mooi, vriendelijk, slim ook en lief. Veel andere mannen zijn zo eisend en bezitterig. Dat heeft Teun nou helemaal niet. Hij woont  samen met Albert, de vader van Marloes.  

Albert leert Teun kennen op een biljarttoernooi in Dordrecht. Albert verliest die avond maar is gelukkig in de liefde: Teun en hij zijn smoorverliefd. Drie weken eerder vieren Albert en zijn vrouw Gon hun vijfentwintig jarig huwelijksfeest. Dan komt Albert opeens uit de kast. Teun en hij gaan al snel  samenwonen. Teuns huis is groot genoeg. Gon is intens verdrietig. Haar kinderen helpen haar er langzamerhand bovenop. Albert en Teun zijn ook lief voor haar, dat doet haar ook goed. Het is nu allemaal weer koek en ei. Ze zien elkaar weer en helpen elkaar als het nodig is.

Vandaag zal het moeten gebeuren. Marloes heeft er zin in. Ze heeft straks de juiste bevruchtingstemperatuur. Angelique pakt het kleine zeshoekig potje.  Ze hebben dit kleine potje speciaal bewaard voor deze avond.

Angelique zit met haar mobieltje te spelen op de bank.

‘Teun, het is bijna zo ver’, zegt Marloes, ‘kan je zorgen voor wat sperma?’

Teun knikt. 

Marloes zit een beetje verlegen giechelend tussen Teun en haar vriendin.

‘Heb je getemperatuurd?

‘Natuurlijk,' Teun. 'Ik weet toch hoe belangrijk dat is.’

Hij is een leuke vent om te zien. Lang, slank, losjes in de heupen, guitige donkere kijkers, gebruinde kop, kort blond haar (maar geen stekeltjes).

‘ Had paps geen zin om mee te komen?’ vraagt Marloes.

‘Nee, waarom zou die?’ vraagt Teun.

‘Hij zou je misschien een handje kunnen helpen.’

‘Hahaha, grappig hoor,’ zegt Teun.

Angelique giechelt.

‘Kijk, Teun, je sperma kan zo hier in,’ zegt Angelique, terwijl ze hem het kleine potje aanreikt ‘en mocht het potje te klein zijn , mors de rest dan maar op deze handdoek. Succes, jongen. Moet je je nog een beetje opgeilen? Een pornosite, een –boekje?

‘Nee, da’s niet nodig, ik fantaseer wel wat.’

‘Ik ga alvast naar de slaapkamer, Teun, zie je zoooo….,’ zegt Marloes.

Ze heeft nog amper haar schoenen en panty uit of Teun staat alweer naast haar bed, met het kleine potje, halfvol sperma.

Marloes springt vlug op bed, trekt haar slipje uit, pakt het pipetje, haalt daarmee wat van Teuns sperma uit het potje en spuit het zo diep mogelijk haar poesje. Dat herhaalt ze een paar keer. Voor de grap doet ze net alsof ze knetterend klaarkomt. Daar moeten ze alle drie erg om lachen. Zorgzaam als altijd legt Angelique twee stevige kussens onder Marloes d’r billen. Haar bekken komt dan hoger te liggen, waardoor ondeugende zaadcellen niet de kans krijgen stiekem weg te piepen uit de poes van Marloes.

Uit de douche klinkt opeens een afgrijselijk gejammer. Teun heeft het vast niet naar zijn zin.

‘Mijn eikel, mijn eikel, mijn eikel, het lijk wel of mijn eikel wegbrandt, godverdomme. Aan de rand van dat potje zit nog spul dat zet mijn pik in de fik.’

‘Steek hem hier maar in, Teun,’ zegt Angelique, die razendsnel een ijskoud Spaatje Rood in een glas heeft geschonken.

‘Sorry, sorry, sorry Teun. Ik heb een oud potje tijgerbalsem voor je schoongemaakt … blijkbaar niet goed genoeg.’ Marloes heeft nergens last van.

Als het ergste leed geleden is, drinkt Teun zijn glas Spa-rood in één teug leeg en gaat hij er vandoor. Zijn taak zit er op.

‘Hou je haaks, knul en doe paps de groeten,’ zegt Marloes.

Teun houdt zich groot maar aan zijn toegeknepen, waterige ogen is te zien, dat de brand bij hem beneden, absoluut nog niet geblust is.

De beide aanstaande mamma’s liggen nu  vredig en opgewekt naast elkaar. Hun kindje is zó welkom. Dit is dag eén. Nog 279 dagen aftellen, dan is het zover. Ze hopen op een meisje.