Mijn broer John werd zestig. Voor deze mijlpaal had hij familie, vrienden en (oud-)collega's uitgenodigd voor een feestje in een héél gezellig queer café in Hilversum.
Voor mij was dit het allereerste alcoholloze feestje. Sinds 1 juli jl. ben ik immers geheelonthouder. Grappig, want van 'onthouden' komt bij mij tegenwoordig, gewoon vanzelf, bijna niks meer terecht. Maar dit terzijde. Ik was er van 20.00 uur tot middernacht, dronk braaf acht Spa Roodjes en — nou komt het — ik hoefde de hele avond niet één keer te plassen. Pas in de auto terug naar Rotterdam klapte ik zowat. Chauffeur Nel was echter onverbiddelijk: geen plasstop. Een niet geheel denkbeeldige, zeiknatte achterbank nam zij doodleuk voor lief.
Mijn cadeau voor John bestond uit twee T-shirts met plat Rotterdamse praat erop: 'Ik sjouwt me de tering' en 'Ik schrikt me de pleuris'. Hij kraaide van plezier.
John was weliswaar de jarige, maar ook ik werd ongewild een beetje het middelpunt. Diverse familieleden hadden mijn recente column over m’n klapvoet gelezen. Zij wilden het naadje van de kous weten. Naast enige oprechte bezorgdheid werd er de draak gestoken met mijn euvel. Er heerste grote hilariteit over flauwiteiten als mijn 'applaudisserende' of 'exploderende' voet. Zelf introduceerde ik de term ‘klapkut’, wat ik wel lollig vond. Enkelen, vrouwen vooral, reageerden geschokt met: "Ohhhh!"
Ik had er echter geen trek in om de hele avond over m’n mankement te praten en onttrok me aan de familie. Lekker een beetje rondbabbelen en zo nu en dan een dansje wagen. Zonder dat ik het wist, had ik plotseling een uiterst aangenaam gesprekje met een ex van John. Met deze vrouw had hij zo'n drie jaar terug een korte latrelatie, maar hij had haar nooit aan mij voorgesteld. Ik wist destijds alleen dat hij met ene ‘Nanda’ was. Pas toen wij samen lekker relaxed stonden te swingen op de dansvloer, vroeg ik haar naar haar naam. "Nanda," zei ze.
Kort voordat we weer naar Rotterdam reden ... heel spannend vond ik het haar om het haar te vragen:
"Zullen we telefoonnummers uitwisselen, Nanda?"
Zonder dralen zei ze:
'Ja.'
Ik kon wel een gat in de lucht springen.
Ik stond vanmiddag weer bijtijds met beide benen op de grond en in de buurt van mijn mobieltje, toen Nanda me daadwerkelijk belde.
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
