.MBOEOEOEOEOEOEHOE!!

Ik heb het vieze vermoeden dat Linda (56), met wie ik vanavond voor het eerst date, in het Luxor Theater bij de stand-up comedy night, er uiteindelijk niet zoveel lol in had als ik. 

Tim, de man die de optredens aan elkaar praat, checkt wat voor vlees hij vanavond in de kuip (Luxor) heeft. Eerst vraagt hij alle mannen om hun aanwezigheid kenbaar te maken. Het geluid van een kudde koeien weerklinkt in de zaal. Zo ongeveer: 

"MBoeoeoeoehoe." 

Dan de vrouwen, die het op vrolijk-lichtvoetige sirenewijze doen. Zó ongeveer: 

"Haieiejieieieoooh." 

Ongeveer dan, hè. Man/vrouw – fifty/fifty. Geen surprise. Wat verwacht je anders bij een comedy night: het is geen Yentl & De Boer. Dan zit Luxor met 80% feministische vrouwen. Ja toch? 

"Waar komen jullie toch vandaan?" vraagt Tim ons af. Uit REO natuurlijk: Rotterdam En Omstreken. Vanzelf. Ik woon in Prinsenland, ik ben hier vanavond de enige uit Prinsenland, de wijk waar je nog niet dood gevonden wilt worden. En als ze je vinden, laten ze je gewoon liggen. 

Zuid geldt niet als een 'Rotterdam-proof' gebied. Zuiver bezien is Zuid ‘Klein Brabant’. Allemaal boeren daar. Ze komen alleen hiernaartoe voor André van Duin of Tineke (kots, kots) Schouten. Vanavond dus zeker niet. 

Van de Kop van Zuid zit er voor deze comedy night een halve zool en een paardenkop in de zaal. Het merendeel van de bewoners van die Kop van Zuid is ‘intelligentia’ en heeft giga schulden vanwege de woonlasten die net zo hoog zijn als die torenhoge gebouwen daar… zelfs het ticket met Rotterdampaskorting kan bruintje niet trekken. 

Tim is helemaal blij met Patries en Denies uit Crooswijk. "Kompt ik ook vandaan. Bent ik geboren," zegt Tim. De dames hebben geen heren bij zich. Tim vraagt: "Hoe dat zo?" "Dood," zegt het duo in koor. Lachen… ze breken die tent hier af. Ik kom ook niet meer bij. 

Tim wilt dan weten hoe oud of jong de zaal is. De jongste mens in de zaal blijkt elf, ook een Tim. 

Dan de oudjes… "Wie is er ouder dan 50, 60, 65?" Hand opsteken. Heel veel. Ouder dan 70... veel minder. Ouder dan 75... één. Ik, 76 jaar. MC Tim met joviale juichstem: "Dan bent u vandaag de oudste hier. Hoe heet u?" 

"Jos." 

"Geef Jos een daverend applaus, mensen!" 

Ik sta op, laat me toejuichen als een overwinnaar, bal mijn vuist, kijk lachend de zaal in en roep naar de mensen die me toejuichten: 

"MBoeoeoeoeoeoeoeoe!!" 

Mijn avond kan niet meer stuk. 

Hoewèhel… de show begint en Linda (56) is er niet meer. Weg. Zonder één woord te zeggen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GELUK IS.

 Blij werd ik van haar ontspanning. Ik dacht wat bij te dragen aan haar geluk. Misschien werkt dat wel zo. Wie weet, een beetje. Wat zou er meer nodig zijn? Samen een beetje lachen, leuke dingen doen, spelletjes, creatief zijn, chillen voor de tv en af en toe een beetje vrijen . Samen, knus, thuis. De rotzooi van de wereld  buitengesloten. Ons geluk was binnen.

Een belangrijke afspraak tussen mij en mijn vrouw was dat wij beiden fifty-fifty het  huishouden zouden doen en zouden gaan werken voor de poen. Voor ieder van ons betekende dat  minstens twee en een halve dag werken en drie en een halve huishouddag. Zo rond 1980 kwam daar het verzorgen en opvoeden van twee zonen bij; dat viel natuurlijk onder de huishouddagen.

Als kind, heb ik mijn vader, die zeeman was,  nauwelijks gekend. Zeker in mijn allerjongste jaren heb ik hem gemist. Voor mij was het een waar feest, dat ik mijn zonen wèl een vader kon bieden. Ik gaf ze de fles, verschoonde hun luiers, deed ze in bad en bracht ze naar bed, duwde ze, met lekker weer, in de wandelwagen naar het Kralingse Bos, bracht ze naar en haalde ze weer van school, organiseerde verjaardagspartijtjes, las voor, ravotte, ging mee naar de voetbalclub en gitaarles, sportte, danste en kookte met ze en ga zo maar door.

En toch was ik niet altijd zo blij, als ik verwacht had. Het leek wel alsof ik elke dag opnieuw een betere vader wilde zijn, dan mijn eigen pa … een soort wedstrijd maakte ik er van ... een wedstrijd, die ik nooit kon winnen.

Ik ging  (en ga nog steeds) graag naar theater. Daar hebben onze zonen ook vast wel lol in, dacht ik in mijn enthousiasme. Dus ik sleepte ze vrijwel elke zondag mee naar leuk jeugdtheater. Op den duur smeerden ze hem al vroeg op zondagochtend, als ik nog in mijn bed lag. Ik had geen flauw idee waar ze uithingen.  Zat ik daar in het jeugdtheater bij voorstellingen van Jozef van den Berg of Frank Groothof met naast mij twee lege stoelen.

Ik was een wat tè fanatieke vader, die in zijn enthousiasme soms te veel doordraafde en daardoor het tegendeel oogstte van wat hij beoogde.  Ik had het goddelijke idee dat ik mijn zonen werkelijk gelukkig kon maken. De tijdelijke blijdschap, die ik soms in hun ogen meende te zien, zag ik aan voor een soort duurzaam geluk en ik had het waanidee dat ik daar ook gelukkig van zou worden. Blijheid werkt zo, geluk niet. Blijheid is altijd weer zo gauw verdwenen.

Net als onze jongens wilde ik ook mijn vrouw graag plezieren, in alle opzichten, je kan het zo gek niet bedenken. Regelmatig waren we ‘happy together’. Geluk zochten we misschien wat te ver. Onlangs ontnam mijn vrouw mij wreed een illusie: zij kon zich niet herinneren dat ik òòit geprobeerd had haar te behagen. ‘Maar dat neem ik je niet kwalijk, hoor jongen, ik zorg wel voor mijn éígen geluk,’ voegde ze er monter aan toe. ‘Bij iets duurzaams en alomvattends als geluk, is de rol van de ander uitgespeeld. Doe als ik: koester je eigen geluk. Je hoeft er niet eens naar te zoeken want: geluk is.