GOEDE BUREN (2)

 

Het loopt  anders dan ik dacht. Om kwart voor drie sta ik bij Musa en Hajar voor de deur.   Het welkom was daverend. Ik word zowat doodgeknuffeld door het stel. Hij loopt rond in zijn boxershort, die laag hangt op zijn schaambeen. Hajar lacht haar schelle lach terwijl Musa buldert. De tv is  al aan. Alleen een groen veld, een vol stadion zijn te zien. Opgewonden verslaggevers-gelul is te  horen.

 Kijk aan! De ploegen komen op het veld, een gejuich uit tienduizenden kelen, ja daar sta je van versteld, als die sterrenploeg gaat spelen. Musa gaat er eens comfortabel voor zitten. Ik ook. Hajar heeft mintthee gemaakt en Marokkaanse koek: Kaab el Ghazl en Ghoriba … om je vingers bij af te likken. De wedstrijd begint saai. Traag schuifie-schuifievoetbal. Voor de sfeer blaast Musa  op zijn oranje feesttoeter .Het helpt geen kloten. Die oranjemiljonairs bewegen nauwelijks. Marokko komt  opzetten. Scoort alleen nog niet. De Marokkanen zijn duidelijk beter.

 Frankie de Jong doet volgens Musa bijna niks goed. Hij lacht hem uit, maakt hem uit voor ‘homo’.. Maar eigenlijk kan het hem niks schelen want  Frenkie is  een kaaskop.

Als van Hecke echter met gestrekt been ingaat op de Marokkaanse ster Hakimi wordt Musa gillend gek. Vanuit de woonkamer draaft hij zijn tuintje in, luidkeels,  scheeuwend ‘Paardenlul, paardenlul’ doelend op de Braziliaanse arbiter, die de bleekscheet van Hecke rood  had moeten geven.

 Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe bozer Musa wordt op het Marokkaanse team. Ze bakken er niets van.

Hajar wordt finaal fijn geknepen èn opgetild door haar man als ene  Diop in blessuretijd de gelijkmaker voor Marokko maakt.

Als een uitgelaten en door en door verwend klein kind staat hij daar verdwaasd te springen en te schreeuwen. Het flesje bier in de hand.

Voor mij valt er helemaal niks te lachen. Zeker niet nadat onze voetbalmiljonairs  het strafschoppen nemen grandioos hebben verkloot. 

Hajar laat me na de wedstrijd nog een foto van Pejus zien, haar jongste, een imbeciele zoon, op een hobbelpaard. Ik schoot bijna in de lach, want ... nu: is Pejus twee druppels water Musa, alleen met een klein Hitlersnorretje, maar wat maakt dat nou uit?!

Als de winst  voor Marokko eenmaal definitief is, zie ik Musa nog maar heel af en toe. Hij ligt plat op zijn rug in zijn tuintje, pilsje in de hand. Vrijwel  comateus maakt hij juichbewegingen, roepend: maaaaròc …maaaaaaròc …maaaa...

Nu moet ik, om half zes in de nacht, het wordt nota bene al licht, dat rot eind nog terug fietsen naar Ommoord. Nou ja, ik wilde dit nu eenmaal graag  meemaken. Weer eens lekker samen met Musa uit zijn dak gaan.

Halverwege mijn fietstocht naar huis  hoor ik een ambulance … heeft Hajar dan toch voor de zekerheid nog 1-1-2  gebeld voor haar man?