Zaterdag als vanouds boodschappendag, in de tijd dat ik en mijn vrouw Winny nog ‘in de jonge kinderen zaten’, niet letterlijk natuurlijk. We waren sinds 1980 met zijn vieren. Twee zonen: Freek van 1978 en Ralf van 1980. Elke zaterdag hetzij met de Renault 4, hetzij met de Gazelle met de grote fietstassen naar de supermarkt van Bas van der Heijden. Ik stond er altijd speciaal vroeg voor op (7 uur) om de grote zaterdagdrukte in de super te ontlopen. Vrijwel alles wat we als gezin nodig hadden, gaat eerst in twee gigantische, knalrode Bastassen en vervolgens achter op de fiets in de fietstassen. Mijn fietsje zakt net niet door zijn hoeven.
Als onze zonen wat groter zijn (ca. 8 jaar), bedenken Winny en ik ‘het weekmenu’. Na het vrijdagavondeten kiezen we wat we de komende week willen eten. Winny en ik mogen dan ieder twee dagen iets kiezen en Freek en Ralf ieder één dag. Alles wordt minutieus genoteerd op de weekagenda. Zo is die vrijdagavond al glashelder wat er aan groenten, vlees, aardappelen en toetjes ingeslagen moet worden. Geheel passend in de tijdgeest: een tikkeltje democratisch. Anti-autoritair, eveneens iets van die tijdgeest, was dit allerminst. De broertjes haatten ‘het weekmenu’-moment. Hoewel ze toch het allerlekkerste zouden kunnen uitzoeken, hoefde ‘het weekmenu’ voor hen niet. Ze waren die vrijdag klaar met eten. Dan geen gezeik meer: "Van tafel. Klaar!"
Winny en ik waren in onze nopjes met ons vrijdagse boodschappenbriefje. De broertjes echter gingen ‘het weekmenu’ saboteren. Eindeloos stond er op Ralfs keuzedag: ‘witte bonen in tomatensaus en een chocotoetje’. Freek, de oudste, koos: ‘patat, sperziebonen, een hamburger en ook een chocotoetje’. Eveneens eindeloos dus.
Tsja, nu schiet me opeens ook te binnen dat we met zijn vieren ook ‘afspraken maken’ deden voor de week die eraan kwam. Jaa!! Óók nog na dat vrijdagavondeten! We somden dan ieder onze bezigheden op van de volgende week. Die werden weer keurig in die agenda genoteerd.
Met het benoemen van activiteiten, die je van plan bent is toch niks mis? Toch was dit afspraken maken bij ons thuis elke week weer één grote bron van ellende. Bij onze zonen lag dit zwaar op de maag. Het voegde voor hen ook nul komma nul toe. We hebben het ‘zonder dat’ toch al fijn genoeg met zijn viertjes, vonden ze.
Toch hebben wij deze democratisch bedoelde ‘plannenmakerij’ doorgezet. Toen de jongens wat ouder werden, verliepen de gesprekken wel wat vlotter, prettiger.
Als ze het huis uit zijn, gaan Winny en ik gewoon door met ‘het weekmenu’ en ‘afspraken maken’. Hartstikke handig!
Tot onze scheiding in 2014.