Ik kon het niet laten. Onlangs zat ik in de Schouwburg voor een voorstelling van Orkater. Een naam met een grandioze, bijna heilige reputatie. In 1973, toen ik zelf op de toneelschool zat, was ik groot-fan. De groep heette toen nog Hauser Orkater. Met iconen als Annet Malherbe en Alex van Warmerdam brachten ze baanbrekend, absurdistisch theater. Weinig woorden, veel actie en rauwe seventies-muziek in het knusse theater 't Venster in de Gouvernestraat. Het was brutaal, het was raar, het was léven.
Het huidige Orkater? Slecht kan ik het niet noemen. De zang is keurig, de kostuums prachtig, maar het is zó statisch. De overvloed aan woorden verstikt de magie. Er zit simpelweg te weinig ‘Hauser’ in dit Orkater. Waar is het speelse gebleven? Waar is het gevaar? Terwijl de zaal volstroomde met een zee van grijze en kale hoofden — waar gaat het heen met ons geliefde theater? — gebeurde het echte spektakel op rij 7.
Ik zat op stoel 7 en kreeg een primeur. De man op stoel 6 deed iets wat in een theaterzaal bijna revolutionair voelt: hij stak bij het gaan zitten zijn hand uit en stelde zich voor. Blij verrast pakte ik de handschoen op. Ik stelde me direct ook voor aan de buurman op stoel 8, die het spel verbaasd maar glimlachend meespeelde.
Met nummer 6 raakte ik in gesprek. Een docent Frans die met tien gymnasiasten was gekomen, al was hij er onderweg al twee kwijtgeraakt. We deelden kort onze liefde voor het vak; ik als oud-dramadocent, hij als talenman. Het was een moment van echte verbinding, iets wat ik op het podium die avond miste. Achteraf was het contact met 6 en 8 het meest memorabele van de hele avond.
Na afloop liep ik over de Karel Doormanstraat. Het was half elf, maar ijssalon Capri was nog open. Ik kon het wéér niet laten. Voor het eerst dit seizoen kocht ik een oubliehoorn met twee bolletjes stracciatella. De prijs — 4,50 euro — was even schrikken, maar de smaak was authentiek. In tegenstelling tot de voorstelling was dit ijsje precies zoals theater hoort te zijn: fris, verrassend en een tikkeltje decadent.
