DE HANDDRUK VAN 6

Ik kon het niet laten. Onlangs zat ik in de Schouwburg voor een voorstelling van Orkater. Een naam met een grandioze, bijna heilige reputatie. In 1973, toen ik zelf op de toneelschool zat, was ik groot-fan. De groep heette toen nog Hauser Orkater. Met iconen als Annet Malherbe en Alex van Warmerdam brachten ze baanbrekend, absurdistisch theater. Weinig woorden, veel actie en rauwe seventies-muziek in het knusse theater 't Venster in de Gouvernestraat. Het was brutaal, het was raar, het was léven.

Het huidige Orkater? Slecht kan ik het niet noemen. De zang is keurig, de kostuums prachtig, maar het is zó statisch. De overvloed aan woorden verstikt de magie. Er zit simpelweg te weinig ‘Hauser’ in dit Orkater. Waar is het speelse gebleven? Waar is het gevaar? Terwijl de zaal volstroomde met een zee van grijze en kale hoofden — waar gaat het heen met ons geliefde theater? — gebeurde het echte spektakel op rij 7.

Ik zat op stoel 7 en kreeg een primeur. De man op stoel 6 deed iets wat in een theaterzaal bijna revolutionair voelt: hij stak bij het gaan zitten zijn hand uit en stelde zich voor. Blij verrast pakte ik de handschoen op. Ik stelde me direct ook voor aan de buurman op stoel 8, die het spel verbaasd maar glimlachend meespeelde.

Met nummer 6 raakte ik in gesprek. Een docent Frans die met tien gymnasiasten was gekomen, al was hij er onderweg al twee kwijtgeraakt. We deelden kort onze liefde voor het vak; ik als oud-dramadocent, hij als talenman. Het was een moment van echte verbinding, iets wat ik op het podium die avond miste. Achteraf was het contact met 6 en 8 het meest memorabele van de hele avond.

Na afloop liep ik over de Karel Doormanstraat. Het was half elf, maar ijssalon Capri was nog open. Ik kon het wéér niet laten. Voor het eerst dit seizoen kocht ik een oubliehoorn met twee bolletjes stracciatella. De prijs — 4,50 euro — was even schrikken, maar de smaak was authentiek. In tegenstelling tot de voorstelling was dit ijsje precies zoals theater hoort te zijn: fris, verrassend en een tikkeltje decadent.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

ALLES IN DE SOEP LATEN LOPEN.

 ‘Alles in de soep laten lopen’ is de grappige naam van de workshop die ik onlangs deed. Vrijwilligers van de educatieve tuin Vreewijk hadden het bedacht.

De tuin, ter grootte van drie voetbalvelden, staat momenteel vol met eet- en plukbare groenten en kruiden. De bedoeling is dat mijn groepje, acht vrouwen en twee mannen, om tien uur, met een schepje, een aardappelschilmesje en een emmertje de tuin intrekken en het op een plukken en oogsten gaan zetten. Het is heerlijk zacht op deze dag, begin oktober. Af en toe laat het zonnetje zich zelfs zien.

Met al de verzamelde gewassen zal een super biologisch soepje gebrouwen worden. Er groeit hier volop bruikbaars. Wortelen, bonen, (rode bonen en sperciebonen), prei, Spaanse pepers, courgettes; kruiden waaronder tijm , oregano en selderij).

Met een sorbo-afwasborsteltje wassen we de soms gigantische en absurdistisch gevormde wortelen schoon. De andere groenten en kruiden lieten zich, gelegen in een vergiet, door een ferme straal water, zand- en beestjesvrij maken.

De soep wordt bereid in een ijzeren pot, die, aan een tentvormige consructie, boven een houtvuur hangt. Een tuinman is daar de hele ochtend enthousiast mee in de weer.

De schoongemaakte groenten en kruiden worden dan fijn gesneden  om even later in het kokend hete water van de pot gegooid te worden. Ook dat is een klusje van de tuinman. Hij doseert de hoeveelheden kruiden en groenten zodat het tezamen een smakelijk soepje wordt, dat om 12.00 uur, ter afsluiting van de workshop, genuttigd gaat worden.

Wij, de deelnemers aan de workshop vermaken ons tijdens het gaar koken van de soep met het dekken van de tafels, het bereiden van de kruidenboter en het snijden van de stokbroden.

De soep is lekker. Echt! Maar vurrukkelijk wordt hij pas als we er stevige snuffen peper en zout over gegooid hebben. Iets wat de tuinman, al dan niet expres, verzuimd had.

Bij de presentatie van deze workshop was niet vermeld, dat er kosten aan verbonden zijn. 7,50 euro per persoon had de tuin ervoor willen vangen.  Ons groepje is zeer verbaasd maar ook wel weer unaniem van mening dat dit betaald gaat worden. Het was het dubbel en dwars waard.

En dan blijkt er tenslotte nog flink wat groente over: dat mogen we mee naar huis nemen. Ik scoor twee kilo wortelen (om sap van te maken mmmm) en sperciebonen (voor bij een tartaartje en frietjes mmmm).