DE HANDDRUK VAN 6

Ik kon het niet laten. Onlangs zat ik in de Schouwburg voor een voorstelling van Orkater. Een naam met een grandioze, bijna heilige reputatie. In 1973, toen ik zelf op de toneelschool zat, was ik groot-fan. De groep heette toen nog Hauser Orkater. Met iconen als Annet Malherbe en Alex van Warmerdam brachten ze baanbrekend, absurdistisch theater. Weinig woorden, veel actie en rauwe seventies-muziek in het knusse theater 't Venster in de Gouvernestraat. Het was brutaal, het was raar, het was léven.

Het huidige Orkater? Slecht kan ik het niet noemen. De zang is keurig, de kostuums prachtig, maar het is zó statisch. De overvloed aan woorden verstikt de magie. Er zit simpelweg te weinig ‘Hauser’ in dit Orkater. Waar is het speelse gebleven? Waar is het gevaar? Terwijl de zaal volstroomde met een zee van grijze en kale hoofden — waar gaat het heen met ons geliefde theater? — gebeurde het echte spektakel op rij 7.

Ik zat op stoel 7 en kreeg een primeur. De man op stoel 6 deed iets wat in een theaterzaal bijna revolutionair voelt: hij stak bij het gaan zitten zijn hand uit en stelde zich voor. Blij verrast pakte ik de handschoen op. Ik stelde me direct ook voor aan de buurman op stoel 8, die het spel verbaasd maar glimlachend meespeelde.

Met nummer 6 raakte ik in gesprek. Een docent Frans die met tien gymnasiasten was gekomen, al was hij er onderweg al twee kwijtgeraakt. We deelden kort onze liefde voor het vak; ik als oud-dramadocent, hij als talenman. Het was een moment van echte verbinding, iets wat ik op het podium die avond miste. Achteraf was het contact met 6 en 8 het meest memorabele van de hele avond.

Na afloop liep ik over de Karel Doormanstraat. Het was half elf, maar ijssalon Capri was nog open. Ik kon het wéér niet laten. Voor het eerst dit seizoen kocht ik een oubliehoorn met twee bolletjes stracciatella. De prijs — 4,50 euro — was even schrikken, maar de smaak was authentiek. In tegenstelling tot de voorstelling was dit ijsje precies zoals theater hoort te zijn: fris, verrassend en een tikkeltje decadent.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

BRIEF UIT DE HEMEL

 Ik dacht, laat ik ter gelegenheid van moederdag eens wat van me laten horen. Uit de hemel natuurlijk; dat hadden jullie toch wel gedacht, hè. Het is al weer jaren geleden dat ik jullie verliet maar ik ben jullie nooit vergeten. Hoe kan het ook anders: elke moederdag kreeg ik van jullie de allermooiste bosjes fresia’s. Mijn lievelingsbloemen.

Er gaat geen dag voorbij of ik ben weer even bij jullie allemaal langs geweest. Daar merken jullie niks van. Dat hoeft ook niet. Dat zou jullie te veel  afleiden van het drukke leven dat jullie vandaag de dag hebben. Ik heb hier tijd genoeg om van jullie te genieten. Ik ben hier niet de enige ziel die jullie kennen. Pa en Martin zitten hier ook al weer een tijdje. Dat weten jullie vast ook wel. Met de ziel van Pa heb ik niet zo veel contact, hij is alsmaar op zoek naar de zielen van topvoetballers. Hij heeft tegenwoordig veel contact met ene Cruijff en een zekere Coentje …  Jullie weten, ik geef niet zo veel om die sport. Ik ken die voetbalzielen niet zo. Tot nu toe is Martin, het enige kind van mij, dat hier als ziel rondwaart. Hij is dolblij dat hij van zijn gehandicapte lichaam en geest verlost is. Hij is echt onherkenbaar. Absoluut geen zielige ziel. Martin en ik zijn vaak samen. We halen de schade in.   

Het is destijds bij mijn vertrek allemaal zo snel gegaan.  Ik vond het fijn dat jullie vaak in mijn buurt waren. Jullie, mijn kinderen, zijn gelukkig allemaal nog  zo gezond. Jullie zullen vast veel ouder worden dan ik. Dat gun ik jullie ook van harte.  Van jullie kinderen, mijn kleinkinderen, dus,  geniet ik volop. Prachtig ook, al die schattige achterkleinkinderen. Vergeef me alsjeblieft dat ik niet alle namen weet te noemen. Ik merk nu, dat ik, zelfs als ziel, al tegen mijn grenzen aan zweef.

Weet je wiens ziel ik hier ook regelmatig  tegen kom? Die van mijn moeder;  jullie oma van mama. Zij had toch altijd zo’n last van haar benen? Weet je nog? Nou, je moet haar hier eens zien springen en swingen.  Die wil hier nooit meer weg en dat hoeft natuurlijk  ook helemaal niet.

Ik ga hier ook niet meer weg; ’t is hier fantastisch! 

Blijf hier  voorlopig nog maar even weg, hoor.  

Ik zie jullie wel verschijnen, als het zo ver is.

 

Veel liefde en geluk wens ik jullie toe.

Dag allemaal.  

Ma