Pageviews van de afgelopen week

Posts tonen met het label waarneembaar. Alle posts tonen
Posts tonen met het label waarneembaar. Alle posts tonen

dinsdag 17 november 2026

DIERENTAAL

Aleida en Simon reizen met een stel honden en katten door Europa. Vorig jaar zaten ze nog in Duitsland en dit jaar rijden ze voornamelijk door Frankrijk. Ze zitten nu in de omgeving van Bordeaux.

Het stel is dol op dieren en in elke stad of dorp waar ze komen, melden ze zich aan voor vrijwilligerswerk in het dierenasiel. Als er ruimte is in hun aanhanger, nemen ze er dikwijls onderweg nog een beestje bij. Maar wat ook voorkomt: ze laten een beestje dat toch niet zo bevalt in een of ander plaatsje achter. In het asiel wel te verstaan, want ze zullen nooit een hond of kat in een verder verlaten bos aan een boom vastbinden. Nee, daarvoor houden ze te veel van dieren. Als ze het diertje ergens achter moeten laten, dan kan Aleida dat altijd uitleggen aan het beestje, want – en dat is iets heel bijzonders – Aleida kan met dieren praten.
Persoonlijk kan ik ook met dieren praten. Ze verstaan alleen geen moer van wat ik zeg. Natuurlijk kunnen ze horen of ik vriendelijk of boos ben. Meer ook niet. Laat staan dat ze op me kunnen reageren. Aleida denkt dus dat ze verstaan wordt en antwoord krijgt.
Simon en Aleida verkassen binnenkort naar Spanje, waar hun lapjeskat niet in mag. Hun Juliën mag dat land niet in. Aleida zegt hardop tegen de lapjeskat op haar schoot:

"Lieve Juliën, je weet dat je jarenlang mijn lieveling geweest bent. Ik houd nog steeds erg veel van je. Simon en ik gaan naar Spanje. Jij mag daar niet in... ik weet zeker dat jij mij nooit zal vergeten. Ik laat je hier in goede handen achter. De mensen hier houden heel veel van je."
Dan is Aleida stil; ze luistert naar de reactie van Juliën, waarvan helemaal niets waarneembaar is. Na een paar minuten springt Juliën plots van haar schoot en dan komen bij Aleida de tranen.
Simon, die er de hele tijd voor spek en bonen heeft bijgezeten, probeert Juliën nog te pakken te krijgen. Tevergeefs.
"Wat heeft Juliën tegen je gezegd, Aleida?" vraagt Simon, een beetje hijgerig.
"Ik ben erg teleurgesteld. Ik dacht jullie, na vijftien jaar samen, te kunnen vertrouwen. Nu jullie zo nodig naar Spanje moeten, laten jullie me stikken. Toen sprong Juliën van mijn schoot. Ik heb steeds goed kunnen volgen wat ze zei."

Van Juliën zouden Aleida en Simon taal noch teken meer vernemen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com




vrijdag 14 juli 2023

SCHOONMOEDERTJE.

 

Schoonmoedertje.

Op de markt zie ik mijn oud-collega Ruud lopen. Een lange vent. Ik denk zo’n 1.87 m. Hij steekt met kop en schouders boven de winkelende menigte uit.  Zelf ben ik trouwens ook geen kleintje: 1.85m. Ruud moet mij gezien hebben, al hoop ik van niet. Er zijn van die dagen, dat ik er geen behoefte aan heb iemand te ontmoeten; dat ik het liefst bij mezelf wil blijven. Af en toe kijk ik om, Ruud zie ik even niet meer. Zou die al van de markt af zijn? O, neen, daar is ie al weer. Hij zal hij wel wat gekocht hebben. Ik loop stug door, naar de lantarenpaal waar ik mijn fiets aan heb vast gezet.

Ruud is met een oudere dame en een meisje van een jaar of zestien. Iemand vertelde me eens dat Ruud getrouwd was met een vrouw, die twaalf jaar ouder was dan hij. Het was een ‘moetje’ Dat meisje dat bij hen liep, moest wel hun dochter zijn. Ruud zal nu veertig zijn. Dan is die vrouw tweeënvijftig.  Op een afstandje is dat leeftijdsverschil nauwelijks waarneembaar.

 Familie ‘Ruud’ loopt naar de oversteekplaats op de Meent. Alle drie dragen ze een kleurloos zakje met wat fruit, vermoed ik. Ruud en zijn dochter knabbelen aan een banaan. Het kan haast niet anders of hij moet me zo herkennen. Vlak bij mijn fiets, passeren we elkaar rakelings. Maar nee hoor, hij loopt gewoon door. Zijn bananenschil duwt hij nota bene vlak voor mijn fiets in een rioolput  en loopt vervolgens rustig door.

Nu wil ik hem tòch even spreken. Ik heb nog een appeltje met hem te schillen: die ‘sufgelulde’zoals hij me destijds noemde, zit me nog steeds niet lekker.

 ‘Hé Ruud! Ruud! Hoi! Ken je me niet meer?’

‘Neen man, geen flauw idee, maar verras me eens?

‘Ik ben Ad van Spangen.’

‘Sorry, maar ik ken geen Ad van Spangen.’ 

‘Nee, Ruud, mijn naam is ook niet Ad van Spangen. Ik heet Ad en we hebben drie jaar lang samengewerkt in Spangen.’

‘O, ja nou gaat het me weer dagen, jij was die sufgelulde. Toen ik daar kwam werken, zat je maar naar je toetsenbord te staren. Dat was gauw afgelopen. Binnen twee weken had ik je aan het werken gekregen: het eerste wat we samen deden was onze werkruimte opknappen. Hoe is ’t ermee, jongen?’

 Ik wist dat Ruud niet zo lang in Spangen gewerkt had. Hij was toen met vrouw en dochter verhuisd naar Enschedé.

‘Trouwens Ruud, ben je een lekker een dag je uit in Rotterdam met je dochter en je schoonmoedertje?’ We schudden elkaar de hand.

 ‘Ja, we zijn wèl een lekker dagje uit in Rotterdam … maar néén Ad, dit is niet mijn schoonmoedertje maar ……. ‘

‘Ja, ho maar Ruud, dat weet ik heus wel; ik maak maar een geintje.’ Ruud is duidelijk ‘not amused’: zijn gezicht staat zelfs op onweer.

 Het is van zo dichtbij, goed te zien dat Ruud zijn vrouw niet meer zo piep is. Ze heeft een behoorlijk gerimpeld koppie. Maar … eerlijk is eerlijk: die dochter van Ruud is top: heel mooi rood haar heeft ze, net als haar vader.