Pageviews van de afgelopen week

Posts tonen met het label verkassen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verkassen. Alle posts tonen

dinsdag 17 november 2026

DIERENTAAL

Aleida en Simon reizen met een stel honden en katten door Europa. Vorig jaar zaten ze nog in Duitsland en dit jaar rijden ze voornamelijk door Frankrijk. Ze zitten nu in de omgeving van Bordeaux.

Het stel is dol op dieren en in elke stad of dorp waar ze komen, melden ze zich aan voor vrijwilligerswerk in het dierenasiel. Als er ruimte is in hun aanhanger, nemen ze er dikwijls onderweg nog een beestje bij. Maar wat ook voorkomt: ze laten een beestje dat toch niet zo bevalt in een of ander plaatsje achter. In het asiel wel te verstaan, want ze zullen nooit een hond of kat in een verder verlaten bos aan een boom vastbinden. Nee, daarvoor houden ze te veel van dieren. Als ze het diertje ergens achter moeten laten, dan kan Aleida dat altijd uitleggen aan het beestje, want – en dat is iets heel bijzonders – Aleida kan met dieren praten.
Persoonlijk kan ik ook met dieren praten. Ze verstaan alleen geen moer van wat ik zeg. Natuurlijk kunnen ze horen of ik vriendelijk of boos ben. Meer ook niet. Laat staan dat ze op me kunnen reageren. Aleida denkt dus dat ze verstaan wordt en antwoord krijgt.
Simon en Aleida verkassen binnenkort naar Spanje, waar hun lapjeskat niet in mag. Hun Juliën mag dat land niet in. Aleida zegt hardop tegen de lapjeskat op haar schoot:

"Lieve Juliën, je weet dat je jarenlang mijn lieveling geweest bent. Ik houd nog steeds erg veel van je. Simon en ik gaan naar Spanje. Jij mag daar niet in... ik weet zeker dat jij mij nooit zal vergeten. Ik laat je hier in goede handen achter. De mensen hier houden heel veel van je."
Dan is Aleida stil; ze luistert naar de reactie van Juliën, waarvan helemaal niets waarneembaar is. Na een paar minuten springt Juliën plots van haar schoot en dan komen bij Aleida de tranen.
Simon, die er de hele tijd voor spek en bonen heeft bijgezeten, probeert Juliën nog te pakken te krijgen. Tevergeefs.
"Wat heeft Juliën tegen je gezegd, Aleida?" vraagt Simon, een beetje hijgerig.
"Ik ben erg teleurgesteld. Ik dacht jullie, na vijftien jaar samen, te kunnen vertrouwen. Nu jullie zo nodig naar Spanje moeten, laten jullie me stikken. Toen sprong Juliën van mijn schoot. Ik heb steeds goed kunnen volgen wat ze zei."

Van Juliën zouden Aleida en Simon taal noch teken meer vernemen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com