Deze zomer droeg mijn nog jonge appelboom geen vruchten. Begin lente van 2025 kocht ik het Elstar boompje voor 9,95 euro bij de Lidl. Hij was lang, iets meer dan twee meter, en sprietig. Er zaten toen al vijf bloesempjes aan, die alleen nog bevrucht moesten worden. Hetgeen ook geschiedde. Één appel werd door een brutale halsbandparkiet gesnaaid; de andere vier smaakten zoals de lekkerste Elstars smaken.
In de lente van 2026 bloeide er één zielig bloemetje aan een dun spriettakje. Met het eerste zuchtje wind verdween het.
De zomer liep op haar eind. De nog steeds sprietige Elstar krijgt kuren. Eind augustus al laat hij zijn nog redelijk talrijke hoeveelheid blaadjes verdrogen, kromtrekken en verdorren. Stuk voor stuk maken de bladeren de indruk te sterven van de dorst. In september laat hij successievelijk vrijwel al zijn blaadjes al vallen. Waar de oren van een Elstar zitten, als hij ze überhaupt heeft, weet ik niet, maar ik zeg luid en duidelijk dat de herfst pas over zes weken begint. Hij geeft geen sjoege; gaat onverstoorbaar door met loslaten. Dat zal ongetwijfeld helend voor hem zijn.
Ik maak contact via AI met een tuinrobot. Die diagnosticeert een gemankeerde waterdoorvoer (verzopen). Zij adviseert, op afstand, de aarde van de Elstar te verversen, te mengen met hydrokorrels en het boompje tot de lente van 2027 overdekt op het balkon te zetten.
Kijk hem daar nu staan. Ik moet nog zien of er ooit nog een appel uit dat boompje valt. Te ver van de boom mag die appel trouwens niet vallen, omdat hij dan te pletter valt op het balkon.
Ik wip snel even naar de Jumbo. De Elstars zijn in de aanbieding. Twee kilo voor de prijs van één: 1,98 euro. Bij de appels pakt een jonge vrouw de Elstars één voor één op, laat de vrucht door beide handen rollen en legt die dan weer terug in de kist. Alsof ze de beste eruit zoekt. Ik vraag het gewoon.
Met een guitige blik in haar ogen beaamt ze het: "Hij gaat in de zuurkool. Het moet de allerlekkerste zijn. Mijn zuurkool met appel is een delicatesse."
"Kan best zijn. Nooit gegeten," zeg ik. "Ik eet zuurkool alleen als stamppot met spekjes en een stuk rookworst van de Hema. Fingerlicking good… maar eh… die ‘zuurkool met Elstar’ van jou lijkt me prima binnen te houden," lachte ik, "laat me maar es wat proeven."
"Okee!" zegt ze. "Hoe pakken we dat aan dan?"
"Nouhou," zeg ik, "breng me straks maar zo’n lekker kliekje van je. Hier kan je het kwijt," en ik overhandig haar mijn kaartje. "O, ik wil het best ook wel bij jou op komen halen, hoor."
"Neen, dat hoeft niet. Geef me je telefoonnummer maar, dan bel ik je als ik in aantocht ben," zegt zij. "Hoe heet je eigenlijk?"
"Jos."
"Leuke naam!"
"En jij?"
"Miriam."
"O."
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
