KONINGSDAG.

Het is Koningsdag. In de wijk waar ik woon is daar niets van te merken. Normaal is deze buurt ook al behoorlijk 'deadish'; deze korte wandeling naar de supermarkt voelt zelfs enigszins macaber aan. Het is half elf in de ochtend. Het is nog wat frisjes. Eigenlijk wat te fris om met een korte broek te lopen, zoals ik nu doe. Ik loop langs het huis van 'de dichter' Arjan Doorgeest. Het is al weer lang geleden, dat ik hem zag. Ik heb hem eens één van mijn stukjes toegestuurd en hem gevraagd: 'zeg er eens wat van , meneer de dichter? Hij reageerde dat hij dat snel zou doen. Maar het is inmiddels een jaar geleden en ik heb nog niks van hem gehoord. 'De dichter is erg ziek', schreef hij, 'het is nog maar de vraag hoelang hij het nog maakt.' Zijn naam, en die van  zijn vrouw en dochters, prijken nog wel op de voordeur van zijn huis. Ik hoop echt dat het goed met Arjan gaat.

Een paar bewoners en een welzijnswerker proberen de ontmoetingsruimte van de flat waar ik woon weer wat leven in te blazen. In eerste instantie voelde ik afkeer van dat plan: 'niks voor mij, ik heb geen zin in bekvechten met ultra-echts. 

Dan schrik ik me de pleuris. Uit het struikgewas, vlak voor mijn rechterschoen, schiet een schichtige eekhoornkleurige rat ter grootte van mijn schoenmaat (45) over het trottoir en via de rijweg in de rioolput, aan de rand van het trottoir, aan de overkant..

Ik heb nu toch maar besloten mee te gaan doen met die nieuwe opzet. 'Weglopen' is geen optie. Al meer dan tien jaar ben ik hier één van de buren. Met de meeste van hen voel ik me verbonden en wil ik me ook verbonden blijven voelen. Ik ga meelopen mt het wandelgroepje op de donderdagochtend. Voor mij is het zaak om verstandig te zijn, niet te polariseren.

Als ik bijna bij de super ben komt een stel van middelbare leeftijd me tegemoet, beiden in een oranje colbertje en een strooien hoedjes met rood-wit-blauw-lintje.

'Zo', zeg ik, 'het is duidelijk feest vandaag!!' 

'Jazeker', reageren ze lachend.

Ze keken nog even naar, mij of ze misschien iets feestelijks aan mij konden ontwaren. Maar dat ging niet lukken: ik was geheel in het zwart inclusief korte broek.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

FRIS.

Het voelt verfrissend me ook eens anders uit te drukken. Ik was contra ultra-rechts. Nu me gebleken is dat mijn lezers niet willen dat ik Wilders een fascist en de minister voor migratie, Marjolein Faber een Hitler-vriendinnetje noem, stop ik daar onmiddellijk mee. Mijn lezers willen de Koran verbieden. Ik nu ook. Warum? Darum! Belasting op hoofddoekjes (de kopvoddentax)? Prima. Geen gezicht toch? Geen moeite mee. Vooral om mijn  hogere leescijfers … en ... de overheid vangt meer belastingcentjes! 

Ik vind dat ‘we’ veel te aardig zijn voor al die lui die van alle kanten ons kleine kikkerlandje komen overbevolken: ‘hellepie, hellepie, hellepie’ dit gemurmel is van verre te horen. Wij ‘kaaskoppen’ verwelkomen die lui in plaats van ze schrik aan te jagen.

Dat moet dus maar eens afgelopen zijn! Goed plan van het kabinet Schoof: alle weilanden over de gehele zuidgrens worden volgebouwd met  (ROC’s) RotOpCentra. Per thuislandgroep wordt aldaar één mobieltje ter beschikking gesteld waarmee Google Maps ze simpel de weg terug wijst.

De grapjas Dolf Teeuwen werkt momenteel aan een voornamelijk non-verbale (!) ‘Rot-Op-Show’ voor teruggestuurde volwassenen. Speciaal voor de kinderen speelt Dolf een razende Hitler (mèt dat traditionele  snorretje),  die een aantal jonge zwarte kinderen de stuipen op het lijf jaagt. Dolf speelt in een wit t-shirt met een rood hakenkruis, een korte  leder-Hose,  en een clownsneus.

‘Hot news’ vandaag is een uitgelekt plan van Minister Faber. Een plan voor de tijdelijke opvang van mannelijke migranten. Deze zullen worden opgeleid en zo snel als mogelijk te werk worden gesteld in de voedsel- en bloemenindustrie èn in de woningbouw.  Ze dienen daarin werkzaam te blijven zolang ze ‘rendabel’ zijn . De mannen en grotere jongens worden tegen kost en inwoning ondergebracht bij blanke, Hollandse, voornamelijk fijn Christelijke gezinnen. Gelijk met het einde van hun werkzame periode zal helaas ook hun leven beëindigd moeten worden. Want, aldus Marjolein Faber: ‘voor niks gaat de zon op’. 

Over de wijze waarop het leven van de mannen precies  beëindigd zal worden is nog geen overeenstemming bereikt. Het voornemen is om dit op een uiterst efficiënte doch milde wijze te realiseren. Overleg hierover is gaande met onze oosterburen èn de nu nog criminele organisatie CLW (Coöperatie Laatste Wil).  

Er is nog overleg met een vertegenwoordiging van de mannen/jongens. Met name over de afkoopsom. Het voorstel van Faber is zojuist aanvaard: een leven lang wekelijks een frisse bos snijbloemen thuisbezorgd bij de getroffen moeders/weduwen.

Fris, Ja!