Ik was veertien toen m’n moeder besloot dat ik d’r praatpaal zou worde. Ze moes een hoop kwijt en veel vriendinne had ze niet. De meeste bure vertrouwde ze voor geen meter en voor d’r zusse was ma zelf een soort uitlaatklep. Voor de kindere was ze een hartstikke lieve, vrolijke moeder.
Maar als praatpaal hoorde ik d’r soms behoorlijk uit d’r rol schiete. Ik vond het een eer, hoor. Enne, niet onbelangrijk: ik wist precies wat ze van alles en iedereen dacht. Ook over mij: ik was d’r goudappeltje. Een ijverige leerling die z’n moeder altijd een handje helpte, of het nou met de afwas was of met het oppasse op m’n broertjes.
Over m’n twee oudste zusse was ze minder te spreke. Die twee pieste nog heel lang in d’r nest. Dat deeje ze natuurlijk niet expres, daar kenne ze ook niks aan doen. Maar hoe lief ma ook kon weze, ze noemde ze tegen mij gewoon ‘zeikneste’. Ze werd er doodziek van, van dat bedplasse.
Ria, de oudste, had nooit zin om naast d’r kostgeld nog wat extra’s in de pot te gooie. Die gaf d’r cente liever uit aan mooie klere en schoene. Ze zag er graag puik uit, en geef d’r is ongelijk?! Maar ma was zwaar de pest in en bleef erover doorzeike tegen mij. Lenie en ik ware d’r oogappeltjes, omdat wij wel een extra duit in het zakkie deeje. Op een avond zei ma tegen me: "Ria is hartstikke jaloers, het is een jaloers kreng!" Ik was veertien, ik wist amper wat dat woord betekende.
Wat ma niet wist – of ze hield d’r eige doof – was dat ik in die tijd als een gek lag te rukke in m’n nest. Ik zat helemaal in m’n fantasie met de mooie overbuurvrouw. Ik zorgde er wel voor dat de lakens schoon bleve: ik ving die plakboel op in een oud T-shirt en dat leide ik dan tusse m’n matras en de spiraal van m’n bed. Als ma dat had gewete, had ze me vast een ‘stiekeme viespeuk’ genoemd.
Over m'n vader had ze ook niks goeds te melde. Volgens ma wilde hij alleen maar ‘dat’. Meer hoefde voor hem niet, dat kende die man niet eens. Ze zei: "Als er een natte dweil tegen z’n gevalletje leg, dan krijg-ie al zo’n grote!" Ze zei zelfs dat ze d’r eige misselijk voelde als dat ding d’r aanraakte.
Dat ze samen toch zoveel kindere hebbe gefabriceerd, snapte ze d’r eige nog steeds niet.Ik zat erbij en ik luisterde maar een beetje. Soms begreep ik d’r, maar vaak ook niet. Het was toch de wereld van een volwassene, he? Maar ik bleef luistere, want ik vond het wel wat dat ze mij had uitgekoze om stoom af te blaze.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
