Ik kom zelf uit een nest dat
geheel onbekend is met huisdieren. Er kwam bij mijn ouders al veel te weinig
geld binnen om iedereen genoeg te eten te kunnen geven. Dan gaan ze natuurlijk
niet nòg een opvreter binnenhalen. Ondenkbaar.
Vooral ik, maar ook mijn
broertjes en zusjes voelden zich niet alleen onwennig ten opzichte van
huisdieren, nee, de meesten van ons waren ronduit bang.
Twintig jaar was ik inmiddels geworden, toen ik mijn vriendin leerde kennen. Ik leerde haar al gelijk heel goed kennen als een groot dierenliefhebber. Ze hield werkelijk van alle dieren. Kleine dieren, grote dieren. Ook van paarden, koeien, geiten, schapen..
Ze had al een poes van drie jaar oud. Hompie, die woonde in het ouderlijk huis van mijn vriendin. Nu we samen gingen wonen in een huisje onder de huurwaarde, moest mijn vriendin haar kat meenemen. Ze vroeg wat ik daar van vond, dat Hompie meekwam. Maar ik vond het niet. Ja!! Wat had ik nou te vinden?! Ik had nooit een kat in mijn buurt gehad maar ik dacht wel: beter een poes dan een paard in ons huisje onder de huurwaarde.
Zolang Hompie leefde, heeft ze op twee meter afstand van me, naar me zitten blazen. Zelfs al had ik enkele minuten eerder overheerlijke Purina Hartbrokjes in haar bakje gedaan. Twee keer heeft ze me flink beschadigd met die vlijmscherpe nagels van haar. Hompie en ik waren alleen thuis. Ik draaide mijn hoofd om, om mijn shag te pakken en tegelijkertijd zet Hompie haar houwdegens in mijn linkerkuit en scratcht. Deed pijn. Woedend was ik! Onvindbaar was ze voor mij. Zelfs als ik met haar voederbakje schuddend door het huis liep en 'pssss pssss Hompie, kom dan' deed, kwam ze niet te voorschijn.
Pas als mijn vriendin thuis was, durfde Hompie te voorchijn te komen. Dan voelde het beestje zich veilig. Terecht! Want waar mijn vriendin bij was kon ik niet de wraak op die kat nemen, die ik voor ogen had. Dat zou ze me verbieden. Mijn plan was Hompie voor straf een kwartiertje boven op de keukendeur te laten staan. Dat bleek toch niet zo'n goed idee, want toen ik halverwege de deur geklommen was sprong Hompie opeens uit mijn handen en scratchte tot bloedens toe mijn kale kop. Tussen mij en Hompie is het nooit meer goed gekomen. Ze is nog veertien geworden. Ik was ruim 30 toen ze stierf!
De vele katjes die mijn vriendin later meebracht gedoogden mij en ik hen.
