Vandaag krijg ik bezoek van mijn oud-leerlingen. Ik heb ze een beetje Nederlands leren praten. Juan, Georgis, Luis en Ayoub.
Het was Georgis’ idee, deze réunie.
Juan haalde zijn schouders op toen ik het hem het idee voorlegde. Zoiets van: ’Voor mij hoeft het niet zo nodig, maar laten we het een keertje aankijken,’ zag ik hem denken. Juan is eigenlijk een verhaal apart..Hij heeft meer dan tien jaar terug in Porto Rico een Rotterdamse vrouw leren kennen en is met haar naar Nederland geëmigreerd.
Luis is een Portugees, die dacht beter af te zijn in
Nederland en nam zo’n 20 jaar geleden de bus van Porto
naarAmsterdam.
Ayoub en Georgis zijn erkende asielzoekers. Al meer
dan 15 jaar in Nedeland.
Vandaag komen ze elkaar (weer) tegen. Ze kennen elkaar eigenlijk nauwelijks. Bij het wisselen van de les-uurtjes zagen ze elkaar heel even.
Ik zorg voor de koffie en wat lekkers. Paaseitjes, paasstolletjes, pinda rotsjes heb ik voor ons gekocht. Stilletjes had ik er op gerekend dat Georgis wat zou meenemen. Dat doet hij altijd. Hij kwam nu met een doos vol gebakjes aanzetten. Wat hij niet wist was dat ik inmiddels twee afzeggingen binnen had. Luis was wakker geworden met kies- en keelpijn en Ayoub moest opeens de APK-keuring van zijn auto regelen. Georgis, Juan en ik hadden zodoende heel wat lekkers weg te duwen. En vervolgens ook nog binnen te houden.
Juan en Georgis zijn niet de makkelijkste heren in de omgang. Hun en mijn denkbeelden lopen nogal uiteen. Georgis (hij is een Christen uit Syrië) is allergisch voor moslims en hun koran, omdat die alle niet-moslims dienen uit te roeien.
Juan beschouwt het
socialisme (de sociaal democratie) als de grote onheilstijding in de westerse
samenleving. De West-Europese wereld gaat volgens Juan aan mateloze migratietoename ten onder. Hij gebruikt in dat kader de fascistische term ‘omvolken’ terwijl daar
geen enkel aantoonbaar bewijs voor is. Alleen in de grote steden zijn veel
migranten. Het overgrote merendeel van de migranten is bovendien arbeidsmigrant. Binnengehaald door het bedrijfsleven.
Twee van mijn leerlingen beschouwen mij aldus als een naïef, onnozel mannetje dat niet doorziet dat de westerse wereld aan migratie, moslims, koran en de onvermijdelijke omvolking naar de knoppen gaat.
Gelukkig komt op het laatst Ayoub, een moslim, toch nog even mee doen. Net als ik verklaart hij dat je de moslimgemeenschap van Syrië niet kan vergelijken met die in Europa.
Smaakt echt naar meer deze réunie.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
