RÉUNIE.

Vandaag krijg ik bezoek van mijn oud-leerlingen. Ik heb  ze een beetje Nederlands leren praten. Juan, Georgis, Luis en Ayoub.

Het was Georgis’ idee, deze réunie.  

Juan haalde zijn schouders op toen ik het hem het idee voorlegde. Zoiets van: ’Voor mij hoeft het niet zo nodig, maar laten we het een keertje aankijken,’ zag ik hem denken. Juan is eigenlijk een verhaal apart..Hij heeft meer dan tien jaar terug in Porto Rico een Rotterdamse  vrouw leren kennen en is met haar naar Nederland geëmigreerd.

Luis is een Portugees, die dacht beter af te zijn in Nederland  en  nam zo’n 20 jaar geleden de bus van Porto naarAmsterdam.

 Ayoub en  Georgis zijn erkende asielzoekers. Al meer dan 15 jaar in Nedeland.

Vandaag komen ze elkaar (weer) tegen. Ze kennen elkaar eigenlijk nauwelijks.  Bij het wisselen van de les-uurtjes zagen ze elkaar heel even.

Ik zorg voor de koffie en wat lekkers. Paaseitjes, paasstolletjes, pinda rotsjes heb ik voor ons gekocht. Stilletjes had ik er op gerekend dat Georgis wat zou meenemen. Dat doet hij altijd.  Hij kwam nu met een doos vol gebakjes aanzetten. Wat hij niet wist was dat ik inmiddels twee afzeggingen binnen had. Luis was wakker geworden met kies- en keelpijn en Ayoub moest opeens de APK-keuring van zijn auto regelen. Georgis, Juan en ik hadden zodoende heel wat lekkers weg te duwen. En vervolgens ook nog binnen te houden.

Juan en Georgis zijn niet de makkelijkste heren in de omgang. Hun en mijn denkbeelden lopen nogal uiteen. Georgis (hij is een Christen uit Syrië) is allergisch voor moslims en hun koran, omdat die alle niet-moslims dienen uit te roeien.

Juan beschouwt het socialisme (de sociaal democratie) als de grote onheilstijding in de westerse samenleving. De West-Europese wereld gaat volgens Juan aan mateloze migratietoename  ten onder. Hij gebruikt in dat kader de fascistische term ‘omvolken’ terwijl daar geen enkel aantoonbaar bewijs voor is. Alleen in de grote steden zijn veel migranten. Het overgrote merendeel van de migranten is bovendien arbeidsmigrant. Binnengehaald door het bedrijfsleven.

Twee van mijn leerlingen beschouwen mij aldus als een naïef, onnozel mannetje dat niet doorziet dat de westerse wereld aan migratie, moslims, koran en de onvermijdelijke omvolking naar de knoppen gaat.

Gelukkig komt op het laatst Ayoub, een moslim, toch nog even mee doen. Net als ik verklaart hij dat je de moslimgemeenschap van Syrië niet kan vergelijken met die in Europa.

Smaakt echt naar meer deze réunie.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN PLOFBUIK, EEN DIKKE SIGAAR EN EEN BORREL>

‘Ieder mens heeft een beetje behoefte aan zelfdestructie’. Het klinkt raar, dit citaat van de schrijver Arnon Grünberg.

Hoe zou dat nou bij mij zitten? Hoe ben ik zelf bezig met me stukje bij beetje  te vernietigen. Eigenlijk door na elke inademing, weer uit te ademen. Zo doende zal mijn lichaam op de (heel) lange duur wel uitgewerkt raken … als een kaars opbranden … dood gaan dus … van leven ga je nu eenmaal dood; zo simpel is dat … niks bijzonders, toch?.

Wanneer Grünberg zegt, dat we allemaal wel behoefte hebben aan een beetje zelfdestructie, bedoelt hij, denk ik, dat we het allemaal een beet je nodig hebben om dingen te doen, waarvan we  wel weten, dat ze slecht zijn voor onze gezondheid … maar we doen het toch.

Zo heb ik mijn opa, de vader van mijn moeder,  nooit anders gezien dan met een enorme plofbuik, een sigaar in zijn mond en een jonge borrel in zijn hand. Zowel veel eten, roken, als alcohol drinken worden vrij algemeen beschouwd als  een gevaar voor de gezondheid, ‘een beetje destructief’ dus. Die ouwe viespeuk is daarmee nog 97 jaar geworden! Is het dan misschien zo, dat toegeven aan slechte gewoontes, meer weerstand geeft tegen kwetsbaarheid in het algemeen en tegen het met de jaren achteruit gaan in het bijzonder? Dat zo'n leven dan bijna nog kan reiken tot de honderd, zoals dat van mijn opa!

Hierboven noem ik mijn opa een ouwe viespeuk, omdat hij niet met zijn poten van zijn kleinkinderen af kon blijven. Geen jongetje of meisje in de familie was veilig. Wie hij te pakken kon krijgen, misbruikte hij. Hij riskeerde een flinke straf. Helaas is er  nooit aangifte tegen hem gedaan. Zijn vijf dochters hebben hun vader dat niet willen of durven aandoen. Misschien waren ze zelf ook slachtoffer, wat me niks zou verbazen. Hij had het verdiend om aan de schandpaal genageld te worden … maar mijn moeder en vier tantes zwegen.

Op zich was opa’s behoefte aan dit voor hemzèlf destructieve gedrag eerder vernietigend voor de kleinkinderen die hij dit allemaal aandeed. Kinderen (ik was negen toen hij mij aanrandde) schijnen er later veel last van te kunnen krijgen. Ik ben me er tot op de dag van vandaag overigens niet van bewust dat ik door dat misbruik erg beschadigd ben. Met mijn neven en nichten heb ik het er nooit over gehad. Bij mijn broers en zussen (ik ben de oudste) heeft opa de kans niet gekregen. Mijn moeder heeft ze consequent ver bij hem weg gehouden.

Soms denk ik, een beetje zelfdestructief wel, aan die opa terug ... met verachting. Hij is er veel te makkelijk mee weggekomen, met zijn vieze, korte, dikke, harige worstvingertjes.

 (uit: ‘Ja Zuster Nee Zuster’: Mijn opa, mijn opa, mijn opa …  wàt een vieze  pedo is hìj! )