JARIG. avignon 2026

 Vandaag is de eerst dag van mijn 77e levensjaar. Zeven is een geluksgetal en dat getal staat zelfs nog wel twee maal in mijn jaargang. Dan kan het geluk toch niet meer om me heen, zou ik zeggen?! Hoop ik. Ik heb veel gelukwensen ontvangen via appjes en mailtjes. Ben ik erg blij mee. Stilletjes hoop ik nog op één appje. Eén appje van de vrouw waar ik al enige jaren verliefd op ben. Al vier jaren en nog nooit heeft ze me een appje gestuurd. Dus reken ik er dit jaar ook niet op. Maar ... wie weet ...   

Ik heb mezelf vroeg in de ochtend getracteerd op een beker schuifijs met aardbeiensmaak. De eerste teug die ik met het rietje mijn mond inzoog knalde ijskoud tegen mijn verhemelte aan en bezorgde me zo'n immense koppijn dat ik even vreesde languit te gaan. Maar zo'n vart liep het gelukkig niet. 

Geen tractatie is het toneelstuk dat ik zag. Want per slot van rekening ben ik daarvoor juist in Avignon. Het stuk heet 'Ubu Roi'. Voor mij is dit stuk heel speciaal, want ik heb daar zelf toen ik op de toneelschool zat de hoofdrol in gespeeld. Ubi Roi gaat over een vreselijk domme, ijdele man met een iets minder domme vrouw. God mag weten hoe hij in aanmerking komt voor het koningschap van Frankrijk. Hij liegt, bedriegt, bedreigt, intimideert en tijdens de voorstelling gaat hij steeds meer lijken op Trump. Dit stuk werd ruim honderd jaar geleden  (1896) geschreven door ene Alfred Jarry. Hij beschreef in feite de overtreffende trap van hoe Trump nu bezig is.

Lekkere trek voerde mij naar een gezellig terras, alwaar ik een heerlijke Italiaanse salade (met meloen, ham, tomaat, druiven, rucola) bestelde met, laat ik eens gek en extra gezond doen doen, een kan vers geperst sinasappelsap. Een dame uit Parijs, die aan een tafeltje naast me zat,was zo vriendelijk de foto van me te maken, die ik opstuurde naar al mijn felicitanten.  

Na die Italiaanse salade  staat nog een voorstelling moderne dans in mijn agenda,  . Makkelijk, want dan hoef ik niet zo te zitten vertalen in mijn hoofd. 

Over deze dansgroep kan ik alleen maar in superlatieven schrijven. De dansgroep, bestaande uit twee dames en vijf heren, allen in het zwart gekleed, danst een uur lang in een tergend hoog tempo, in een veel te warm theater, adembnemende verrassende choreografieën. Voor geen goud had ik dit willen missen. Zoiets zien we te weinig in Nederland,

Ik ga nog ff kijken of er misschien nog een felicitatie is binnengekomen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

WANDELEND GEKOOKT avignon 2026

 Ik was vanmorgen zó vroeg op Centraal dat ik een trein eerder naar Avignon kon nemen. De trein was stampvol reizigers geperst; dankzij de airco bleef het goed uit te houden. Het uur dat ik gewonnen had door eerder te vertrekken, raak ik weer kwijt om dat het flink zoeken was op Gare Paris Nord. Heel even heb ik me nog in de hitte van Parijs gewaagd. Ik kreeg het idee om mijn thuis nog klaargemaakte broodjes met kaas en marmite op een lekker schaduwrijk plekje op te peuzelen. Natuurlijk had ik ook best kunnen bedenken dat al die lekkre plekjes allang ingepikt zouden zijn. Het was zo rond een uur of een in Parijs al 32 graden.

Het tweede deel van de reis, tussen Gare Lyon en Avignon, duurde zo'n drie uur. Naast me zat een man met wie ik niet verbaalt kon communiceren. Ik vermoed dat de man een Afgaan is en asfganen sprken Farsi en dat is een taal, die ik niet beheers. In Iran spreken ze die taal ook. Mijn vriend Kawus zaliger  sprak Farsi maar hij had ook aardig wat  Nederlands geleerd. Deze man dus niet, Wel zit hij een boek te lezen met de titel 'Omarn Kaboel!' Dat stond in het Frans op dat boek. 

Later vraag ik hem in het Nederlands of ik even mag passeren. Ik zeg er niet bij dat ik wil passeren om een plas te doen. Zo'n vraag is waarschijnlijk internationaal bekend. Ik zou het in het Russisch aan iemand die naast me zit kunnen stellen. Die persoon naast me vestaat geen Russisch maar hij of zij weet dan dat er geplast moet orden en  laat me passeren.

Echrt enerverend was de reis niet. De aankomst in Avignon was verpletternd. De temperatuur was bijna 40  graden. Zoiets had ik nog nooit ervaren. Hoewel ,ik ben zo af en toe wel eens naar een sauna geweest en daar moet zoals bekend de temperatuur ook hoog oplopen. Zo als ik die hete auna voelde, zo voelt Avignon aan. Alsof je al wandelend gekookt wordt.

Er staan flink wat taxi's klaar om me naar het IBIS hotel te benge, Het is lekker koel in de über-taxi van d'vrolijke Marokkaan. Als hij hoort dat ik Nederlander ben laat hij me een nummer horen van een Frans/Marokkaanse rapper, die in Frankrijk een hit heeft met een Nederlandse tekst. Hij moest ook nog wel even kwijt dat  Marokko wereldkampioen zou worden. Maar daar ging ik niet verder op in. Topvoetbal interesseert me niet meer zo sinds die rare akties van die Infantielo en Trump.

Ik wordt afgezet voor het hotel. Het ritje kostte me20 euro. Dat viel mee. Ik heb een heerlijke ruime airco-kamer en een ruim tweepersoonsbed. Daar moet ik nu gauw in duiken want ik sterf van de slaap. Het is bijna één uur in de nacht.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com