Over mijn voeten heb ik nog niks geschreven. Van jongs af aan zie ik mijn voeten als een tweeling, een eeneiige tweeling. Nooit heb ik ook maar het minste geringste verschilletje tussen die twee gezien. Vanzelfsprekend wáren die er soms wel. Als ik me bijvoorbeeld had verstapt. Met één verzwikte voet als gevolg.
Ik wéét het gewoon, maar zelfs voor mij en voor iedereen op de hele wereld is het niet mogelijk om aan mijn voeten te zien of ik links of rechts ben. Iedereen kan direct zien dat ik rechts ben als ik foebel. Met links bak ik er geen pepernoot van. Met rechts doe ik een kruimeltje meer.
Op winterse dagen was mijn tweeling ‘van de koukleumerige’. Aan de buitenkant: niks te zien. Soms kreeg ik echter de indruk dat er sprake was van een zekere rivaliteit tussen die twee. Zo nu en dan: wie van de twee gaat het eerste die schoen in… heel raar… maar veel heftiger ervaarde ik een tweespalt met dat winterse warme badje, waar ze zich fijn in konden opwarmen voor de koude nacht. Als rechts als eerste wilde gaan spetteren, was zijn wil ook wet. Links kreeg dan echt geen voet aan de grond!
Het was een warme dag. Een dag zoals we er de laatste jaren veel hebben ook in het voorjaar al. Vriendin Ada en ik hadden een fijne strandwandeling gemaakt. Ik zat uit te puffen met de bal van mijn vermoeide blote voeten op de rand van de salontafel. Ada, een schat van een meid, zat ook bij te komen, in het geile, iets te strakke voetbalbroekje van haar zoontje en haar iets te ruime bh’tje. Ze zat te schommelen in die grandioze schommelstoel van mij. Op zeker moment, ik was al een beetje aan het wegdommelen, flapte Ada er, zonder erbij te lachen, uit dat ze kotsmisselijk wordt van de aanblik van grote blote voeten. Ik kon gewoonweg niet geloven dat ze meende wat ze zei, maar ik begreep al snel dat ze serieus was geweest. Op zijn zachtst gezegd voelde ik me flink op mijn 'teentjes' getrapt. Ik liet er geen gras over groeien en met een stalen gezicht grapte ik:
"Als ik die kleine tietjes van jou zie, Ada, heb ik altijd de grootst mogelijke moeite om niet in lachen uit te barsten."
"Als ik die kleine tietjes van jou zie, Ada, heb ik altijd de grootst mogelijke moeite om niet in lachen uit te barsten."
Een half jaar later is het nu, de Kerstspulletjes liggen al in de schappen. Nog immer leven Ada en ik op voet van oorlog met elkaar. Ada denkt nog steeds dat ik het meende.
Tsja, wat moet ik daar dan mee?
Tsja, wat moet ik daar dan mee?
Ik koop dit jaar met de Kerst gewoon een paar stevige kaplaarzen voor haar: 'um in zu kotzen'.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
