GOEDE BUREN (2)

 

Het loopt  anders dan ik dacht. Om kwart voor drie sta ik bij Musa en Hajar voor de deur.   Het welkom was daverend. Ik word zowat doodgeknuffeld door het stel. Hij loopt rond in zijn boxershort, die laag hangt op zijn schaambeen. Hajar lacht haar schelle lach terwijl Musa buldert. De tv is  al aan. Alleen een groen veld, een vol stadion zijn te zien. Opgewonden verslaggevers-gelul is te  horen.

 Kijk aan! De ploegen komen op het veld, een gejuich uit tienduizenden kelen, ja daar sta je van versteld, als die sterrenploeg gaat spelen. Musa gaat er eens comfortabel voor zitten. Ik ook. Hajar heeft mintthee gemaakt en Marokkaanse koek: Kaab el Ghazl en Ghoriba … om je vingers bij af te likken. De wedstrijd begint oersaai. Traag schuifie-schuifievoetbal; gatverdamme. Voor de sfeer blaast Musa  op zijn oranje feesttoeter. Het helpt geen kloten. Voor onze oranjemiljonairs hoeft zweten niet zo nodig. Marokko wervelt meer. Scoort alleen nog niet. Marokko is duidelijk beter.

 Frenkie de Jong doet volgens Musa bijna niks goed. Hij lacht hem uit, maakt hem uit voor ‘homo’.. Maar eigenlijk kan het hem niks schelen ook want  Frenkie is  toch maar een kaaskop.

Als van Hecke echter met gestrekt been ingaat op de Marokkaanse ster Hakimi wordt Musa gillend gek. Vanuit de woonkamer draaft hij zijn tuintje in, luidkeels,  scheeuwend ‘Paardenlul, paardenlul’ doelend op de Braziliaanse arbiter, die de bleekscheet van Hecke rood  had moeten geven.

 Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe bozer Musa wordt. Nederland wordt overklast maar Marokko mist de kansen. Als dan Gakpo kort voor tijd voor Nederland scoort lijkt Musa rijp voor de isoleer.  Diep in de extra tijd maakt Diop van Marokko toch nog een doelput. Hajar gilt van blijdschap waardoor Musa verschrikt snapt dat er nog leven is voor Marokko na de dood.

Hij is zo moe, tegelijk uitgelaten en blij als een opgewonde peuter, dronken van vreugde, met zijn bierflsje in zijn hand.

Voor mij valt er helemaal niks te lachen. Zeker niet nadat onze voetbalmiljonairs  het strafschoppen nemen grandioos hebben verkloot. 

Hajar laat me na de wedstrijd nog een foto van Pejus zien, haar jongste, haar imbeciele zoon, op een hobbelpaard. Ik schoot bijna in de lach, want ... nu lijkt Pejus als twee druppels water op Musa. Pejus heeft alleen een piepklein Hitlersnorretje, maar wat maakt dat nou uit voor zo'n jongen??!

Als de winst  voor Marokko eenmaal definitief is, zie ik Musa nog maar heel af en toe. Hij ligt plat op zijn rug op zijn gazonnetje, pilsje in de hand. Vrijwel  comateus maakt hij juichbewegingen, roepend: maaaaròc …maaaaaaròc …maaaa...

Nu moet ik, om half zes in de nacht, het wordt nota bene al licht, dat rot eind nog terug fietsen naar Ommoord. Nou ja, ik wilde dit nu eenmaal graag  meemaken. Weer eens lekker samen met Musa uit zijn dak gaan.

Halverwege mijn fietstocht naar huis  hoor ik een ambulance … heeft Hajar dan toch voor de zekerheid nog 1-1-2  gebeld voor haar man?