WIE SCHRIJFT DIE BLIJFT.

 Waarover te schrijven vandaag? Ik ga maar een beetje in het wilde weg zitten schrijven. Schrijfspieren een beetje losmaken, noem ik dat. 

Heerlijk vond ik de tijd dat papa op zee was. Hij werkte op een cruiseboot. Geen boos geschreeuw. Papa schreeuwde altijd als er thuis dingen gebeurden die hem niet zinden. Bijvoorbeeld als wij met z'n drietjes — ik en mijn zussen Lidy en Manda — tikkertje deden in de woonkamer en in de keuken. Dan ging papa, als het hem te lang duurde, tegen ons zitten schreeuwen. En hij had toch al zo’n zware stem. Als hij gewoon had gepraat, hadden we heus wel naar hem luisterd. Maar papa was niet zo goed in gewoon praten. Ach ja, niemand is perfect, toch? 

=======

Het bovenstaande noem ik een kladje, mijn warming-up. Ik schreef zomaar achter elkaar op wat er in mijn hoofd opkwam. 

Als je het niet wilt lezen, beste lezer, moet je het vooral niet doen. Geen probleem. Je bent doorgaans toch maar met een piepklein groepje. Mijn stukjes hebben gemideld zo’n dertig lezers… heel af en toe zijn het er maximaal een paar honderd. 

Wanneer ik vooral gelezen word? Als ik schrijf over mijn pijn, mijn kwaaltjes en blessures, mijn angsten, mijn lafheid, mijn geilheid, mijn vergeetachtigheid en mijn lichtelijk dementeren, mijn verliefdheid én mijn bipolariteit. Ik noem maar wat. Ik heb sinds 2000 ruim 2000 stukjes geschreven. Nog nooit heeft een lezer op één van mijn verhaaltjes gereageerd. Niet hoe leuk het stukje was of ontroerend, grappig, slecht, beledigend, brutaal of dom. 

Ik zal hier eerlijk over zijn. Het interesseert me ook geen ene reet wat de lezer van mijn schrijfsels vindt. Die stukjes zijn natuurlijk om gelezen te worden. Maar ze zijn puur voor mezelf geschreven. 

Vanaf 2000 schrijf ik. Voordien heb ik nooit een bezigheid gehad met zo’n hoog ‘mindfulness’-gehalte. Ja, heel soms een spannende voetbalwedstrijd. 

Drie à vier uur per dag ben ik met zo'n verhaaltje bezig. Drie à vier uren gefocust op het schrijven, vanaf halverwege de avond tot aan de finishing touch in de kleine uurtjes. Als ik daarna mijn hoofd op het kussen te rusten leg, ben ik binnen twee minuten in Morpheus' armen. 

Lees mijn stukjes zoals ik ze schrijf: puur voor jezelf. Doe het mindful. Ik blijf schrijven. 

Wie schrijft, die blijft.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

NIKS AAN.

Eigenlijk hoort een stukje als dit een beetje leuk te wezen. Maar vandaag gaat het dat niet worden. Houd dus maar gewoon op met lezen, want er is niks aan. Dat komt omdat alles wat ik deze dag doe waardeloos is. Het begon al met de nacht. Ik geloof dat ik deze nacht bij elkaar drie uurtjes geslapen heb. Dan had ik dorst, dan moest ik plassen, dan ging de wekker per ongeluk af, dan lag mijn vriendin te snurken. Het kon vannacht niet op.

Vervolgens kom ik er rond half acht achter dat ik gisteravond mijn ontbijtje niet had klaar gemaakt. Muesli. Altijd een heel karwei; zeker zoals ik het doe, met rozijnen, geprakte banaan, olienootjes, rozijnen yoghurt en een beetje vloeibare suiker. Klaar maken en opeten duurt al gauw twintig minuten, waardoor ik een kwartier te laat op de sportschool ben. Te laat om te wegen. Godzijdank wil de sportinstructeur me nog wel wegen, als ik mijn kousen en schoenen wil uitdoen. Bij wegen in onze sportschool moeten we altijd onze sokken en schoenen uitdoen.  Ik woog deze keer een kilo minder dan de vorige keer namelijk 76,6 kilo. Dat is voor mij een goed gewicht, bij mijn lengte van 1.83. Toch zou ik liever 75 kilo wegen, dat heb ik namelijk mijn hele volwassen leven gewogen. Nu dus alweer een tijdje niet meer. Niet dat ik veel eet. Integendeel. Ik eet zelfs weinig. Daarom denk ik dat ik de komende tijd wel weer wat  zal afvallen. Verder doe ik gewoon de oefeningen die ik elke drie dagen per week doe. Ik vind het zo jammer dat er zoveel sporters zijn die eigenlijk  alleen maar komen om te babbelen met elkaar. Sociaal sporten heet dat. 

Na de sportieve bezigheid moet ik nog naar mijn vriendin. Mijn spullen ophalen. Die liggen bij daar. Bij haar heb ik een paar dagen geslapen. Normaal slaap ik bij haar van zaterdag tot en met dinsdag Deze week tot en met maandag. Dat komt omdat ik op dinsdag in het ziekenhuis opgenomen wordt voor m’n prostaat en blaas. Om 9 uur ’s ochtends moet ik dan nuchter in het ziekenhuis zijn. Eerst bloed prikken en dan naar de afdeling waar de ingreep plaats zal vinden. Het is een ingreep van niks, heb ik me laten vertellen. Vergelijk het maar met het trekken van een kies. Die dinsdagavond slaap ik gewoon in mijn eigen bedje.