Vanmorgen had ik een fikse ruzie met iemand uit de flat. Ik noem die persoon ‘V.’. Als u wilt weten met wie ik precies in aanvaring kwam en waarover de kwestie ging, dan kunt u beter direct ophouden met lezen. Dat laat ik niet los.
Mijn verbazing was groot toen V. mij doodleuk vertelde dat een bepaalde afspraak die wij ooit maakten, gewoon niet doorgaat. Sterker nog: V. verklaarde ijskoud dat er nooit sprake is geweest van een afspraak. Ik ben er nochtans van overtuigd dat wij destijds allebei bij ons volle verstand waren. We meenden het serieus. We vonden het iets moois, iets zinvols. Aangezien ik V. er nooit lacherig over heb horen doen, dacht ik dat die afspraak voor ons beiden stond als een huis.
Zelf woon ik bijna elf jaar in deze flat. V. ook zoiets ongeveer, daar wil ik vanaf wezen. Het is vandaag voor het allereerst dat mijn vertrouwen in deze buur een deuk — nou vooruit, een deukje — oploopt. V. en ik zijn beslist niet de grootste vrienden. Een vriendelijke groet als we elkaar tegen het lijf liepen kon er altijd wel vanaf. Soms stonden we stil voor een kort praatje over koetjes en kalfjes, en heel soms gingen we echt de diepte in. Dan ging het ergens over.
Een dombo zou ik V. beslist niet willen noemen. Integendeel zelfs; het zou mij niet verbazen als V. een hoger IQ heeft dan ik. Zeker een hoger sociaal IQ. Doch, hoe slim iemand ook moge zijn, dat neemt niet weg dat ook V. zich simpelweg heeft te houden aan gemaakte afspraken. Tenzij er urgente omstandigheden zijn die nopen tot een herziening, maar daar heb ik V. niet over gehoord. De afspraak bestaat volgens hem simpelweg niet. Alsof het met een druk op de knop uit zijn geheugen is gewist.
Het resultaat is helder. V. en ik hebben vanaf nu even helemaal niets meer met elkaar.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
