Schoenen, sokken en voeten zijn nauw met elkaar verbonden. Ik heb
moeilijke voeten. Iedereen die per ongeluk mijn blote voeten te zien krijgt, slaat
de schrik om het hart en zal zich afvragen of ik me op die ‘uitsteeksels’ nog
fatsoenlijk kan voortbewegen.
Tsja, mijn voeten zijn inderdaad niet de fraaiste en ook niet de makkelijkste. Ze zijn groot. Maat 47. Ik ben de enige in mijn familie en kennissenkring. Maat 47 en altijd pijn. Het is lastig dat die maat haast nergens te koop is. Bij de kleinere schoenwinkel zit 46 nog net in het assortiment. 47 wordt te weinig verkocht. Te riskant voor de kleine middenstander. Bij een zaak als Van Haren zijn ze wel te koop.
Niet elk maatje 47 zit trouwens lekker. Sommige knellen m’n enkels zowat murw. Halverwege een pittige wandeling moet ik de 47’ers uittrekken en vervangen door mijn oude gympen. Thuis leg ik die nieuwe schoenen 24 uur in een teiltje warm water, zo versoepelt het leer. Mijn voeten zet ik ernaast om ze een half uurtje lekker te laten weken.
Alle 47-schoenen hebben voor mij een te smalle leest. Dat betekent, mijn voeten zijn vrijwel altijd iets te breed. Dat merk ik aan de eeltvorming op de buitenkanten van mijn voeten. De kleine tenen worden door de tenen ernaast krachtig tegen de schoenzool geperst. Daar komen dan weer blaren. Die weer splatsjen en verharden tot eelt. Duurzaam en pijnlijk. Bij elke stap.
Je ziet er niks van en qua pijn heb ik er geen last van maar qua walging weer wel. Mijn zweetvoeten.. Een probleem op zomerse hoogtijdagen. Als ik m’n zweetsokken laat rondslingeren, want dat zijn de boosdoeners. Niet mijn voeten deze keer.
Mijn buurvrouw spreekt me op straat aan: ‘Ik heb een tijdje achter je gelopen, buurman. Het lijkt wel of je dronken bent. Je loopt zo te slingeren’.
‘O ja? Zeker m’n nieuwe schoenen,’ zeg ik. Ik ga natuurlijk niet dat hele verhaal aan haar neus hangen. Zeker niet aan háár neus.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
