WIJ ZIJN DOEN.

Door een oud-collega, ben ik gevraagd om mee te denken over de ontwikkeling van een kenniscentrum 'Een duurzame toekomst'. Ik ben daar met nog een tiental anderen in januari jl. mee gestart.

 

Wat wil dat kenniscentrum?

Dat kenniscentrum wil het mensen, die zich steeds meer realiseren, dat Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen heel belangrijk is in het streven naar een meer duurzame toekomst, gemakkelijker maken hun invloed uit te oefenen op die bedrijven en overheden. 

Dat wil het kenniscentrum doen, door mensen bewust te maken van die invloed en door hen 'gereedschap' te geven om die invloed uit te oefenen. Dat doet het kenniscentrum op twee niveaus.

 

Ten eerste op individueel niveau. We gaan apps (bekijk bijvoorbeeld eens  app: Questionmark) en links verzamelen  via welke meer informatie ontstaat over de kwaliteit van de dagelijkse boodschappen en producten. En we geven tips en tricks hoe je duurzamer kan gaan leven.

 

Ten tweede op collectief niveau. Daar, waar mensen een misstand of een vermoeden daarvan aan de kaak willen stellen maar niet weten hoe dat aan te kaarten. 

Zoals bijvoorbeeld vervuilende activiteiten in de omgeving (afval in het water/het groen, bestrijdingsmiddelen, stank etc.). 

Onterechte claims van producenten (voedsel, verzorgingsproducten). 

Mogelijke slechte handelwijze naar mens en dier. 

De rechtszaak tegen de fabrikanten van de Sting* is een goed voorbeeld hoe onverantwoorde producten aan de kaak kunnen worden gesteld.

 

Aan deze mensen biedt het kenniscentrum een scala aan databanken met wetenschappelijk onderzoek of databanken van toezichthouders vol met rapportages over (in dit voorbeeld) de kwaliteit van het buitenwater.

 

Om wat meer ruchtbaarheid aan dit idee van een kennisbank te geven, is door ons als eerste de LinkedIn-pagina “Wij zijn doen” ontwikkeld. Hier kunt u een aantal ‘links’ vinden met handige tips en informatie over de duurzaamheid van een aantal producten. Op deze pagina willen we voorlopig 1 x per week iets posten over een onderwerp dat actueel is. 

 

Nu staan we voor de volgende fase waarin we een ‘website’ willen (laten) bouwen zodat ons bereik groter wordt. Hiervoor is echter geld nodig waarvoor bij het RMC (Rotterdams Milieu Centrum) een verzoek is ingediend. 

De website moet goed en simpel te doorgronden zijn. Daarvoor is een professionele aanpak nodig. Naast aanvullende financiële bijdragen zoeken we ook deskundigen die dat kunnen bouwen.

Op 5 maart komt de initiatiefgroep voor dit kenniscentrum weer bijeen en van iedereen wordt een plan of een idee verwacht. 

Doe maar onderzoek naar de duurzaamheid van de productie van kleding, groente, fruit. Ook lijkt me zinvol eens naar de producten van de Gemeente Rotterdam (o.a. de vuilophaal) èn het functioneren daarvan te kijken in relatie tot telefoonnummer 14020 en Rotterdam.nl.

Ik heb me rot geïrriteerd aan de nalatigheid van de vuilophaal de laatste maanden en aan het feit dat op de klachten daarover van de burger bij 14020 en  Rotterdam.nl niet gereageerd wordt.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

DEUR OP EEN KIERTJE.

 Bijna acht jaar huurt, Henk een woning aan de Maaskade. Het is een tweekamerwoning met uitzicht op de Maas. Hij woont daar met veel plezier. Er was, zeg maar, sprake van zoiets als ‘duurzaam woongenot’.  Henk woont op de derde verdieping, die bereikbaar is via een trappenhuis, waar ook nog dertien andere woningen op uitkomen.  Er zijn daar twee verschillende type woningen: acht tweekamer woningen (elk geschikt voor bewoning door één persoon) en zes vierkamer woningen (elk geschikt voor maximaal zes personen).  Met zó veel personen op één trap wonen en het toch leefbaar houden, is een opgave waar de bewoners met elkaar al die jaren glansrijk in zijn geslaagd.

Niet zo gezellig maar wel erg makkelijk  zijn buren, die je niet of nauwelijks hoort of ziet. Henk heeft zijn bovenbuurvrouw, in zeven jaar tijd, hooguit drie keer gezien en alle drie de keren was het in de lift en alle drie de keren was het heel koud en dat zeiden ze dan ook tegen elkaar: ’wat is het koud, hè?! ’Een jaar terug is ze plotseling overleden … kanker.  Karel, huurder van een tweekamerwoning, heeft haar gevonden … Karel en zij waren zo’n beetje met elkaar bevriend, niks bijzonders verder, gewoon sociaal, bevriend … die dag ging Karel naar de Jumbo voor haar … en toen hij terugkwam met de boodschappen stond haar voordeur op een kiertje…. heeft ze waarschijnlijk expres gedaan … hoefde er geen deur geforceerd te worden.

Karel was, logisch, nogal verdrietig vanwege het verlies van zijn beste en enige vriendin in het  trappenhuis; eenzaam was hij ook sindsdien. Vroeger was er een soort  vriendenclubje in het trappenhuis.  Een vriendenclubje van drie vrijgezellen: Helma, die nu dus dood is, Karel en Carla, die woonde tegenover Helma. Die drie aten en kookten zeer geregeld met elkaar. Ook keken ze wel eens bij elkaar tv. Maar omdat Carla het gevoel had dat zij als enige veel energie in het clubje stopte, is ze ermee opgehouden. Sindsdien gaat ze veel met Henk om. Carla is net zo’n felle als Henk. Samen maken zij het de woningbouwvereniging bijzonder lastig, met acties tegen de huurverhoging en hoge stookkosten; niet alleen zij natuurlijk, ook andere huurders in de stad voeren actie.

Carla is niet alleen fel maar ook moedig. Waar andere mensen er voor kiezen om een andere kant op te kijken, trekt zij haar mond juist open. Zo zat er eens in de trein een dame loeihard te bellen. Op de gezichten van menige treinreiziger was de ergernis daarover af te lezen. Niemand deed iets maar Carla stond op en vroeg beleefd aan de luidruchtige dame of ze wat zachter wilde praten, omdat ze nu zichzelf niet kon verstaan. De dame reageerde als door een wesp gestoken.

‘Bemoei  je daar niet mee, trut! Dat maak ik zelf wel uit.’ Maar toen puntje bij paaltje kwam, ging ‘de dame’ toch mooi steeds iets minder luid praten. 

Moedig, die Carla!