Woensdagavond was ik in het
Theater Rotterdam bij de weergaloze voorstelling van het Germaans
Staatstheater. Weergaloos, wervelend en uitputtend voor zowel het publiek als de
acteurs. Van tevoren wordt de kijker al gewaarschuwd: deze voorstelling bevat scenes
met elektrische scooters, sigaretten, emotionele
uitbarstingen, geslachtsorganen, emotionele monologen en aars-positiviteit. Bedankt voor uw komst we wensen u een fantastisch show.
Helen Fisher daalt vanaf het plafond naar benden en zingt haar hit 'Ademood'. Ondertussen stormen tien acteurs op fietsen, elektrische scooters over het podium en de tribune. U heeft het gevoel dat u zich midden in het centrum van Amsterdam bevindt. Iedereen is geïrriteerd en schreeuwt en scheldt naar elkaar.
Shit.
Schoft.
Fuck you.
Idioot.
Rot op.
Klootzak
Je staat in de weg.
Ik heb voorrang.
Dit is een
eenrichtingsweg.
Let op
Heb je ogen o wat?
Kijk je met je kont o
zo?
Je bent een domme koe.
In een volgende scene pakt de groep de op het podium rondslingerende schoonmaakspullen bij
elkaar en begint als in een roes schoon te maken. Daarbij kijken ze elkaar met
een extreme afgunst aan. Maar de afgunst slaat al snel om in verbazing over de
dingen om hen heen.
Wauw, wat een mooie stoel.
Wat een mooe koffiemok.
Wt een mooie gordijn.
Wat een mooie tafel.
wat een mooie zandzak.
Wat een mooie stoel.
Dan gaan alle leden van de
groep de zaal in en geeft het publiek complimentjes.
Wat een mooi neus.
Wat een mooie sjaal.
wat een mooie oorbellen.
Wat een mooie
knieën.
Wat een mooi oren.
Wat een mooi haar.
Wat een prachtig publiek.
Met zijn twaalven tegelijk zeggen zij hun 'manifest: wij zijn'.
We zijn er klaar voor.
We zijn authentiek.
We zijn alternatief.
Wij zijn een sterke
groep.
wij maken geschiedenis.
Wij maken het perfecte
en echte theater.
Wij realiseren onze
dromen.
Wij zijn tegen het
patriarchaat.
Wij zijn antikapitalistisch.
Wij zijn a-sociaal.
Wij zijn een doorn in het oog voor de director.
We likken hun kont en pijpen de programmeurs van instituten.
We plassen elke dag,
Wij zijn banale seksuele personen
Wij zijn de kunstenaars die liever masturberen dan leven.
We maken stukken die de mensen raken.
Wij bepalen het waarom.
Wij keren ons tegen de hele theaterwereld.
Wij doen wat wij willen doen.
Wij doen niet wat de mensen willen zien maar wat ze moeten zien.
Een acteur blijft, als een kind, alleen achter op het immens grote lege podium. Hij friemelt aan zijn penis. Af en toe roep hij om zijn moeder.
Mamma
Mamma
Mamma
Een actrice zet een plumôt klem tussen twee tafels en gaat zich masturberen.
Een van de acteurs heeeft vreselijke pijn aan zijn aars. De dokter roep 9 stagiaires te hulp.
De dikter stelt vragen:
Heeft u veel plezier gehad e laatste tijd?
Alleen?
Met mannen?
Met hoeveel mannen
Met glijmiddel of zonder.
Met oude of jonge mannen.
Het hele schouwspel voltrekt zich in een adembenemend tempo. Geen
tijd is er om even bij te komen, adem te halen. Voor de echte liefhebber was het volop genieten van een dynamisch stuk theater. Beter dan dit heb ik in heel mijn lange leven niet mogen ervaren. Helaas alleen nog maar te zien in
Amsterdam op 20 maart.
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
