Ik mocht één verhaal voorlezen ´Een dagje naar het strand.´ Daarna bleven mijn broer Herman en ik ,aan een tafeltje, de biertjes op staan drinken die ik voor het voorlezen had gekregen. Herman kende in die soos veel mensen. Ik niemand. Was daar voor het eerst.
Behalve Lucy, dan, de presentatrice van de voorleesavond. Ze kwam na mijn voorlezen nog even naar me toe. Lucy is twee druppels water Sonja, een vrouw op wie ik verliefd ben. ´Mooi verhaal dat je voorlas, Jos’ zei ze. Ze droeg ivm de naderende verkiezingen een D66 shirt. Dus dat zit wel goed.
‘Ja, ik word tegenwoordig steeds meer gevraagd om te komen voorlezen, leuk hoor,´ zei ik.
Lucy glimlachte.
‘Wil je haar aan me voorstellen?’ vroeg mijn broer.
‘Lucy, dit is mijn broer Herman. Herman dit is Lucy de presentatrice van vanavond'.
Ze gaven elkaar een hand, Herman glimlachte en keek haar in de ogen, toen hij haar vroeg of ze studeerde.
Ze stonden een tijdje met elkaar te praten. Zij hadden meer met elkaar gemeen dan zij en ik, vond ik.
Lucy liep snel terug naar haar vriendinnengroepje. Herman nam een grote slok, zette het glas op tafel en zei dat ze verdomd mooi was, die Lucy.
´Jaha, vertel mij wat Herman'.´
Ik keek haar kant op, ze stond met iemand te praten, maar keek net op dat moment op, ze keek me aan en glimlachte.
Herman begon tegen me over allerlei baantjes waar hij op gesolliciteerd had en hoe moeilijk het was om ergens binnen te komen als je geen contacten had, misschien, zo dacht hij, had hij een fout gemaakt door eerst zijn studie af te maken en dan pas werk te gaan zoeken.
´Dat heb jij wel gedaan´, zei Herman èn je hebt nu een goede baan bij de media.
Nou ... goed, goed, veel levert het niet op hoor,´ zei ik.
Mijn blik kruiste die van Lucy weer. Ze glimlachte van de andere kant van de zaal naar me en ik glimlachte terug. Herman merkte er niks van.
Als jij zo doorgaat heb je binnenkort een superbaan!´ zei Herman.
´Het komt wel goed,´ zei ik glimlachend, ik voelde me zo licht. Elke keer als ik in haar richting keek, had ik de kriebels in mijn buik. Het leek wel of ze een zesde zintuig had, want hoe druk ze ook in een gesprek verwikkeld leek, ze keek telkens naar mij als ik net naar haar keek. De mensen met wie we praatten, merkten er niets van. Ook Herman merkte niets.
Het was alsof we samen een geheim deelden.
Waar zit je om te lachen,´ vroeg Herman.
´Niks bijzonders´, zei ik. ´Ben gewoon in een goede bui. Het ging toch lekker met voorlezen?´
Geen opmerkingen:
Een reactie posten