KAMPIOENSSCHAAL

En nu is alles voor Rotterdam op betaald voetbalgebied  ineens beslist. Feyenoord landskampioen en Excelsior en Sparta blijven in de eredivisie. Driewerf ‘hoera!’.

Dan was er vanochtend (ruim twee hele uren)op tv Rijnmond die happening te zien van de huldiging van het team van Feyenoord op de Coolsingel. Ik zat toevallig bij iemand thuis die dat graag wilde zien maar van mij hoeft dat niet. Ik zou daar never-nooit naar kijken. Dit is voor mij een typisch geval van hoofdpijnverwekking. Misschien, héél misschien, als Sparta kampioen zou worden van Nederland (hahahahahaha) en dan zo’n huldiging zou krijgen ……. wat toch nooit gaat gebeuren……………… maar probeer nou eens voor te stellen ….. dat dat gewoon gaat gebeuren ….. in dat geval zou ik misschien een samenvatting van 5 minuten in mijn hoofd kunnen toelaten.

Lee Towers, aardige man hoor, maar nog steeds moet hij zijn tot op het bot versleten liederen slijten aan het legioen, dat zich wel met heel erg weinig tevreden toont. Walk on, man!

De cameramensen weten van verveling niet wat ze met deze uitzending aan moeten. Tot vervelens toe zwaaien ze hun camera vanaf het stadhuis naar het Kruisplein en weer terug. Ik kreeg de neiging om tegen het televisiescherm aan te gaan lullen: ‘Ja, hoor, nou weten we het wel, dat er hier veel mensen zijn.’ Enkele keren tijdens deze life-uitzending ben ik trouwens in slaap gesukkeld, ik vond de uitzending te vergelijken met kijken naar groeiend gras. Een heel enkele keer, was er wat boeiends te zien, als ik dan tenminste wakker genoeg was om er van de genieten.

Op een gegeven moment zag een tamelijk oude vrouw, ik schat haar op 87, vrij slaapverwekkende dansbewegingen maken , de regisseur schrok daar kennelijk van en haalde de vrouw meteen van het scherm maar wat gebeurde er vervolgens de vrouw kwam weer in beeld nu met haar tamelijk oude dochter naast haar en samen stonden zij nu heel enthousiast en lachend te swingen.

Heel leuk vond ik ook het interview met de man die zaterdag van 8 meter hoogte op de grond gevallen was. Hij had bijna alles aan zijn linkerkant gebroken maar hij zou en hij moest bij de huldiging van Feyenoord zijn. Met een heleboel gips lag hij vanuit een ziekenhuisbed naar het stadhuisbalkon te staren. Hij had aan de val ook nog twee blauwe ogen overgehouden, deze bouwvakker en Feyenoordfan uit Helmond.

Zonder te vragen of hij welkom was, behoorde ook ineens de heer Opstelten tot de aanwezigen. Waarschijnlijk was de cameraman de enige die hem herkende want hij bleef Ivo Opstelten constant volgen. Opstelten wilde mensen een hand geven maar iedereen liep hem straal voorbij, hij wou een stukje kaas pakken maar de schaal werd bij hem weggetrokken.

Het moment waarop de meute had staan te wachten naderde. Trainer Giovanni van Bronkhorst en aanvoerder Dirk Kuijt gingen vanaf het balkon van het stadhuis de kampioensschaal aan de hunkerende massa laten zien.  Een aantal fotografen verdrong zich nogal stuitend voor het tweetal Feyenoorders zodat de mensen beneden vrijwel niks van de kampioensschaal kon zien. De fotografen werden opzijgezet en vrij snel voegden zich alle Feyenoorders bij van Bronckhorst en Kuijt op het balkon en  zij gingen allen staan springen. Een van de Feyenoorders, Toornstra, wilde een geintje uithalen en gooide de schaal van het balkon de massa in. Dat was even flink schrikken Sommige mensen moesten opzij springen anders hadden ze de schaal op hun kop gekregen. Maar het was gelukkig maar een lichte namaak schaal. Kuijt stond al snel weer op het balkon te zwaaien met de echte kampioensschaal, samen met Aboutaleb. Even tevoren had Aboutaleb Opstelten nog het stadhuis uitgeschopt. 

NESSELANDE

Terwijl ik dit stukje schrijf speelt Feyenoord om het voetbalkampioenschap van Nederland. Het is twee minuten over half vier en ik hoor iemand in de buurt vuurwerk afsteken …. zou dat uit blijdschap zijn om een door Feyenoord gescoord doelpunt?

Ik heb geen tv aan; geen radio … niks. Wat ik wil is helemaal niks weten, tot vanavond. Tot Studio Sport. Ik wil de samenvatting zien waarin bekend wordt of Feyenoord wel of geen kampioen wordt.

Vanmiddag ben ik met mijn vriendin naar Nesselande gegaan. We zijn met de metro gegaan. Daar werd steeds omgeroepen dat er geen fietsen in de metro mochten worden meegenomen vandaag in verband met Feyenoords kampioenswedstrijd. Misschien mocht dat morgen ook wel weer niet. Dat was omdat als Feyenoord kampioen zou worden de huldiging op maandag op de Coolsingel plaats zou vinden en dan zouden er dus ook weer geen fietsen in de metro mee mogen. Ook werd in alle metrostations omgeroepen dat in de hele binnenstad geen alcohol was toegestaan en dat alle alcohol zou worden afgepakt.

Het was een uur of een dat we dat hoorden. Ik was toen  dus met mijn vriendin op weg naar Nesselande. Nesselande is een chique woonwijk met een strand en een heuse boulevard. Het was helaas geen weer om over de boulevard te gaan lopen flaneren. Veel wind, tamelijk lage temperaturen en af en toe een dreigend buitje. We zijn op een terrasje gaan zitten aan die boulevard. Ik heb een tonic gedronken, dat drink ik meestal op een terrasje, ook wel eens een biertje maar dan moet het wat later op de dag zijn. Mijn vriendin nam eerst een koffie en toen ook nog een tonic. Het was wel een duur terrasje: 8 euro 30 voor 2 tonic en een cappuccino vind ik nogal aan de dure kant. Vòòr mij moest iemand, die daar was met zijn vrouw en twee kinderen, bijna zeventig euro betalen voor vier drankjes en vier hamburgers.

Vanaf het terras zagen we een hoge installatie staan die waterskiërs hielp snel door het water te  skiën. Er waren niet veel waterskiërs actief. Het was ook niet zulk waterskiweer.  De bedoeling was dat de waterskiërs zich hechtte aan een katrol en  een kabel. Vervolgens moest er over schansen gesprongen worden en twee scherpe bochten gemaakt worden….en dan kon er weer een nieuw rondje gemaakt worden.

Mijn vriendin vertelde dat het strandje hier in korte tijd een slechte naam had gekregen door vandalistische jeugd. Maar daar is tegen opgetreden door de overheid. Nu is het weer een net strand hoewel er nog steeds mensen rondlopen die niet weten hoe het hoort ….er komen  nog steeds mensen hun hondje op dit strandje uitlaten, met alle gevolgen van dien …..

Het is nu 16.00 uur. Nog een kwartiertje en we weten wie de nieuwe voetbalkampioen van Nederland is. Feyenoord of Ajax. Als inwoner van Rotterdam hoop ik natuurlijk van harte dat Feyenoord kampioen wordt.

Ook hoop ik, als Sparta-fan, dat Sparta wint en zich veilig speelt voor degradatie of nacompetitie. Maar het zal wel nacompetitie worden voor Sparta; het zal dan nog moeilijk genoeg worden voor ze want Sparta is geen ploeg met een vechtersmentaliteit en die heb je nodig in de nacompetitie

VURENHOUT

A:        Hé, hallo daar, jongeman, kan jij niet eens een leuke grote kast maken waar ik al mijn mooie kleren in kan doen? Een kast van hout …. het liefst van vurenhout, want dat is het goedkoopst en zoals je weet zit ik niet zo goed in de slappe was, knul, anders zou ik wel een notenhouten kast laten maken. Dan zou ik er ook meteen een vakman bij halen. Dan zou ik jou zeker niet vragen ….. want ik weet heus wel dat jij een prutser bent. Nee, ho, ho, ho voordat je wat gaat zeggen, jongeman ……Ik heb niet gezegd dat je tot niks in staat bent. Die kast van vurenhout kan jij best wel in elkaar zetten, knul, met wat boren, wat schroeven en hier en daar wat lijm, daar niet van, dat kan je wel want aan vurenhout stel je ook niet zulke hoge kwaliteitseisen  dan aan notenhout. Voor notenhout heb je gewoon een vakman nodig, jongen. Maar ja zoals ik al zei daar heb ik gewoon het geld niet voor. Jammer maar helaas

B:        Ik heb altijd wel gedacht dat u me een prutser vond, meneer. Maar als u in uw huis eens even in het rond kijkt, dan zou u zien, dat vrijwel alles hier door deze prutser in elkaar gezet is: de tafel, de stoelen, de lijsten van de schilderijen, de keukenkasten, het bed en dat alles staat er al jaren zonder een mankement te vertonen. Als u mij zou vragen dezelfde dingen te maken maar dan van notenhout, dan zou ik er het drievoudige voor vragen……jaaaaa dan zou deze prutser er het drievoudige voor vragen. Deze prutser kan namelijk net zo goed notenhout bewerken als vurenhout alleen het materiaal notenhout is drie keer zo duur. Die zogenaamde vakman die u wilt, heeft hetzelfde basisloon als ik.

A:        Dus jij bedoelt als het ware, beste knaap, dat het niks uitmaakt een prutser of een vakman, bedoel je dat? Dus als een prutser met notenhout werkt maakt hij net zulke mooie dingen als een vakman met notenhout?

B:        Wat ik bedoel te zeggen dat ik in uw ogen een prutser ben maar dat ben ik dus helemaal niet. Ik ben een eerste klas vakman een all-round timmerman die nergens zijn hand voor omdraait. U heeft nooit geld gehad voor notenhout dus heb u heeft mij nooit opdrachten kunnen  geven voor een notenhouten tafel, notenhouten stoelen, notenhouten wandmeubels en noem verder maar op. Dat lag echt niet aan mij maar aan uw beperkte beurs.

A:        Hahahahaha nou wordt ie mooi, hahahaha, nou komt het omdat ik geen geld beschikbaar heb. Heb ik je ooit iets tekort gedaan, knul? Heb ik je ooit ondergewaardeerd, nou, zeg het dan, kom maar op! Je heb altijd de mooiste vurenhouten dingen voor me gemaakt en ik was er reuze …..reuze blij mee en ik heb je er ook altijd uitstekend voor betaald Je kreeg van mij de prutsersprijs voor je prutserswerk. Daar had je recht op, knul.

Heeee, weet je wat …… jij mag wel blij wezen dat ik zo slecht in mijn slappe was zat, anders had je niet zo goed bij mij kunnen verdienen. Als ik goed in de slappe was had gezeten, had ik wel een notenhout-vakman gevraagd in plaats van een prutser als jij.

ADA

Ada (94 jaar) en Gerard (76 jaar) vormen samen een echtpaar. Joke is hun huishoudelijk hulp.

Ada:               Gerard, wil jij voor mij ook een kopje koffie inschenken?

Gerard:         Neen! Je mankeert toch niks aan je poten?!

Joke:              Wacht maar ik zal het wel voor je doen

                        En tegen Gerard zegt zij:

Wat ben je toch vieze gore bullebak …. Wat is dat nou voor moeite om voor haar ook een bakje koffie in te schenken?

Ada:                           Zo gaat het hier nu elke dag. Hij zegt dat ik niks aan mijn handen mankeer, dus dat ik makkelijk zelf een bakje koffie in kan schenken.

Gerard:         Ze mag verdomme blij zijn, dat de koffie al gezet is ….. ik zet elke dag de koffie en zo gaat dat al jaren en al die jaren weet ze al dat ze zelf de koffie in moet schenken …. Maar elke dag maakt ze er weer een scène van.

                        Je verdomt het dingen met je handen te doen terwijl je het makkelijk kan.  Wat je allemaal wel  kan maar ‘weet ik waarom niet’ doet is: aardappelen schillen, boontjes doppen, spruitjes schoonmaken, peentjes schrappen, andijvie en witlof  snijden en ga zo maar door. Ook iets simpels als je bed opmaken ….. je zou het liefst zien, dat ik dat allemaal voor je deed maar je kan de pot op  ……ik heb je in het verleden al te veel verwend.

Ada:               Ben ik daar nou 94 jaar voor geworden om zo grof behandeld te worden ….. geen greintje respect meer is er nog over …. doe je ook zo onbehoorlijk tegen de buurvrouw van hiernaast, waar je elke avond op bezoek gaat ……  avond aan avond zit ik hier alleen te zijn.

Gerard:         Die 94 jaren hebben daar geen mallemoer mee te maken. Ik ben 76 en ik kom ook niet steeds met mijn leeftijd op te proppen. Ik vind gewoon dat jij je aanstelt, een zijkerdje bent dat alles door mij wil laten opknappen terwijl ik juist vind dat je,  door zelf dingen te doen, lekker fit blijft.

                        En dat ik elke avond bij Maria, de  buurvrouw zit, dat klopt en zo af en toe zeur je me daarover aan mijn hoofd. Ben je soms jaloers? Dan vraag je me of ik ook zo ‘onbehoorlijk’ doe tegen haar, neen, dat doe ik niet en daar is ook geen enkele reden voor. Maria en ik hebben het uitstekend met elkaar naar de zin. Zij vindt het leuk om dingen voor mij te doen en ik doe graag dingen voor haar. We vinden het fijn om bij elkaar te zijn en als ik eerlijk ben hebben jij, Ada en ik, onderhand flink de pest aan elkaar. Jij zou het waarschijnlijk anders zeggen maar je bedoelt precies hetzelfde.

Joke:              Lekkere vent ben jij, zeg Gerard ….zou je niet meteen voor vast bij die Maria van hiernaast gaan wonen?    

Gerard:         Geen denken aan; en ook  als Ada straks dood is blijf ik gewoon in dit huis wonen. Maria blijft ook in haar eigen huis. Dan kunnen we allebei aanspraak blijven maken op de volledige AOW.

Ada:               Straks …….. straks……reken maar op nog een paar jaartjes, ik heb sterk het idee, dat ik jou ga overleven, mannetje.

LINKS RECHTS

Het is een tekortkoming. Met dansles vond ik het altijd het ergst. ‘Begin met rechts’ zei de dansleraar en prompt stapte ik met mijn linkerbeen naar voren, soms bovenop  het voetje van mijn danspartner. Ik heb nooit leren stijldansen. Ik kon links en rechts nooit zo goed uit elkaar houden. Ook kon ik met dansen, de passen niet onthouden. Op de stijldansvloer voelde ik me een verwarde man. Iedereen om mij heen was vrolijk aan het zwieren en zwaaien en ik, en natuurlijk mijn partner, maar vooral ik stond in verwarring stil langs de kant.

Stijldansen kon ik dus niet maar ik kon wel degelijk dansen: vrij dansen … dansen, zonder regeltjes, op muziek van Pink Floyd of the Soft Machine. Dan maakte ik op de dansvloer wilde bewegingen met mijn hoofd, mijn armen en mijn benen ….. springen deed ik ook en dan kreeg je het omgekeerde effect: de stijldansers stonden langs de kant beteuterd naar mij te kijken, naar mij, die verwarde persoon, die ineens wèl bleek te kunnen dansen …. alleen anders.

Behalve wild dansen was er nog een soort dansen dat ik uitstekend beheerste. Dat was ‘slijpen’. Veel regeltjes waren daar niet aan gebonden. De belangrijkste voorwaarde was de muziek. De groepen Moody Blues, Procul Harum  maakten mooie slijpmuziek. De muziek moest in een uiterst laag tempo zijn. En voor het goed slagen van het slijpen moest je het doen met iemand, die ook heel graag met jou wilde dansen. Je ging zo dicht mogelijk tegen je partner aan dansen, met je handen op haar billen en als het goed is (en je bent niet te lang) dan slaat zij haar armen om je heen ….. en naarmate het muzieknummer vordert, dansen jullie steeds dichter bij elkaar. Ook jullie kruizen zijn dan inmiddels stevig tegen elkaar aangedrukt en er worden schurende bewegingen gemaakt.

Wild dansen was eigenlijk het allerleukst maar slijpen was het allerlekkerst op de dansvloer. En het fijne was: links of rechts deed er helemaal niet toe.

Mijn tekortkoming was enerzijds bijzonder hinderlijk toen ik op moest voor militaire dienst, anderzijds kwam me dat wel goed uit, want ik wilde eigenlijk helemaal niet in dienst.

Alle soldaten wisten hoe dat moest met dat marcheren. Zo’n officier riep dan, veel te hard,  ‘Links, rechts’ en alle soldaten wisten toen direct wat ze te doen stonden: links beginnen met lopen ….. maar ik begon met rechts. Ze stuurden me binnen een week al naar huis. Daar was ik dan wel weer blij mee.

KAMPIOEN

Gisteren moest ik even terugdenken aan de dag dat Sparta voetbalkampioen werd van Nederland. Acht jaar was ik toen, bijna negen. Al weer bijna 60 jaar geleden. Heel Spangen stond op zijn kop. Uit bijna alle ramen wapperde de rood-wit gestreepte Sparta-vlag. Spontaan zongen jong en oud, in de feestelijke drukte op straat, het vrolijke Spartalied.

Er werd gedanst in de Brederodestraat, de Spiegelstraat, op het PC Hooftplein en vanzelf in de Spartastraat.

Ik heb er wel eens eerder over geschreven, dat ik uit mijn slaapkamerraam die kanjers van Spartavoetballers kon zien trainen en die kanjers waren nu in 1959 kampioenen geworden …wat een feest. Ik weet alle namen nog van die kampioenen: keeper van Dijk, de achterhoede bestond uit: van der Lee, Terlouw, Zaal en Villerius. Op het middenveld de Koning, Verhoeven, Daniëls en in de voorhoede liepen de Vries, van Miert en Bosselaar. Een geweldig elftal. Wat een feest was het in Spangen. De feestcommissie had bedacht om het kampioenselftal door Rotterdam te laten rijden in een drietal paard en wagens. Een machtig idee. Ook alle straten van Spangen werden door de paard en wagens aangedaan. Sommige voetballers van Sparta waren uit baldadigheid op de wagens gaan staan en sprongen uit vreugde in het rond, hetgeen natuurlijk best gewaagd was. Maar er gebeurden gelukkig geen ongelukken. Het was al behoorlijk laat geworden toen de rondrit afgelopen was. De rit eindigde bij het Spartakasteel. Ik was daar ook bij. In mijn hand had ik een schriftje. Ik wilde de handtekeningen van alle spelers van Sparta hebben, wat ook bijna lukte. Alleen speler Terlouw duwde me ruw opzij toen ik zijn handtekening vroeg. (‘Stommerik’, dacht ik, ‘bent u nou een kampioen?’) Voor de rest had ik alle handtekeningen, dus ik was best tevreden.

Sparta is verder nooit meer voetbalkampioen van Nederland geweest en zal het ook nooit meer worden ook, want daarvoor is de club te weinig kapitaalkrachtig. Maar gelukkig hebben we in Rotterdam Feyenoord en Excelsior nog. Nou, Excelsior kunnen we ook rustig vergeten als aanstaand kampioen want die club is nog armer dan Sparta. Maar hoewel Feyenoord niet de kapitaalkrachtigste club van Nederland is, is het toch wel een club die elk jaar weer een goede kans maakt om kampioen van Nederland te worden.

Zo ook dit jaar. Gisteren waren veel supporters van Feyenoord in de waan dat hun cluppie kampioen zou worden. Ze moesten spelen tegen Excelsior, die club zou met gemak verslagen worden, met gemak.

Gisterenmiddag was ik wat aan het fietsen in de stad. De wedstrijd moest nog beginnen en ik zag kinderen en volwassenen al in staat van vreugdevolle opwinding richting Woudestein (het voetbalstadionnetje van Excelsior) lopen. Er werd gezwaaid met vlaggen, het Feyenoord-lied ‘Hand in hand’ werd  luidkeels gezongen. Bij een café, waar ik langs moest fietsen, werd gedronken alsof het feest al was losgebarsten; ik kon met mijn fiets niet normaal over het fietspad …. het lag bezaaid met lege bierblikjes en -flesjes, plastic bekers, omver gegooide fietsen, er lag zelfs een bewusteloze (waarschijnlijk beschonken) supporter (met Feyenoord-shirt….) ….. en het geluid van opgewonden gesprekken klonk op van het terras en  vanuit de kroeg.

Het was natuurlijk wel18 jaar geleden dat Feyenoord kampioen werd, dat wel …. en de kans dat het vanmiddag zou gebeuren was wel heel groot. Het ging die middag helaas allemaal niet door. Feyenoord verloor van Excelsior met 3 – 0.. Maar niet getreurd let op wat er aanstaande zondag gebeurt. Dan wint Feyenoord thuis van Heracles en is het alsnog landskampioen. Hoera alvast.

Voor Sparta vrees ik, heel erg helaas, dat ze dit jaar te zwak zullen blijken te zijn voor de eredivisie en een stapje terug zullen moeten doen naar de Jupiler-league. 

STRAND

D e volgende ochtend ging ik vroeg naar het Centraal Station om de trein naar Hoek van Holland te nemen. Ik wilde die van half zeven hebben omdat alle latere treinen vol zitten met stoffige norse ambtenaren, die in een van die kleine achterlijke dorpjes aan de lijn Rotterdam-Hoek van Holland werken: Schiedam, Vlaardingen Maassluis. Je zou er voor je verdriet toch niet willen werken. Het komt een enkele keer wel eens voor dat zo’n ambtenaar tegen me aan begint te praten…..daar moet ik nou helemaal niks van hebben. ‘Meneer,’ zeg ik dan, ‘meneer, ik ben nog maar net uit mijn bed en u ook waarschijnlijk, laten we alsjeblieft allebei nog even een oogje dicht doen, alsjeblieft meneer, ik kan echt niet tegen uw geluid, sorry dat ik het zo cru zeg, maar zo is het nu eenmaal.’

Ik heb met niemand een afspraak op het strand. Ga alleen maar om even lekker in m’n eentje te zijn. Uit te waaien. Het is gelukkig redelijk weer en nu al 17 graden. Neem ik een trein later dan is de kans groot dat er veel schooljeugd in zit en daar word ik helemaal gek van: een kabaal van jewelste: de een praat nog harder dan de ander, de een lacht nog uitbundiger dan de ander, de een heeft zijn smartphone nog waanzinniger staan dan de ander. Ik heb ook kinderen in die leeftijd, met smartphones en zo maar die halen het niet in hun hersens om die krengen zo hard aan te zetten …..in ieder geval thuis niet ……ik weet natuurlijk niet wat ze in de trein doen.

Maar in deze duffe ambtenarentrein kom ik lekker relaxt in Hoek van Holland aan. Deze trein rijdt bijna helemaal door tot aan het strand. Ik zie god zij dank geen mens, alleen maar zand, zee en natuurlijk honderden meeuwen. Ik heb mijn laarzen aan gedaan en nu stamp ik door het rulle zand naar de branding. Het strand is nog niet schoongemaakt. Nog allemaal rotzooi van gisteren. Op mijn pad liggen, lege plastic limonadeflesje, papieren zakjes met de naam van een of andere bakker, een zeefje, een kapotte shuttle, een half opgegeten stuk stokbrood, een gescheurde vlieger en een goed gevuld condoom. Ik maak met mijn laars een gat in het zand, wip het condoom er in en trap het zand plat dat ik met mijn laars bovenop dat condoom geschept heb. Ik wil niet dat dat ding hier open en bloot ligt. Waarom Niet? Geen idee ….. of eigenlijk toch wel….ik houd niet van die dingen, ik wil ze gewoon niet zien..

Aan de horizon vaart een schip; een scheepje, lijkt het maar dat zal wel gezichtsbedrog zijn.

Bijna tuimel ik in een vrij diepe kuil, die daar waarschijnlijk door kinderen gegraven is maar daar moet dan hun vader of grote broer wel aan mee geholpen hebben, want hij is zo diep.

Ik kom aan in het nattere gedeelte van het strand, dat loopt gelijk een stuk makkelijker. Volop schelpen. Ik doe mijn jack uit. De zon wordt nu al warm. Half acht is het pas. Het is nog te koud voor in mijn blote body. D’r zijn al heel wat kwallen op het droge. Het is nog tweehonderd meter tot het naaktstrand. Daar is een tent met uitstekende koffie. Altijd vroeg open. Nu ook dus. Maar nog vóór de koffie,  ga ik daar op het strand uit de kleren en neem een frisse duik in het zeewater. Ik kan het me niet elke dag veroorloven maar als het even kan ga ik hierheen om echt lekker relekst en opgewekt wakker te worden.