Frits loopt te 'soppen' over marktplein. Het is vrijdag. Marktdag. Maar een marktkraan is hier niet te bekennen. Hooguit twee gebakken viswagens. Het plein is één grote glibberige massa. Frits is op weg naa zijn stamkroeg. Hij heeft om 14.00 uur een afspraak met Leen, een kennis of zeg maar een vriend. Als Frits het café binnenstapt zit zijn vriend er al. Hij zit op zijn mobiel. 'Goedemiddag Leen', zeg ik misschien iets te hard, gezien de vele blikken die mijn kant op kijken.
'Luister eens, Frits, zegt mijn vriend,'ik ga je iets zeggen wat je niet zo leuk zal vinden Vandaag betaal ik de drankjes, want ik ben gisteren jarig geweest. Ik trakteer.' Frits geneert zich dat hij de verjaardag van zijn vriend vergeten is. Gisteren, ja, 8 januari.
'Ik heb je gisteren nog gezien met mijn buurvrouw Mery', zegt Frits, 'je kwam toen om Mery te helpen met boodschappen doen. Je bent veel te goed voor deze wereld, man. Maar ... sorry, alsnog gefeliciteerd.'
Leen is wel een zeer opvallende verschijning met zijn 140 kilo en zijn karakteristieke (grijze) hangsnor, Hij zat er al even, aan het tamelijk hoge tweezittafeltje, achter een speciaal biertje. Het glas is in ieder geval speciaal.
Zonder dat hij er om gevraagd heeft zet de chagrijnige barjuffrouw een halve liter Heineken voor Frits zijn neus neer.
Hoe Leen zo zwaar geworden is, hoeft Frits niet te weten. Ooit was hij een verdienstelijk sporter, honkballer. Niet alleen speler, ook trainer. Jeugd vooral. Frits vindt het leuk naar zijn honkbalverhalen en -lessen te luisteren, omdat hijzelf ook veel passief bezig is geweest met die sport. 'Mijn vader,' zei Frits, 'was er dol op. Hij nam me altijd mee naar wedstrijden van Sparta Honkbal. Al in de tijd dat er nog op het Kasteel gehonkbald werd'.
'Vlak bij mij' zegt Frits woonde Johnny van der Mark. Een paar jaar jonger dan ik. Hij had een enorme hoeveelheid honkbalspullen. Handschoenen, ballen, knuppels enz. we waren blij als hij kwam, om die spulletjes. Maar,' zegt Frits,' hij was toen nog jong en tamelijk klein en kon niet altijd meedoen. Dat maakte kleine Johnny woedend. Dan raapte hij zijn spulletjes bij elkaar en sprak met zijn typische hazenlip-geluid: 'Als ik niet mee mag doen, dan ga ik naar huis'.
'Die Johnny', zei Leen, 'is later nog werper geweest in het Nederlands honkbal negental; ruim 1.90 m. was hij toen.'
