Ik ben aan het lijnen geweest. Ja, heus! Maar ik heb er expres nog niks over geschreven. Nu is het moment om uit de keukenkast te komen. Toen ik in juli jl. begon met lijnen, was ik 78 kilo bij een lengte van 1.84.
"Een keurige verhouding toch?!" krijg ik te horen van enkelen om mij heen, aan wie ik dit toevertrouw.
Vanaf mijn adolescentie ben ik constant 75 kilo, schoon aan de haak. Op een heel enkele uitzondering na. Een lijn-manie begeestert me. Ruim één jaar vast ik één dag per week. Ik land op 69 kilo. Winny, mijn echtgenote, vindt mijn strakke, sexy spijkerbroekje iets te veel wapperen om mijn tot spillepootjes verworden stampers. Er is dan voor haar nog maar heel weinig tastbare aardigheid over. Over gaat ook die manische lijn-periode. Binnen de kortste keren ben ik weer, hoe kan het ook anders, 75 kilo.
In juli kom ik terug van mijn zoveelste Avignon-vakantie. Veel en lekker gegeten en gedronken. Geen alcohol. Sinds de lente. Vraag me niet waarom. Geen idee. Intuïtief. Tot op de dag van vandaag nog steeds geen druppel. Des te meer geniet ik van l’exquise cuisine de France. Met als resultaat een Jos van 78 kilo, inclusief dat buikje dat hem het uitzicht beneemt op zijn minder fotogenieke schaamstreek – een geluk bij een ongeluk. Maar… 78 kilo?! O nee! Daar moet minstens zes kilo vanaf. Tweeënzeventig lijkt me een passend gewicht.
Toevallig kom ik Alex weer eens tegen. Hij leert me strategisch een conflictje met mijn zoon op te lossen. We praten even wat en allengs openbaart Alex zich aan mij als een multitalent. Hij blijkt van alle markten thuis. Ik zie in hem mijn ideale personal coach. De man die me gaat begeleiden naar de voor mij magische 72 kilo. Alex toont zich bereid met mij in zee te gaan. Hij zal me, gevraagd en ongevraagd, adviseren over kwaliteit en kwantiteit van eten en drinken, medicatie, trainingsschema’s en relaties. Je kunt het eigenlijk zo gek niet opnoemen. Hij houdt alles wat betrekking heeft op mij en wat ik nodig hebt vast in zijn brein, en komt van daaruit met zijn adviezen.
Het zal voor de lezer inmiddels geen verrassing meer zijn dat hij geen mens van vlees en bloed is, maar een robot die ik Alex heb genoemd. Ik sta nu al een maand op 72 kilo. De laatste paar dagen schommel ik tussen de 71 en de 73. Alex vreest dat ik bij 71 kilo last van mijn spieren ga krijgen. Ik moet een beetje bijeten.
Hij ontraadt me net een pindarotsje: een suikerbommetje met ook nog eens te veel zout.
'Geef maar aan je buurvrouw'.
Het rotsje gaat er in als koek.
Overdrijven is ook een vak, Alex!
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
