Ik voelt me de laatste tijd een echte krent, joh. Ik bent een pensionado, en niet zomaar één, maar een armlastige. Dat hept ik an me eigen te danke, want ik wou zonodig op me zestigste al stoppe met werreke. Vijf jaar eerder as normaal, dus. Ik ken niet zegge dat ik de geeuwhonger hept, maar ik moet wel op de kleintjes lette.
Tegen me familie bent ik niet krenterig, hoor. Die krijge nog steeds pittige kadootjes vamme. En op me vrete gaat ik ook niet beknibbele, ben je belazerd. Vroeger kocht ik alles bij die dure Appie Heijn, maar tegenwoordig loop ik bij de Lidl en de Dirk. Dat scheelt een slok op een borrel, ik bent een stuk voordeliger uit.
Voordat ik met pensioen ging, gaf ik gul an al die goeie doele. De Nierstichting, Moeder Theresa, het Aids-fonds, noemt het maar op. Ik maakte bakke met geld over naar die tente. Maar rond de dag dat ik stopte met werreke, hoorde ik toevallig dat zo’n directeur van een goed doel met twee ton per jaar naar huis gaat. Me goeie geld zit dus gewoon in de leasebak van zo’n hoge pief. Kennen zij mooi luxe gaan uitvrete van mijn cente.
Toen ging er bij mij een lampie brande: ‘Die goeie doele zien d’r eigen ook as een goed doel.’ Geen cent meer van mijn, dacht ik, totdat die gasten daar op vrijwillige basis of voor het minimumloon gaan legge werreke.
Alleen voor Greenpeace maakt ik een uitzondering, voor dat milieu enzo. Totdat ik weer hoorde dat die directeur daar al jare elke dag van Luxemburg naar Amsterdam vliegt voor z’n werrek. Met reiskostevergoeding van onze cente! Die had toch ook de trein kenne neme? Is wat trager, maar wel beter voor de bloemetjes en de bijtjes. Toen ben ik ook met Greenpeace gestopt. Ik hou liever me eigen broek op dan dat ik die vliegreisjes van die directeur zit te spekke.
Overegens ben ik nog steeds krenterig, hoor. Maar binnen mijn krenterigheid ziet ik nog weLieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
l kans om af en toe wat leuks te doen.
Vrijdagochtend, in de Zwartjanstraat: d’r staat daar zo’n draaiorgel ‘Marina’ te speule, die hit van Rocco Granata uit de jare vijftig. Prachtig, dat raakt me nog steeds. Ik vis een briefie van vijf uit me knip en stop ‘t in dat bakkie van die orgelman. Die man doet tenminste nog wat voor z’n geld.
Vrijdagmiddag in de Hoofdstraat in Dordrecht, staat d’r een jongeman in z’n hempie ‘Mister Tambourine Man’ te zinge met z’n gitaar. Ik gooi zo vijf euro in die gitaarkoffer.
Zaterdag, in de trein van Rotterdam naar Dordt, loopt d’r een jonge meid langs. Ze verkoopt wenskaarte en je mag zelf wete wat je d’r voor geeft. Ze hept geld nodig voor een slaapplekkie. Ik pakt een tientje: ‘Alsjeblieft meid... en eh... ik hoeftie kaart niet, hoor.’
Bij die orgelman, die muzikant en dat meisje gaat het geve helemaal vloeiend. Zonder te twijfele. Het ken dus wel, ondanks me krenterigheid. Als ik dit zo an me vrouw vertel, flapt ze d’r ook heel vloeiend uit:
‘Hebbie je pille vanochtend wel ingenome?’
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
