Een baard late staan, nou, dan ken je de reacties wel verwachte hoor. In ’t begin zegge kennisse: "Sow, zijn je messies op zeker? Geen poen meer voor nieuwe?"
Katja, een vriendin van me, die ken d’r ook wat van. Die zegt recht in m’n gezicht dat ik me eige mot schere, want ’t is zó geen gezicht, zó onverzorgd. Maar m’n eigen vrouw is nog veul onvriendelijker: "As je maar nie denkt dat ik zo naast je gaat lope, zitte of legge!" Als ik iemand een tijdje nie gezien heb, doet ie net of tie me nie ken. M’n zus Maria, die van die kinderopvang, die denkt dat ik voor hulp-Sinterklaas studeert omdat die baard zo grijs as een duif is. Ze wou me gelijk boeke voor 5 december. En m’n zoons? Voor hun ben ik net die gozert van de Iglo Vissticks. "Ha, die Kapitein Iglo!" roepe ze dan de hele dag.
’t Is wel lache om te zie hoe mense anders tegen je doen as je zo’n struik op je kin heb legge. Bijna alle manne zegge: "Staat je goed hoor, maar je lijkt wel een stuk ouwer."Bij de vrouwe legt ’t er maar net aan of ze bang zijn dat ik ze een kus geef. De meeste dames hebbe liever een gladde kanis met een lekker luchie. Van die schurende 'touch' van een paar dage wille ze niks kenne.
Ik ken ’t wete: zo’n schurende hap is niks an.M’n vader dacht vroeger ook lollig te weze: "Zal ik je een beschuitje geve, jongen?" Vroeg ’ie dan op zo’n jolig toontje. Ik was pas vier, hè. Hij pakt me op en schuurt met die ongeschoren kop over m’n zachte wangetjes. M’n rechterwang gloeide de hele dag na. Natuurlijk motte ik hard janke. ’t Deed zeer! Maar pa zei lachend dat ik me nie zo mot aanstelle en dat ik een mietje was. Tja, toen al... en eigenlijk had ’ie nog gelijk ook.
Kijk, een baard is toch weer anders dan 'nie geschore' zijn. Een baard is een heel bouwwerk van haar op je wang, je kin en je lip. Dat legt echt dominant op je gezicht te weze.M’n buurvrouw Yvette vind me 'iets meer dan aardig', heb ik via-via gehoord. Die grijpt elke kans om me te zoene, ook mét die baard! Yvette is echt zo’n vrouw die door zo’n bos haar heen ken kijke. Het gaat d’r om mij, baard of geen baard. Maar effe voor de goede orde: gewoon zoene, hè. Op de mond of de wang. Nee, tongzoene doe ik nie met Yvette, al weet ik zeker dat ze dat best zou kenne wille.
Petra en ik werke in de kleine uurtjes bij de diere-ambulance. Wij helpe alleen die kleine lieve beessies zoals goudhamsters, parkiete en kikkers. Petra mot echt helemaal niks van baarde kenne hebbe. Ze is hartstikke lief voor die aaibare cavia’s, maar een vent met een baard aanrake? Nooit van d’r leve. As ze d’r eentje ziet lope, zegt ze: "Moet je kijke, die griezel, die engerd, die landloper daar." Nu ik d’r zelf eentje heb, houdt ze d’r eigen wel in, maar de afstand is groter. Vroeger zoende ze me bij elke feestelijke gelegenheid op m’n gladde wange. Sinds die baard d’r legt, ben ik jarig geweest, is m’n vrouw bevallen van een tweeling en was ik twaalf-en-een-half jaar bij de zaak... Petra feliciteert me, geeft me een hand en that’s it!
M’n nichtje Toosje, een meid van elf en een beetje het lelijke eendje van de familie, zag ik laatst op een daggie. Ze wil me een kus geve, maar je ziet d’r gewoon griezele as die puistige wang van d’r m’n baard raakt. "Oom Jee, ik..." "Laat maar Toosje," zeg ik, "je vindt ’t maar een vies gevoel hè, die baard van oom Jee?" "Vies ja," zegt ze, en ze begint te giechele. Ik vroeg me af waarom ik Toosje liet zoene. Achter die lelijkheid zag ik d’r schoonheid. Daarom. Maar zij ken dat nog nie zien.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
