Ik ben voor het eerst sinds mensenheugenis verkouden. Neusverkouden wel te verstaan. Ik ben geen zakdoekenmens. Ook geen tissuesmens. Althans niet om de snot van mijn neus in te snuiten. Tissues heb ik wel in huis maar die gebruik ergens anders voor. Dar ga ik het hier niet over hebben.
Ik loop tot grote 'vreugde' van mijn nabije omgeving, de hele dag mijn neus op te halen. En het is echt de hele dag door en … ook niet te weinig! Meestal zijn het kleine kloddertjes, die ik ophaal, die zijn makkelijk weg te slikken. Maar soms … echt soms zijn het zulke grote klodders, dat ik ze nauwelijks in mijn mond kan houden. Vlug doorslikken lukt ook niet, want dan zou ik er in stikken. Het kan dus niet anders: ik moet die hele mondvol wel uitspugen.
Ik heb wel eens zo’n hele lading op de toeclip van een mij links passerende wielrengekko gedeponeerd. Hij barstte zowat van woede uit zijn veel te krappe gele trui. Hij zwaaide met zijn vuist en gilde zoals je wielrenners wel vaker hoort doen wanneer ze zo nodig een paar argeloze fietsers of wandelaars met een rotgang voorbij moeten sjezen.
Vaart minderen, om
mij er van langs te geven, deed die gele-trui-drager niet. Hij wilde blijkbaar in de snelheid van
zijn groepje blijven. Die klodder van mij, op zijn toeclip die is er zo weer afgefietst.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik moet uitkijken, wat ik met die klodders doe. Het is niet zo'n beetje goor. Gevoelsmatig dan, hè. Want erg veel gorigheid is het bij elkaar genomen nou ook weer niet. In een handomdraai is het schoon gemaakt en in no time opgedroogd, bij lekker weer tenminste.
Ik ben zelf trouwens ook wel eens bespuwd. Tijdens een fietstochtje langs de Rotte. Lekker rustig fietsweertje. Voor me rijdt een man uit tropische gebieden met een kleuter in het kinderzitje. Waar anders? Langzaam ben ik hem aan het inhalen. Ik hoor papa met Surinaamse tongval zingen ‘Als ik drie maal op mijn fietsbel bel. Nou dan weet je het wel. Nou dan weet je het wel’. Nou ik wist helemaal van niks, want toen hij uitgezongen was loosde hij een vrachie speeksel bovenop de linkermouw van m'n splinternieuwe jackie.
’Gatverdamme, wat flikkie me nou, man?’
‘Oh, nee! O, sorry, sorry, sorry meneer.
‘Beter uit je doppen kijken, hè!' Daar liet ik het maar bij. 't Was lekker weer. Dan droogt die troep snel. Eenmaal thuis heb ik m'n jackie gelijk in de was gegooid. Dit is overigens alweer heel wat jaartjes geleden gebeurd.
Vandaag haal ik net mijn neus weer op. Glipt er toch een gigantische snotklodder m'n mond in ... kan hem ternauwernood binnen houden maar nadat ik er even flink op had gekauwd, kon ik hem toch nog makkelijk doorslikken.
