Het was natuurlijk te mooi om waar te zijn. Die date tussen Andrea en mij. Aan de ene kant vond ik het ontzettend leuk en was ik er trots op dat zo'n oude knakker als ik nog zo in de smaak kon vallen bij zo'n fris, vrolijk en bruisend meisje. Excuses: ‘vrouw’.
Ik heb er helemaal niets bijzonders voor hoeven te doen. Eén keer per week liep ik die zonnestudio binnen en dan kwam ze me stralend melden dat ze mijn zonnebank had schoongemaakt en het noodzakelijke hoofddoekje ter bescherming van mijn kale kop — mijn woorden — ook al had klaargelegd.
Na een zonnesessie, ik was al bijna buiten, riep Andrea me een keer terug. Ze stond te praten met een mooie man van begin vijftig, schat ik. "Dat is mijn vader," zei ze. Haar vader en ik gaven elkaar een hand, knikten elkaar vriendelijk toe en zeiden onze namen, zoals dat gaat bij zo'n eerste kennismaking. Ik ervaarde het als uiterst verrassend en verbazingwekkend dat Andrea me daar in die studio aan haar vader voorstelde. Een vader die qua leeftijd mijn zoon had kunnen zijn. "U heeft een leuke, vriendelijke dochter, meneer," zei ik nog. Haar vader nam mijn compliment met een glimlach in ontvangst.
Op 13 juni waren Andrea en ik toevallig allebei voor het laatst bij de zonnestudio. Andrea gaf me die dag haar telefoonnummer, geheel spontaan. Ik had nergens om gevraagd. Zij stelde voor om na de vakantie een 'teetje' te gaan drinken.
Dat teetje is vooralsnog niet zo’n goed ideetje gebleken. Twee keer planden we een date, en twee keer zei ze af. Vanmiddag zou de derde keer worden. Driemaal scheepsrecht. Om vier uur bij Brasserie Het Loo.
Ik had vanmorgen m’n ogen nog maar net open, of ik zag het appje van Andrea, gepost om drie uur vannacht:
*‘Hi Jos, ik lig de hele nacht wakker, ik baal als een stekker, ik vind het zelf bijna ongeloofwaardig. Mijn luchtweginfectie is naar mijn longen gegaan en naar mijn hoofd. Ik heb ook koorts, al twee dagen. Ik hoopte dat ik vandaag wel sterk zou zijn, maar helaas, nog steeds rillerig. Maandag ga ik naar de dokter. Het is voor mij ook niet uit te houden. Ik app je zodra ik echt ben hersteld. Ik baal echt ontzettend.’*
Daar antwoordde ik op:
*‘Wat kut voor jou, Andrea. Voor mij ben je absoluut niet ongeloofwaardig. Ons teetje komt heus nog wel een keer... wat in het vat zit... beterschap! Don't worry, be happy! Groetjes, Jos.’*
Dat zij zich momenteel lichamelijk zo belabberd voelt, geloof ik onvoorwaardelijk. Waar zij echter niets over schrijft, is het geestelijke ongemak dat deze date met zich meebrengt — iets wat overigens niet alleen voor haar geldt. Het leeftijdsverschil maakt deze ontmoeting voor beiden bijna ondraaglijk spannend.
Na dat ‘nee’ van Andrea lichaam, voelde ik de spanning bij mij, voor die teetje-date, heel langzaam weg ebben.
