SPONTAAN.

 Gisteren schreef ik alvast wat over Valentijnsdag. Ik was er in dat stukje nogal terughoudend over, om vrouwen, voor wie ik wel degelijk wat voel, op Valentijnsdag te  verrassen. Bang om zelf afgewezen te worden; bang om de vrouw af te schrikken, waardoor eerder verwijdering dan toenadering ontstaat.

't Wordt vast een leuke dag. Ik ben uitgenodigd op een Valentijn-voorleesmiddag van de Schrijfclub Rotterdam. Een ieder die dat wil mag wat komen voorlezen. In 't Veerhuis van de Stichting Droom en Daad in Delfshaven. 

Ik heb samen met een vriendin twee stukjes uitgekozen. Het stukje dat ik gisteren schreef: Valentijnsdag 2026. En een stukje dat ik vorig jaar, 29 december, schreef: 'Sprekend Sonja'.

In het eerste stukje voer ik Elsie op. Elsie is een vrouw op wie ik (een beetje) verliefd ben. Zij is degene, die ik geen kadootje durf te geven vandaag. Maar ... inmiddels heb ik wel genoeg moed verzameld voor iets anders: ik bied haar aan om bij mooi weer een uurtje samen te gaan wandelen. Daar kan ik toch geen buil aan vallen denk ik. 

Yes!! Binnen vijf minuten heb ik antwoord: 'Gezellig!' Ik weet even niet zeker meer of er uitroeptekens achter dat 'gezellig' staan.

Ik smeed het ijzer als het heet is. Nu dus!

'Ik kan morgen- en maandagmiddag om één uur,' app ik meteen achter haar 'gezellig' aan. 'Wanneer kan jij, Elsie?'

Ze antwoordt resoluut: 'In het weekend kan ik in principe  nooit. En-maan-, woens-en vrijdag moet ik werken. Dus blijven alleen de dinsdagen en donderdagen over'. 

'Jammer Elsie,' app ik, 'dinsdagmiddag kan ik niet, heb ik ik vrijwilligerswerk'.  

Dan laat ze me weten dat ze in principe geen afspraken meer maakt, ze doet alleen nog dingen op basis van spontaniteit. 

Als ik het goed begrijp kan ik die gezellige wandelingen wel uit mijn hoofd zetten.

Alleen een toevalstreffer kan Elsie en mij samen brengen: op een mooie, droge donderdagmiddag waarop wij simultaan en spontaan de wandelkriebels krijgen.

Ik moet eerlijk zijn naar mezelf: op mijn vraag om samen eens te gaan  wandelen, antwoordt Elsie domweg: 'Neen, dankjewel Jos.

Lieve lezers, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

MAN IN HET ZWART.

 Beste lezer,

Op 5 november start ik met de serie:  ‘Oma en Opa’. De serie speelt zich af tussen 1920 en 1980 voornamelijk in het (jenever)stadje Schiedam. Je leert mijn oma (Maria) kennen en leest hoe zij verkering krijgt met mijn opa. Niet zo’n beste kerel trouwens. Die opa. Hij werkt zich  nogal eens in de nesten. Mijn opa en oma hebben vijf kinderen: één jongen en vier meisjes (een van de meisjes is dus mijn moeder). Je kunt lezen over hoe het hun vergaat. De serie bevat 50 delen. Dagelijks, vanaf zondag 6 november, is een nieuwe aflevering te lezen.

=================================================================

Tot het begin van de serie nog enkele verhalen.

=================================================================

Man in het zwart.

Ik sta op metrostation Beurs mijn appjes te checken. Mijn zoon, Vincent, appt dat hij morgenavond even bij me langs komt. Hij moet wat uitprinten. Over vijf minuten komt de metro. Er staat, schuin achter me een kerel naar me te loeren. Hij is helemaal in het zwart … blijft mijn kant maar op staan staren. Ik krijg het er benauwd van. Nog drie minuten wachten.  Wat wil die lul van me? Fuck off man! Pffff … eindelijk: de metro.

Voor geen  goud ga ik bij hem in de buurt zitten. Ik spurt naar de voorste wagon. Hem zie ik niet meer. Van hem ben ik verlost. Heb het warm gekregen van dat spurtje; doe m’n witte corduroy jasje even uit. We rijden bovengronds … Capelsebrug … Schenkel … Prinsenlaan … uitstappen hier.

Shit!! Die knakker gaat er hier ook uit. Een paar meter achter me loopt hij. Mijn hart zit zowat in m’n keel … probeer mezelf te kalmeren … ademen! … ik check uit en loop naar de zebra over de Alexanderlaan. Het stoplicht staat lang op rood. Komt ie naast me staan … legt zijn hand op mijn rug … het zweet breekt me uit … dan zegt hij vlakbij mijn oor: ’Kom …lopen, er komt toch niks aan.’

Helemaal uit het niets, zegt hij: ’Ik ben naar de film geweest. Doe ik graag.’ 

Ik zeg níét wat ik vanavond gedaan heb. Gaat hem geen reet aan. Kom op!

Hij woont daar verderop en dan links, wijst hij. ‘Mooie groene wijk, alleen een beetje stil, je kan hier soms een kanon afschieten zonder iemand te raken’.

Fuck off man! ‘Ik mis hier een koor … zing graag,’ ontglipt me, terwijl ik hem eigenlijk wou doodzwijgen, die engerd.

‘Ik zit hier vlakbij op een koor ‘de vrolijke noot’... kom je toch ook …donderdagsmiddags van 2 tot 4  ... plaats genoeg ... Madernastraat 431.’

Hij gaat linksaf: ‘Ik ben Ron,’ roept hij nog … en jij?’

‘Rietje’, ik zeg maar wat… loop door… niet te vlug ... voel me niet safe.

‘Als je zin hebt in koffie of thee,’ … hij blijft echt bezig, …‘ik woon in die flat daar nummer 222’.

 

Een paar weken later zing ik voor het eerst mee met ‘de vrolijke noot’. We pauzeren en drinken wat. In die pauze zeg ik luid en duidelijk tegen de andere koorleden, waar ik Ron van ken:

‘Hij staat op het metrostation Beurs schuin achter me, non-stop naar me te gluren. Zeker weten … ik heb wel drie keer omgekeken. Spaans benauwd krijg ik het van die goser. Als de metro er aankomt ren ik zo hard ik kan naar de voorste wagon, om van hem af te wezen. ‘Heel toevallig?’ stapt hij, net als ik, bij metrostation Prinsenlaan uit en gaat me lopen stalken. ’

Een paar dagen later krijgt de dirigent een appje van Ron: hij stopt onmiddellijk. Voor hem is er geen lol meer aan met die ‘Rietje’ zoals hij me noemt.  Boeien!