Pochen doe ik niet aan. Toch is het moeilijk te geloven: vanmiddag heb ik, een opa van 76 jaar oud, een date met Chelsea, een jonge vrouw van 25. Wij kennen elkaar van de zonnestudio, waar ik in de lente zo’n kleine twintig keer een uurtje bruin heb ‘legge’ bakken. Chelsea werkte daar; het vrolijke en bruisende zonnebankmeisje.
Ik ging in juli op vakantie naar Frankrijk en wilde daar nu eindelijk wel eens een beetje toonbaar voor de dag komen. Niet met mijn reguliere, harige melkflessen. "Lekkere bruine benen hebbie," zei mijn een-na-oudste zus, die in de zomer altijd campingbruin brandt. Ze had het louter over mijn benen, want met dit kleurtje ben ik weliswaar van de korte broek, maar beslist niet van de blote borst. Oh nee! Althans niet in de stedelijke omgeving. Ik zie mezelf nou niet met mijn wat schamele, 76-jarige borstpartij over de Lijnbaan flaneren. Het hoongelach en het schampere commentaar van het in meerderheid toch jeugdige en geheel geklede winkelende publiek zou ik niet aankunnen.
Maar hoezo dit gebazel? Het zal de nervositeit zijn voor de date zometeen met het ‘jonge ding’.
We waren destijds tegelijk voor het laatst bij de zonnestudio. Zij ging ergens anders werken, ik was bruin genoeg. Tot mijn grote verbazing zei Chelsea dat ze contact wilde houden. Ze gaf me haar nummer. "Zou ze behoefte hebben aan een opa?", vroeg ik me af. Ze is echt leuk, een energieke, opgewekte vrouw. Overigens is er van verliefdheid van mijn kant absoluut geen sprake. Het is inmiddels twee maanden geleden dat we elkaar voor het laatst zagen en afspraken 'een teetje' te gaan drinken.
Straks is het zover. Aanvankelijk betrapte ik me op de neiging om daar de 'leukste versie' van mezelf op te gaan voeren: de intellectuele columnist, de gevatte Rotterdammer, de man die alles prima de luxe voor elkaar heeft. Pfff. Ik kreeg het er al benauwd van. Maar nee, zo gaat het absoluut niet gebeuren.
Ik ga ontspannen naar Brasserie Het Loo en zet vooral mijn luisterend oor aan. Ik ben benieuwd hoe het met haar gegaan is na haar ziekte, hoe het op school gaat, en met ‘haar’ kinderen op de naschoolse opvang waar ze juf is. Ik vertel haar terloops dat ik binnenkort met een groepje naar een Comedynight ga in het Oude Luxor. Als ze van theater houdt, wil ze misschien wel, want ik heb nog een ticket over.
We gaan straks eerst maar eens even 'teetje drinken'. En wie weet gaan Chelsea en ik, als het gezellig was, een volgende keer wel 'schuitje varen'.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
