LOSLATEN

Ik noem haar altijd mss X. Vindt ze geen probleem. ‘Grappig eigenlijk wel’, zegt ze.  We hebben  een klik zo gezegd. Nu eens wat meer, dan eens wat minder. Doorgaans leuke gesprekjes van de hak op de tak vaak, over koetjes zowel als kalfjes.

Over speelfilms. We zijn allebei lid van Cineville. Over mijn liefde voor theater, die zij telkens belachelijk maakt (ze  weet geen hol  van theater).

 Over hoe ze in haar vel zit. Over  haar werk. Dat ze ander werk wil. Over het sprookje dat ze schreef en over die ‘pilatus-lessen’ die ze geeft. Zou kùnnen geven dan. Want ze heeft niemand die bij haar op les wil.. Ik bied me gelijk aan om te pilatussen maar mij  wijst ze resoluut af. Why? I don’t know. Bang misschien voor deze enge man  bij haar alleen in huis?

Ondanks die afwijzing lijkt het me leuk wat meer contact met haar te hebben. Ik app haar: ‘Zullen we, bij goed weer, eens een wandelingetje maken, mss X?

Van haar antwoord valt mijn mond wijd open van verbazing: ‘Gezellig’.

Ik vroeg haar eens  op de thee. Om het haar makkelijk te maken, voegde ik eraan toe dat het niet langer dan een kwartiertje zou hoeven te duren.’ Nee’, zei ze cordaat,’ik wil wel thee met je drinken maar dan alleen in de bioscoopfoyer, na afloop van een film. Daar komt het al enige jaren niet van.

 Kort na haar ‘gezellig’ reactie stel ik haar twee mogelijke wandeldata voor. Maar dat valt niet in goede aarde: ‘Ik kan nóóit in het weekend’ (één van de middagen wàs in het weekend). Bovendien belóóf ik nooit meer wat, zei ze. Ik doe  alleen nog maar dingen  spontaan’.

 

Dat valt nog niet mee, allebei tegelijk spontaan. Maandag waagde ik het er op. ’s Middags is  goed weer voorspeld. Echt wandelweer:

 ’Vanmiddag wandelen mss X?’

 ‘Neen’, antwoordt ze beslist.

 ‘Je zei toch dat je het gezellig zou vinden een wandelingetje te maken met mij?

 ‘Laat me maar los, Jos’. Zegt ze dan. En nog eens: ‘Laat me los, Jos’

 Blijkbaar voelt  onze 'band' voor háár te beklemmend. Ik wist niet eens dat ik aan haar vast zat. Maar ... okee, geen probleem. Jos laat haar los. Jos schakelt  van ‘mss X-contact’ naar ‘buurvrouw-contact’.

‘Hallo buurvrouw, zeg ik enthousiast tegen haar: ‘Goedemorgen’. (Nog nooit heeft ze me Jos genoemd). Ze komt naast me fietsen in de gym. Zwijgend. Koe noch kalf is in beeld.  Ik laat los dus zwijg.

Mijn buurvrouw ook. Zo fietsen we zes minuten in een ijzig stilzwijgen naast elkaar.

Zij stopt dan met fietsen.

Zonder een woord te zeggen gaat ze naar een ander fitness apparaat.

Ik fiets nog tien minuten door.

Tsja, ik ben nu ''mss X', en bijna ‘buurvrouw’ kwijt. Over een paar weekjes ga ik helemaal los met ’mevrouw’.

En dan is het eindelijk een feit, dan ben je me kwijt, dan ben je me kwijt..

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

En dan is het eindelijk  een feit, je  bent me  kwijt.