Een vreemde nacht. Aanvankelijk droom ik dat met mijn vrienden Derck en Carry een muur schoonmaak van het pauselijk paleis, hier in Avignon. Vrij hoog zit op die muur vogelstront. Niet makkelijk schoon te krijgen. Daar klim ik naar toe en maak het schoon.
Daar eindigt mijn
droom. Mijn vrienden en de ladder zijn verdwenen. Ik roep hun namen maar krijg
geen reactie. Vraag me niet hoe. Dat weet ik niet, maar het lukt me het paleis
binnen te komen.
Dit is dus geen droom
meer maar klinkklare werkelijkheid voor mij op dat moment. Het vertrek waar ik in terecht ben gekomen is aarde donker en, waarom weet ik al evenmin ik beweeg me daar
schuivend met mijn benen voort over de
vloer van dat vertrek. Na enig heen en weer geschuifel ontwaar ik een lichtspoor.
Dat spoor valt onder een gordijn. Het gordijn hangt voor een raam dat uitzicht
biedt op een parkeerplaats. Het raam kan open, het is buiten doodstil.
Iedereen slaapt. Ik zit daar opgesloten. Ik roep 'Derck, Carry, ‘Help ik zit
hier opgesloten’. Help me, in het Frans roep ik ook herhaaldelijk: 'Aide moi'. Zo
blijf ik zeker een kwartier roepen. Maar niemand reageert. Het is te hoog om
daar uit het raam te springen of me naar beneden te laten zakken.
Ik moet onderhand ook erg plassen. Maar dat kan ik niet in dit vertrek doen. Ik schuifel bij het raam weg en bots tegen iets aan. Ik herken het geluid. Het is het geluid van het tafeltje bij mijn bed in mijn hotelkamer. Dan wordt mij .opeens duidelijk dat ik zeker een kwartier in mijn eigen hotelkamer heb liggen rond schuifelen en niet in een pauselijk paleis. In snel tempo herken ik nu alles. Doe het raam dicht, de gordijnen. Doe de lichten even aan en ga plassen.
Het is half vier. Ik
ga gauw weer naar bed en slaap tot om 7 uur de wekker gaat.
Weer een nieuw slaapwandel avontuur.
