Dezer dagen ben ik druk
in de weer om mijn kennis van de Franse taal wat op te poetsen. Misschien heb
ik het al geschreven: ik ga van de zomer weer een paar weken naar Avignon in Zuid
Frankrijk. De laatste keer dat ik daar was is meer dan tien jaar geleden. Ik ben überhaupt sinds
die tijd nooit meer in Frankrijk geweest.
Daarom was ik op zoek naar mensen die me zouden kunnen helpen de Franse taal beter te leren spreken. Tot mijn vakantie, in juli, zou ik dan met ze kunnen ‘sparren’.
Ik wou net zoiets doen als wat ik zelf jarenlang deed met migranten die net in Nederland waren en een beetje Nederlands spraken … door elke week een uurtje met mij te praten verbeterde hun Nederlands..
Ik heb nu twee mensen gevonden die me willen helpen. Een Fransman, die hier al meer dan vijftig jaar woont en een Nederlandse vrouw, die ik ken van Klup. Met ieder van ga ik één keer per week een uurtje praten.
Met Fransman, Patrick (77), heb ik al twee keer gesproken. Hij pakt het heel schools aan. Hij stelt me heel concrete vragen in het Frans die ik natuurlijk ook in het Frans moet beantwoorden. Heel anders dan zoals ik dat zelf deed met mijn leerlingen. Wij converseerden destijds altijd ‘voor de vuistweg’. Patrick is heel sérieus. Ik kan niet echt merken dat hij lol beleeft aan het les geven aan mij. Dat kan ik me ook best voorstellen, want het niveau van mijn Frans is in die tien jaren naar onpeilbare diepten gekelderd. Allerbelabberdst.
Over de ‘manier van werken’ van de dame (Anne Marie, 76) kan
ik nog niks zeggen. Woensdagmiddag is de eerste les. We hebben kort geleden al
eens met elkaar in ‘lollig’ Frans gecorrespondeerd over activiteiten in Klup-verband.
Via A.I. trof ik afgelopen zondag de app van het talenprogramma Talkpal. In feite biedt dat programma me alles wat ik nodig heb: woordjes leren, werkwoordvervoegingen, zinsbouw oefeningen, rollenspelen met intelligente ‘robots’, die antwoorden van mij corrigeren. En dat voor 12 euro per maand. Ik kan er 24/7 mee oefenen.
Het is nu voor mij van cruciaal belang dat ik niet te veel doordraaf. Ik ben zo iemand die dan 24/7 ineens niets anders meer doet dan Franse woordjes leren en grenzeloos Frans blijft lullen met die intelligente robots. Het is zelfs nog veel erger: als ik fiets zeg ik hardop wat ik zie, in het Frans:
le bois de Kralingen (het Kralingse bos),
le théatre (het theater),
cette auto va trop vite (deze auto rijdt te snel),
quelle grande arbre (wat een grote boom),
le soleil brille (de
zon schijnt),
Je suis presque chez moi. (Ik ben bijna thuis)
en ik zeg hardop in het Frans wat ik hoor)
Mon petit chien aboie heureux (mijn hondje blaft blij).
Fin.
C
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
