Ik (50) lag in het ziekenhuis met m’n linkerpoot op twee plekke gebroke. Frits (55) lag naast me, die had z’n rechterbeen stuk. Frits was een gezellige gozert, zo eentje die altijd wel een mop of een anekdote uit z’n mouw schudde. Hij was gescheie omdat-ie iets te vaak buiten de pot had gepies. Een echte charmeur; elke zuster of vrouwelijke arts klampte hij aan voor een babbeltje. Steevast vollugde daarna: ‘Nou, met die meit zou ik ’s ochtends graag een beschuitje ete.
Ook met m’n vrouw probeerde hij goede maatjes te worde. Dat lukte aardig, tot-ie ‘per ongeluk expres’ aan d’r kont zat. Ze draaide d’r eige gelijk om en gaf Frits een flinke klap voor z’n kop.Au,’ zei Frits, ‘die was raak. Van zulke wijve hou ik nou. Die geve je meteen duidelijkheid.’‘Ja, sorry hoor, Frits,’ zei m’n vrouw, ‘de enige die aan m’n reet mag komme is hij daar.’ Toen wees ze naar mijn.
Toen we allebei weer wat aan de beterende hand ware, zei Frits dat ik een ‘pittig wijf’ had en vroeg hoe ze in bed was.‘Gewoon’, zei ik, ‘tja, ken altijd beter.’‘Hebbie niet eens zin om samen met mij naar een sexclub te gaan?’ vroeg hij. Ik voelde er weinig voor. Mijn enige contact ooit met een hoer was op een groot fiasco uitgelope.‘Nee, Frits, daar heb ik slechte ervaringe mee en bovendien heb ik er gewoon de poen niet voor'.
Toen zei Frits dat het mij niks hoefde te koste; hij trakteerde. Ik vroeg me af waar ik dat aan verdiend had, maar waarschijnlijk durfde hij niet alleen. Ik zei dat ik d’r over na moest denke. Ik had er best zin in, maar als hij alles betaalde voelde ik me weer zo’n klaploper.
Toen ik voorstelde de drankjes te doen, schotie in de lach.‘Die drankjes zijn onbetaalbaar, man. Vijftien euro voor een pilsje. Nee, ik ga jou traktere.’De eerste vrijdag na ons ontslag reden we naar Club de Paris in Dordrecht. De ‘serveersters’ ware sexy gekleed en we mochte d’r allebei eentje uitzoeke. De dames dronke de allerduurste cocktails aan ons tafeltje en daarna ginge we naar de kamertjes. Mijn serveerster was een jonge, goedlachse Russische. Ze kleedde mijn ontspanne uit, daarna d’r eige. Het was fijn, dat half uurtje samen.
Ik heb Frits nooit durruvve vrage wat het gekost heeft. We hebbe het er eigelijk nooit meer over gehad. Voor mij was het in ieder geval onbetaalbaar goed.
(Uit mijn verre R'damse verleden)
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
