ONDER HET MES.

Morge word ik geopereerd. Me pink groeit alsmaar krommer en ik krijg ’m niet meer overeind. Om nege uur mot ik in Franciscus weze. Om twaalf uur wordt het mes in me hand gezet en als het goed is, ken ik om tien voor één weer met een rechte vinger wijze.

Ik ben tot nu toe drie keer eerder onder het mes gelege. De eerste keer was ik nog een klein peutertje: me amandele werde geknipt. Ik kreeg een kapje over me mond en neus en binne de minuut was ik buiten westen. Hoe lang het geduurd heeft weet ik niet, maar ik stierf van de pijn. Vooral die aanblik van al dat bloed over dat witte lake om me nek… ik dacht echt dat ik dood zou gaan.

Toen ik tweeëndertig jaar was en we twee kinders wel genoeg vonde, besloot ik me te late sterilizere. Een simpelere ingreep bestaat er niet: plaatselijk verdove, sneetje make, de boel dichtbrande en klaar is Kees. Manne in me omgeving zeie: “Joh, je voelt er niks van; bakkie pleur na afloop en je pakt de auto naar huis.” Me vrouw was weer eigenwijs en had al besloten dat ze me zou brenge en hale. Gottegot, wat was ik blij dat ze er was. Ik had erg veel pijn tussen me bene en liep als een oud opaatje dat het in z’n broek had gedaan. Ik schaam me er best een beetje voor, maar bij het instappe van de auto heb ik zelfs een beetje legge janke van de pijn.

De laatste keer was het lasere van de spatadere in me linkerbeen. Dat been werd plaatselijk verdoofd. Opeens voelde ik iets kokend heets tege me kuit. Kleinzerig als ik ben, gilde ik het uit: “AAAAUW!!” Wat er precies gebeurde kon ik niet zie, want me been was afgeschermd. Ik heb zo’n flauw vermoede dat die chirurg expres iets heets tege me kuit hield. Hij stond daar zogenaamd onschuldig rond te kijke. “Heeft u pijn, meneer?” vroeg hij nog quasi bezorgd.

En dan ga ik nu onder het mes voor de ziekte van Dupuytren. “Reke maar dat u zes uur kwijt bent,” zei een zuster, “maar dan staat uw pink ook wel weer recht.” Van nege tot drie uur dus! Wat duurt dat eigenlijk lang. Me arm wordt verdoofd door een prik onder me oksel. Als ik het nodig vind, ken ik om een slaappilletje vrage. Dat lijkt me helemaal zo gek nog niet.

Na afloop mag ik niet lope, fietse of met de tram. Ik mot dus een taxi neme of iemand met een wage vrage. Gelukkig komt me buurvrouw me hale. Laten we hope dat die pink straks weer rechtstaat, anders ken ik niet eens meer fatsoenlijk een biertje vasthoude!

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

LASEREN.

Vanmiddag zijn de spataderen in mijn linkerbeen weggelaserd (lees: weggelezerd). Om half één moest ik daarvoor in het ziekenhuis wezen. Een half uurtje later zou ik op de poli van de afdeling  flebologie geholpen worden. Volgens een kennis, die het al had laten doen, was het een fluitje van een cent.

Het deed me denken aan jaren geleden, toen ik  kennis maakte met laseren. Een keel- neus- en oorarts zou, geheel pijnloos, mijn snurkprobleem oplossen. De arts laserde mijn zachte gehemelte met een laserapparaatje, dat ik bij hem moest kopen voor de lieve som van 1500 gulden, waarvan de verzekering geen cent vergoedde.

Zelden in mijn leven heb ik zo’n pijn gehad als tijdens dat gelaser in mijn keel (‘iets te weinig verdoving gebruikt….sorry meneer,’ zei de arts, terwijl ik zat te kermen,‘het was voor mij de eerste keer’.) Ik heb een week niet kunnen slikken. Maar over snurken heb ik nooit klachten meer gehad

Twee maanden geleden kreeg ik speciaal voor die spatader-ingreep steunkousen aangemeten. Ik moest ze, op de dag van behandeling, meenemen om direct na de operatie aan te trekken. Ik legde de kousen daarom gisteravond keurig klaar op mijn nachtkastje.

Na de gebruikelijke ochtendrituelen, ging ik eerst even naar de sportschool om te spinnen. Dat ik wilde ik persé even doen omdat ik na vandaag veertien dagen niet meer mag sporten.

Ik ben gestrest. Realiseer me als ik in de tram zit naar het ziekenhuis, dat ik die steunkousen niet heb meegenomen. Leg ik goddomme die steunkousen klaar en nog vergeet ik ze! Er zit niks anders op: terug naar huis maar weer. Het wordt de laatste tijd steeds erger met m’n vergeetachtigheid.

Weer zit ik in de tram, nu mèt mijn steunkousen in een plastic Jumbo-tasje.  Om tien voor half een stop de tram voor het ziekenhuis.  Precies op tijd … denk ik … maar dan merk ik, dat ik, ja, je gelooft het niet, het plastic Jumbo-tasje met die steunkousen niet meer in mijn hand heb … nee hè!? … in de tram laten liggen! Het heeft nu geen enkele zin meer om die kousen nog  achterna te gaan  rennen maar godzijdank, ook zonder mijn eigen steunkousen kan ik geholpen worden. Ze hebben in het ziekenhuis nog wel wat liggen. Alleen even aanmeten. Daar wordt niet moeilijk over gedaan. Een geluk bij een ongeluk.

Het laseren gaat wel goed. Alleen sterf ik van de pijn van de zes gemene verdovingsprikken in mijn bovenbeen, die nodig waren om de laserdraad pijnloos door mijn spataderen  te voeren. Nu zit ik met de napijn in mijn been; De voorspelling is dat de pijn de komende dagen heftiger wordt. Elke vier uur moet ik tegen de pijn 500 mg paracetamol slikken.

Of die spataderen nu echt weg zijn, zie ik pas over een week, wanneer die steunkous ’s nachts uit mag. Volgens de dokter is de operatie geslaagd. Deze kleinzerige patiënt is in ieder geval nog in leven.

Zou er trouwens al een laserbehandeling zijn tegen geheugenfalen?