BORREL

Mijn oudste zus, Lidy en haar man Joop, organiseren vanmiddag, 11 januari van twee tot zes een nieuwjaarsborrel in de gezamenlijke 'sociale' ruimte van het appartementencomplex in de Klaas Katerstraat in Schiedam, waar zij wonen. Hun vrienden en familie hebben ze uitgenodigd.

Deze dag dreigt, aldus De Bilt, de koudste dag van het jaar te worden. Als ik deze letters tik is het min vier en half twaalf. Om zo dadelijk rond twee uur in Schiedam te kunnen zijn zal ik om ongeveer één uur de deur uit moeten.

Nu ben ik al eens eerder op bezoek geweest bij mijn zus. Ruim drie jaar geleden. Ik dacht haar huis wel te vinden. Doch ruim een uur na de afgesproken tijd was ik er nog niet. Joop is me toen in de omgeving gaan zoeken. Hij vond me, toen ik, al zowat besloten had weer terug naar huis te gaan. Hij leidde me toen naar hun appartement en bracht me voor de zekerheid later na het bezoek ook weer terug naar het metrostation. Het was die dag heerlijk lenteweer.      

Waar ik nu bang voor ben is, dat ik het appartement vandaag, in die vrieskou, weer niet kan van vinden. Het verschil met drie jaar geleden is dat ik nu Google Maps heb, maar van die app heb ik tot op heden nog maar heel weinig lol gehad. Ik ga vanmiddag Maps wel weer gebruiken maar ik reken nergens op.

Op zich zou ik mijn zwager Joop kunnen vragen of hij me vanmiddag voor die borrel om  twee uur van de metro wil komen halen. 

Ja, dat kan ik vragen. 

Alleen heb ik daar niet zo'n goed gevoel bij. Ik voel me dan te veel een hulpeloos 'watje'. Ik moet er zelf uitkomen, vind ik. Nou ja, heel misschien ... als ik een uur te laat ben voor die borrel en ergens in Schiedam verward en bijna onderkoeld ronddwaal, zou ik toch eens kunnen appen, zeggen waar ik me bevind en of ik opgehaald kan worden.

Maar ik heb me zorgen gemaakt om niks. Vlak voor mijn vertrek naar Schiedam, appte ik 9292. Dat maakte me attent op een route met RET tramlijn1 naar Schiedam. Uitstappen bij de halte op twee minuten van  waar mijn zus woont.

't Was bijzonder gezellig. Bedankt Lidy en Joop. Ik heb vooral genoten van het geinen met mijn drie kleine broertjes: Kwik, Kwek en Kwak oftewel Herman, Ron en John. 

 

 

 

 

GESTOLDE TIJD.

Op weg naar de Lidl loop ik langs een tuin waar een man hard aan het werk is. Onze blikken kruisen elkaar en we zeggen beiden 'goedemiddag, meneer'. En gaan dan ieder  weer ons weegs. 

Met mijn half volle boodschappentas loop ik dezelfde route van de Lidl weer terug naar huis. Dezelfde persoon tuiniert nog. Vrij impulsief vraag ik hem of hij er plezier in heeft ... en gelijk er achteraan 'doe je dit voor je werk of is dit jouw tuin?' 

Ja, ik woon hier. 

O, dan doet ie het vast voor z'n lol! 't Is wel een zooitje die tuin. Hoogste tijd voor actie. Maar hij zette de hark tegen zijn heg en draaide een zware van de weduwe. Schichtig staat hij te vermijden, dat ik zijn rook binnen krijg. 

'Blaas maar lekker in mijn gezicht hoor. Vind ik heerlijk. Hoe heet je eigenlijk, ik heet Jos'. 

'Arjan.'

We schudden elkaar de hand.

'Als je geen tuinman bent, wat doe je dan voor werk? Of ben je soms al met pensioen,' vraag ik een beetje brutaal. 

Nee, hij is eenenzestig. Heeft nog veel werk liggen ... stapels schrijfopdrachten ... vergaderingen ..., hij wijst in de richting van zijn huis. 't Loopt zo langzamerhand een beetje uit de hand. Maar ja ... vandaag heeft de tuin nu eenmaal prioriteit. 

O, werk je thuis? Ben je ZZP'er?

'Nee, doe allerlei dingen'. 

Hij laat zich blijkbaar niet graag uit over wat ie zoal doet. 

'Zakelijke dingetjes, ja ... af en toe doe ik ook gedichtjes ..... 

Gedichtjes, wauw, wat leuk ...  hij doet gedichtjes?! 

En dan probeert hij me af te leiden door over de idiotie van regerende politici te gaan oreren ... 'een geëngageerde dichter' nog wel. 

Ik vertel dat ik óók schrijf. Beetje simpel. Dat wel. Dagboekachtig. Met een spoortje fictie. Zoals dit stukje bijvoorbeeld. Elke dag een stukje van ca. 400 woorden. Arjan vraagt mijn blog. Dat krijgt hij. 

'Mag ik ook iets van jou lezen, Arjan?'

'Wacht even.' Arjan wipt zijn huis in en komt even later terug met een boekje vol  met zijn gedichten. Uitgegeven in eigen beheer. 'Als je het mooi vindt, mag je het houden. Zo niet, dan gooi je het maar terug in mijn tuin.

Ik heb nu de helft uit van zijn boekje. Prachtig! Mooie observaties van allerlei facetten des levens. Nu eens bitter, dan hilarisch of verdrietig. Nuchter, realistisch. Telkens weer (k)raak helder. 

Arjan zegt in 40 woorden waar ik er 400 voor nodig heb. Hieronder een voorbeeld.

 

 

Afscheid nemen

Handen gevuld met tranen

Een vriend, die met een enkele opmerking

Jullie vriendschap beëindigt

Tot aan de grond toe verpest

En zo valt alles in het water

Je toeverlaat

De persoon die je door en door vertrouwen kon

En nu is dit gevoel in een keer weg.

Uit:    Arjan Doorgeest: Gestolde tijd.