Iedereen die mijn stukjes leest, weet dat mijn jongste broer Marco een mongool is en naar mijn mening absoluut niet iemand met het syndroom van Down – een benaming die anno 1970, zijn geboortejaar, nog niet eens bestaat. Marco is vriendelijk, zachtaardig en waar en wanneer mogelijk ook sociaal. Nog nooit heb ik hem iets lelijks of kwaadaardigs over iets of iemand horen zeggen of zien doen. Ik zie hem eigenlijk te weinig en dat neem ik mezelf best wel kwalijk. Deze maand, de 27e november, wordt hij alweer 56 jaar. Als Marco geboren wordt, gaat in de wereld nog het praatje rond dat een mongool nooit oud wordt. Hooguit om en nabij de veertig. Gelukkig voor Marco en voor ons allen, zijn broers en zussen, heeft de tijd die ‘wijsheid’ ingehaald. Een een beetje mongool haalt vandaag de dag nog makkelijk de zestig.
Mijn op één na jongste broer Ed is, dacht ik, 55 jaar. Helemaal zeker ben ik daar niet van. Of hij nu van 1971 of van 1972 is... in feite zal me dat worst wezen. Eerlijk gezegd ben ik me er terdege van bewust dat hij net zo over mij denkt. Tekenend voor onze verstandhouding is het feit, dat hij als enige, taal noch teken heeft laten horen toen ik al mijn broers – alle zes, dus hem ook – en zussen uitnodigde om gezamenlijk mijn 75e verjaardag te vieren. Noch een àfzegging voor de feestelijkheden, noch een felicitatie met mijn kroonjaar kon er vanaf.
Ik ben ruim twintig jaar ouder en natuurlijk voor altijd Ed’s oudste broer. Tot en met zijn kleutertijd maak ik hem dagelijks mee. Ik woon dan nog bij mijn ouders. Ed koos destijds Winny, mijn vriendin, uit als ‘zijn grote lieve zus’ bij wie hij héél graag op schoot ging zitten. Winny vond Ed ook een leuk klein mannetje. Echt schattig!
Ik weet van Ed dat hij met dementerende ouderen werkt en een fervent Feyenoord-aanhanger is. Meer eigenlijk niet. Het schijnt dat hij zich met niemand van ‘ons’ veel bemoeit. Met ‘ons’ bedoel ik zijn broers en zussen. Onder elkaar fluisteren we vaak dat dat niet aan Ed ligt, maar aan Carola, zijn vrouw. Zij zou absoluut niet bij de Mastwijken willen horen en zo min mogelijk bij hen in de buurt willen zijn.
Ik geloof dat niet zo. Ik denk niet dat Ed zo’n lul is dat hij zich zoiets laat welgevallen.
Vandaag plaatst broer Ed een berichtje op de familie-app:
"Anti-Weghorst, maar wel blij dat hij scoorde tegen de neuzen."
Ik reageer onmiddellijk, als door een slang gebeten:
"De neuzen?? Dat is racisme!! Stop daarmee op onze app!!"
Ed antwoordt dan heel gevat:
"Ik zal er mee stoppen, op jullie app."
Nog één keer en ik geef hem aan! Maar nu doe ik nog net alsof mijn neus bloedt.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
