1 MEI 2026 DAG VAN DE ARBEId

Op deze qua weer, weergaloze 1 mei 2026 was ik in 020 want daar werd deze dag van de arbeid gevierd. Zo’n beetje alle linkse politieke partijen en de organiserende vakbond FNV waren aanwezig. Er waren 18.000 mensen naar het Museumplein gekomen. Van daar werd ruim twee uur gedemonstreerd naar het mooie Martin Luther Kingpark. Uit alle hoeken en gaten van Nederland was er busvervoer geregeld.. Voor Rotterdammers uit het Centrum, Noord, West en Oost was er een dubbeldekker gecharterd om ze van Capelsebrug naar Amsterdam te vervoeren.

De nieuwe voorzitter van de FNV, Hans Spekman, werd gepresenteerd. Eindelijk weer eens een man die tot de verbeelding spreekt aan het roer van onze grootste vakbond. Hij maakte gelijk duidelijk wat hij het eerst wilde gaan aanpakken: de afbraak van de WIA, de wet die  de tijdsduur en de inkomsten vaststelt voor werkers die tijdens hun werk arbeidsongeschikt raken. Luidkeels maakten de toehoorders (ik, wij dus) duidelijk dat daar ‘AKTIE’ voor gevoerd moet gaan worden.. Dat woord klonk nog menigmaal op tijden de presentatie van succesnummers  van het afgelopen jaar: de succesvolle actie bij DHL en de actie van Rijksoverheidsambtenaren, die bijna 3%.loon er bij krijgen.

Het was een prima georganiseerde  dag. Ik had broodjes kaas meegenomen maar dat was helemaal niet nodig. Voor iedereen was een bakkie patat mèt (helaas niet met pindasaus), een stuk pizza en heerlijk bolletje ijs allemaal gratis. Net als de drankjes. Flesjes water kon je zoveel pakken als je wilde, dat was ook wel nodig op deze bloedhete dag. Ook het busvervoer was uitstekend geregeld. Het valt nog niet mee om enkele duizenden mensen van het manifestatie terrein enigszins relaxed naar tientallen bussen met de juiste bestemming te loodsen. Een flink aantal vrijwilligers had daar een hele kluif aan.

Het kwam me niet helemaal onbekend voor maar het is goed dat de aandacht er weer eens op gericht wordt. 15 jaar geleden heeft Nederland een verdrag getekend met de Internationale Arbeidsorganisatie voor fatsoenlijk werk voor huishoudelijk personeel. Het gaat om voornamelijk vrouwen en migranten vaak zonder papieren. Ze zorgen voor kinderen, maken huizen schoon, begeleiden ouderen en onderhouden hele gezinnen. Vaak hebben ze geen recht op een eerlijk loon en reguliere werktijden, sociale zekerheid (ziekte verlof, pensioen, verzekeringen), rechtszekerheid en veilige arbeidsomstandigheden.

Op 16 juni is (op een nog onbekende locatie)een manifestatie waarin de werkers zullen eisen  dat:

-Huishoudelijk werk als werk wordt erkend.

-Gelijke arbeidsrechten en bescherming wordt gegarandeerd.

-Bescherming wordt geboden tegen uitbuiting en misbruik.

-Waardigheid, veiligheid en een eerlijke behandeling wordt gewaarborgd.

 

-Ik sluit dit verhaal van 1 mei af met de oproep tot solidariteit met die werkers. Steun huishoudelijk personeel. Huishoudelijk werk is echt werk.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HET VOELT GOED

Het voelt goed. Ik had niet gedacht dat het zo goed zou voelen. Ik twijfelde er even aan of ik Maarten wel aan zou kunnen. Hij is en stuk kleiner dan ik maar ziet er wel sterk uit. Desondanks kan ik het niet uitstellen.  Ik ben helemaal klaar met Maarten.

Die avond maakt mijn vrouw Isabel een tortilla. Zoals gewoonlijk is die weer bijzonder smakelijk .  Nog voor het toetje wil ze iets met mij en onze zonen bespreken.  Ik heb werkelijk geen flauw idee waar ze het over wil hebben … de kinderen kijken mij enigszins verbaasd aan.

‘Oké’ zegt de oudste, ‘als het ijs maar niet smelt.’

Enfin, ze vertelt over Maarten. Hij is een collega van Isabel. Zij heeft met hem te doen. Zijn vrouw  is onlangs bij hem weggelopen. Sindsdien verzorgt hij zich niet zo best. Hij vereenzaamt  en is depri. ‘Wat is depri?’ vraagt de oudste.

‘Hij vindt het leven vaak niet leuk meer,’ antwoordt Isabel.

Ook verwaarloost hij zijn werk. Isabel wil hem graag helpen. Ze denkt dat het goed voor hem is om hem een tijdje een meer huiselijke omgeving te bieden. Aangezien wij toch een kamer over hebben, vraagt ze ons drietjes of wij het zien zitten om Maarten een tijdje in huis te nemen.

Ik voel gelijk al weerstand. Maarten heb ik nog nooit ontmoet. Alleen dat zielige verhaal ken ik nu. Ik kijk de kinderen aan. De jongste vraagt hoeveel jaar Maarten is en of hij kan voetballen. Maarten is 23 … of hij kan voetballen weet Isabel niet … hij heeft wel een Feyenoord-vignet op zijn jack. Onze oudste, zelf heel muzikaal, wil weten of hij een muziekinstrument bespeelt en of hij zelf ook kinderen heeft.  Maarten heeft Isabel wel eens verteld dat hij violist is in het Rotterdams Filharmonisch orkest … hij heeft twee heel jonge  kinderen, een vanéén jaar en een van drie jaar, twee meisjes. Die zijn nu bij hun moeder.

Ik zou zelf wel eens willen weten, ik kan mijn weerstand nauwelijks verhullen, waarom zijn vrouw bij hem weg is gegaan. ‘Dat is nogal simpel,’ zegt Isabel, ‘ze is verliefd geworden op een andere man en gelijk bij hem ingetrokken.’

‘Wat is ingetrokken,’ vraagt de jongste. ‘Ze zijn gaan wonen in het huis van de man op wie ze verliefd is geworden,’ antwoordt Isabel.

De jongens lijken niet zo’n probleem van Maartens komst te maken. Ik ben achterdochtig en heb het vermoeden dat er meer aan de hand is … een vrouw loopt niet zo maar halsoverkop bij haar man weg. Na enig aandringen vertelt Isabel, dat er ooit op de zaak over Maarten geroddeld is. Hij zou alcoholist zijn. ‘Dan géén Maarten hier! No way,’ zeg ik, ’eens een alcoholist altijd een alcoholist!’

Maar … ik was in ons democratische gezinnetje in de minderheid. De andere drie willen het wel proberen met Maarten.

Hij is nu zo’n week  of acht onze huisgenoot. Ik kom thuis van voetbaltraining. ’t Is een beetje laat geworden. Op de salontafel staat een heel regiment lege wijn- en bierflessen. In ‘onze’ slaapkamer, in ‘ons’ echtelijk bed, tref ik Maarten, in een zeer gepassioneerde houding  aan met mijn echtgenote Isabel. Ik zeg niks … impulsief spring ik bovenop Maarten … klem mijn duimen om zijn nek, mijn vingers om zijn hals en wurg hem. 

Het voelt goed. Ik had niet gedacht dat het zo goed zou voelen.