De meeste lezers van mij weten wel dat ik bipolair ben. Voor de volksstammen die dat nog niet weten, kan ik het nog wel even uit de doeken doen.
Allereerst: bipolair is de mooie naam. Klinkt goed, vind ik. Daarom gebruik ik die naam ook meestal. De minder leuke naam, die precies hetzelfde aanduidt is 'manisch-depressief'. Die laatste naam maakt mensen bang. Als ik zeg dat ik manisch-depressief ben denken de mensen dat ik een seriemoordenaar ben of een (ex-)tbs'er.
Bipolair dus: 94% van mijn leven, merk je niks aan mij, 3% ben ik somber, 3% ben ik manisch gestemd. Wat een sombere stemming is hoef ik denk ik niet uit te leggen. In deze treurige, hardvochtige wereld heeft iedereen wel eens last van een dipje. Ik dus ook, alleen gaat het bij mij veel dieper. Ben dan niet in staat naar vrolijkheid over te schakelen. Ik kan me dan dagenlang wegcijferen, opsluiten. Mijn denken wordt overheerst door negatieve, neerslachtige gevoelens. Bij andere bipolairen kan deze stemming heel lang, wel enkele maanden aanhouden. Godzijdank heb ik dat niet. Na twee weken vind ik het wel weer genoeg. Dat laatste klink als of ik daar invloed op heb maar dat is niet het geval. De neerslachtigheid verdwijnt weer als een dief in de nacht.
(Hypo)maan of manisch, ben ik veelvuldiger dan depressief. Ik vertoon dan uitbundig gedrag, schreeuwerig, hard lachen, veel praten. Ik ben brutaal, praat met iedereen, kleed me soms raar. Heel ondernemend ben ik dan ook. Het lijkt soms wel alsof ik elke dag een uur te kort kom. Soms doe ik rare dingen, die ik anders nooit zou doen en die me veel geld kosten, dan word ik bijvoorbeeld verliefd op een andere vrouw dan de mijne en ga 'vreemd' met haar. Soms ga ik zelfs naar de hoeren, of naar het casino. Kooplustig wordt ik ook. Zo kocht ik eens een dure zonnebank (drieduizend euro). Hooguit twee of drie keer heb ik er op liggen bakken.
Ik schijn eens serieus van plan geweest te zijn, in een manische periode, om een hoedenzaak te kopen op de Zwartjanstraat. De eigenaar ging met pensioen en zocht een koper. Hij vroeg niet veel en ik was manisch-enthousiast en in staat die winkel diezelfde middag nog over te nemen. Mijn echtgenote toen ging daar breeduit voorliggen. Achteraf zeg ik natuurlijk ze had gelijk. Ik was helemaal geen winkelier en bovendien had ik die vijftigduizend euro niet die de hoedenman wile vangen.
In die stemming maak ik ook heel makkelijk ruzie, met Theo bijvoorbeeld, met Sonja, met Winny met Jolina, de regisseur van het theatergezelschap. Mijn zwaktebod is dat ik in manische toestand alles veel beter weet dan de rest en vervolgens veroorzaak ik de grootst mogelijke schade aan mezelf.
Er bestaat trouwens een medicijn, dat er redelijk in slaagt mij op de middenweg te houden: lithium, elke avond voor het slapen gaan een pil. Door die medicatie weet haast niemand in mijn omgeving wat ik mankeer. Nu wel dus.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
